וַתֹּ֗אמֶר חַי־יְהוָ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ אִם־יֶשׁ־לִ֣י מָע֔וֹג כִּ֣י אִם־מְלֹ֤א כַף־קֶ֙מַח֙ בַּכַּ֔ד וּמְעַט־שֶׁ֖מֶן בַּצַּפָּ֑חַת וְהִנְנִ֨י מְקֹשֶׁ֜שֶׁת שְׁנַ֣יִם עֵצִ֗ים וּבָ֙אתִי֙ וַעֲשִׂיתִ֙יהוּ֙ לִ֣י וְלִבְנִ֔י וַאֲכַלְנֻ֖הוּ וָמָֽתְנוּ׃
Perempuan itu menjawab: “Demi Yang Mahakekal yang hidup, Allahmu, sesungguhnya aku tidak mempunyai sepotong roti pun, kecuali segenggam tepung dalam tempayan dan sedikit minyak dalam buli-buli. Lihatlah, aku sedang mengumpulkan dua potong kayu api, lalu aku akan pulang dan mengolahnya untukku dan untuk anakku, supaya kami memakannya, lalu kami akan mati.”
Saat ini belum ada tafsiran untuk ayat ini. Silakan coba lagi nanti.