בֶּן־שְׁמֹנִ֣ים שָׁנָה֩ אָנֹכִ֨י הַיּ֜וֹם הַאֵדַ֣ע ׀ בֵּין־ט֣וֹב לְרָ֗ע אִם־יִטְעַ֤ם עַבְדְּךָ֙ אֶת־אֲשֶׁ֤ר אֹכַל֙ וְאֶת־אֲשֶׁ֣ר אֶשְׁתֶּ֔ה אִם־אֶשְׁמַ֣ע ע֔וֹד בְּק֖וֹל שָׁרִ֣ים וְשָׁר֑וֹת וְלָמָּה֩ יִֽהְיֶ֨ה עַבְדְּךָ֥ עוֹד֙ לְמַשָּׂ֔א אֶל־אֲדֹנִ֖י הַמֶּֽלֶךְ׃
Umurku sekarang delapan puluh tahun. Masih dapatkah aku membedakan yang baik dari yang buruk? Masih dapatkah hambamu ini mengecap apa yang kumakan dan apa yang kuminum? Masih dapatkah aku mendengar suara penyanyi laki-laki dan penyanyi perempuan? Mengapa hambamu ini harus menjadi beban lagi bagi tuanku raja?
Ecclesiastes
And the doors in the marketplace [(the organs of elimination)] be closed with the muffling of the sound of the mill [(the stomach)], and he [(the old man] arise [from sleep] at the sound of a bird, and all songsters be base [in his eyes].