וַיָּבֹ֣א אֵ֠לַי חֲנַמְאֵ֨ל בֶּן־דֹּדִ֜י כִּדְבַ֣ר יְהוָה֮ אֶל־חֲצַ֣ר הַמַּטָּרָה֒ וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֡י קְנֵ֣ה נָ֠א אֶת־שָׂדִ֨י אֲשֶׁר־בַּעֲנָת֜וֹת אֲשֶׁ֣ר ׀ בְּאֶ֣רֶץ בִּנְיָמִ֗ין כִּֽי־לְךָ֞ מִשְׁפַּ֧ט הַיְרֻשָּׁ֛ה וּלְךָ֥ הַגְּאֻלָּ֖ה קְנֵה־לָ֑ךְ וָאֵדַ֕ע כִּ֥י דְבַר־יְהוָ֖ה הֽוּא׃
Lalu Hanameel, anak pamanku, datang kepadaku di pelataran penjagaan, sesuai dengan firman Yang Mahakekal, dan berkata kepadaku, “Belilah kiranya ladangku yang di Anatot, di tanah Benyamin, sebab engkaulah yang memiliki hak waris dan engkaulah yang memiliki hak tebus; belilah itu bagimu.” Maka tahulah aku bahwa itu memang firman Yang Mahakekal.
Saat ini belum ada tafsiran untuk ayat ini. Silakan coba lagi nanti.