1 Raja-raja 3

Pasal 3

א וַיִּתְחַתֵּ֣ן שְׁלֹמֹ֔ה אֶת־פַּרְעֹ֖ה מֶ֣לֶךְ מִצְרָ֑יִם וַיִּקַּ֣ח אֶת־בַּת־פַּרְעֹ֗ה וַיְבִיאֶ֙הָ֙ אֶל־עִ֣יר דָּוִ֔ד עַ֣ד כַּלֹּת֗וֹ לִבְנ֤וֹת אֶת־בֵּיתוֹ֙ וְאֶת־בֵּ֣ית יְהוָ֔ה וְאֶת־חוֹמַ֥ת יְרוּשָׁלִַ֖ם סָבִֽיב׃
1 Salomo menjalin ikatan kekeluargaan dengan Firaun, raja Mesir, melalui perkawinan. Ia mengambil putri Firaun dan membawanya ke Kota Daud, sampai ia selesai membangun istananya sendiri, Bait Yang Mahakekal, dan tembok di sekeliling Yerusalem.
ב רַ֣ק הָעָ֔ם מְזַבְּחִ֖ים בַּבָּמ֑וֹת כִּ֠י לֹא־נִבְנָ֥ה בַ֙יִת֙ לְשֵׁ֣ם יְהוָ֔ה עַ֖ד הַיָּמִ֥ים הָהֵֽם׃ (פ)
2 Hanya saja rakyat masih mempersembahkan kurban di bukit-bukit pengurbanan, karena sampai masa itu belum dibangun rumah bagi nama Yang Mahakekal.
ג וַיֶּאֱהַ֤ב שְׁלֹמֹה֙ אֶת־יְהוָ֔ה לָלֶ֕כֶת בְּחֻקּ֖וֹת דָּוִ֣ד אָבִ֑יו רַ֚ק בַּבָּמ֔וֹת ה֥וּא מְזַבֵּ֖חַ וּמַקְטִֽיר׃
3 Salomo mengasihi Yang Mahakekal dan hidup menurut ketetapan-ketetapan Daud, ayahnya; hanya saja ia mempersembahkan korban dan membakar dupa di bukit-bukit pengorbanan.
ד וַיֵּ֨לֶךְ הַמֶּ֤לֶךְ גִּבְעֹ֙נָה֙ לִזְבֹּ֣חַ שָׁ֔ם כִּ֥י הִ֖יא הַבָּמָ֣ה הַגְּדוֹלָ֑ה אֶ֤לֶף עֹלוֹת֙ יַעֲלֶ֣ה שְׁלֹמֹ֔ה עַ֖ל הַמִּזְבֵּ֥חַ הַהֽוּא׃
4 Lalu raja pergi ke Gibeon untuk mempersembahkan korban di sana, karena itulah bukit pengorbanan yang besar; seribu korban bakaran dipersembahkan Salomo di atas mezbah itu.
ה בְּגִבְע֗וֹן נִרְאָ֧ה יְהֹוָ֛ה אֶל־שְׁלֹמֹ֖ה בַּחֲל֣וֹם הַלָּ֑יְלָה וַיֹּ֣אמֶר אֱלֹהִ֔ים שְׁאַ֖ל מָ֥ה אֶתֶּן־לָֽךְ׃
5 Di Gibeon Yang Mahakekal menampakkan diri kepada Salomo dalam mimpi pada malam hari. Allah berfirman, “Mintalah apa yang hendak Kuberikan kepadamu.”
ו וַיֹּ֣אמֶר שְׁלֹמֹ֗ה אַתָּ֨ה עָשִׂ֜יתָ עִם־עַבְדְּךָ֙ דָוִ֣ד אָבִי֮ חֶ֣סֶד גָּדוֹל֒ כַּאֲשֶׁר֩ הָלַ֨ךְ לְפָנֶ֜יךָ בֶּאֱמֶ֧ת וּבִצְדָקָ֛ה וּבְיִשְׁרַ֥ת לֵבָ֖ב עִמָּ֑ךְ וַתִּשְׁמָר־ל֗וֹ אֶת־הַחֶ֤סֶד הַגָּדוֹל֙ הַזֶּ֔ה וַתִּתֶּן־ל֥וֹ בֵ֛ן יֹשֵׁ֥ב עַל־כִּסְא֖וֹ כַּיּ֥וֹם הַזֶּֽה׃
6 Jawab Salomo, “Engkau telah menunjukkan kasih setia yang besar kepada hamba-Mu Daud, ayahku, sebagaimana ia hidup di hadapan-Mu dalam kebenaran, kesalehan, dan ketulusan hati terhadap-Mu. Engkau pun menepati kasih setia yang besar ini baginya dengan memberinya seorang anak yang duduk di atas takhtanya, seperti yang terjadi pada hari ini.
ז וְעַתָּה֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהָ֔י אַתָּה֙ הִמְלַ֣כְתָּ אֶֽת־עַבְדְּךָ֔ תַּ֖חַת דָּוִ֣ד אָבִ֑י וְאָֽנֹכִי֙ נַ֣עַר קָטֹ֔ן לֹ֥א אֵדַ֖ע צֵ֥את וָבֹֽא׃
7 Maka sekarang, ya Yang Mahakekal, Allahku, Engkaulah yang telah menjadikan hamba-Mu raja menggantikan Daud, ayahku, padahal aku ini masih seorang anak kecil; aku belum tahu bagaimana keluar dan masuk.
ח וְעַ֨בְדְּךָ֔ בְּת֥וֹךְ עַמְּךָ֖ אֲשֶׁ֣ר בָּחָ֑רְתָּ עַם־רָ֕ב אֲשֶׁ֧ר לֹֽא־יִמָּנֶ֛ה וְלֹ֥א יִסָּפֵ֖ר מֵרֹֽב׃
8 Hamba-Mu ini berada di tengah-tengah umat-Mu yang telah Kaupilih, suatu umat yang besar, yang tidak terhitung dan tidak terbilang karena banyaknya.
ט וְנָתַתָּ֨ לְעַבְדְּךָ֜ לֵ֤ב שֹׁמֵ֙עַ֙ לִשְׁפֹּ֣ט אֶֽת־עַמְּךָ֔ לְהָבִ֖ין בֵּֽין־ט֣וֹב לְרָ֑ע כִּ֣י מִ֤י יוּכַל֙ לִשְׁפֹּ֔ט אֶת־עַמְּךָ֥ הַכָּבֵ֖ד הַזֶּֽה׃
9 Karena itu, berikanlah kepada hamba-Mu hati yang penuh pengertian untuk menghakimi umat-Mu, dan untuk membedakan antara yang baik dan yang jahat. Sebab, siapakah yang sanggup menghakimi umat-Mu yang begitu besar ini?”
י וַיִּיטַ֥ב הַדָּבָ֖ר בְּעֵינֵ֣י אֲדֹנָ֑י כִּ֚י שָׁאַ֣ל שְׁלֹמֹ֔ה אֶת־הַדָּבָ֖ר הַזֶּֽה׃
10 Permintaan itu baik di mata Tuhan, karena Salomo telah meminta hal ini.
יא וַיֹּ֨אמֶר אֱלֹהִ֜ים אֵלָ֗יו יַעַן֩ אֲשֶׁ֨ר שָׁאַ֜לְתָּ אֶת־הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֗ה וְלֹֽא־שָׁאַ֨לְתָּ לְּךָ֜ יָמִ֣ים רַבִּ֗ים וְלֹֽא־שָׁאַ֤לְתָּ לְּךָ֙ עֹ֔שֶׁר וְלֹ֥א שָׁאַ֖לְתָּ נֶ֣פֶשׁ אֹיְבֶ֑יךָ וְשָׁאַ֧לְתָּ לְּךָ֛ הָבִ֖ין לִשְׁמֹ֥עַ מִשְׁפָּֽט׃
11 Allah berfirman kepadanya, “Karena engkau telah meminta hal ini, dan tidak meminta bagi dirimu umur panjang, tidak meminta bagi dirimu kekayaan, dan tidak meminta nyawa musuh-musuhmu, melainkan engkau meminta bagi dirimu pengertian untuk mendengar perkara hukum,
יב הִנֵּ֥ה עָשִׂ֖יתִי כִּדְבָרֶ֑יךָ הִנֵּ֣ה ׀ נָתַ֣תִּי לְךָ֗ לֵ֚ב חָכָ֣ם וְנָב֔וֹן אֲשֶׁ֤ר כָּמ֙וֹךָ֙ לֹא־הָיָ֣ה לְפָנֶ֔יךָ וְאַחֲרֶ֖יךָ לֹא־יָק֥וּם כָּמֽוֹךָ׃
12 sesungguhnya Aku melakukan sesuai dengan permintaanmu. Sesungguhnya Aku memberimu hati yang bijaksana dan penuh pengertian, sehingga sebelum engkau tidak pernah ada yang seperti engkau, dan sesudah engkau pun tidak akan bangkit seorang pun yang seperti engkau.
יג וְגַ֨ם אֲשֶׁ֤ר לֹֽא־שָׁאַ֙לְתָּ֙ נָתַ֣תִּי לָ֔ךְ גַּם־עֹ֖שֶׁר גַּם־כָּב֑וֹד אֲ֠שֶׁר לֹא־הָיָ֨ה כָמ֥וֹךָ אִ֛ישׁ בַּמְּלָכִ֖ים כָּל־יָמֶֽיךָ׃
13 Juga apa yang tidak kauminta, Aku memberikannya kepadamu, yaitu kekayaan dan kehormatan, sehingga tidak akan ada seorang pun di antara raja-raja yang seperti engkau sepanjang umurmu.
יד וְאִ֣ם ׀ תֵּלֵ֣ךְ בִּדְרָכַ֗י לִשְׁמֹ֤ר חֻקַּי֙ וּמִצְוֺתַ֔י כַּאֲשֶׁ֥ר הָלַ֖ךְ דָּוִ֣יד אָבִ֑יךָ וְהַאַרַכְתִּ֖י אֶת־יָמֶֽיךָ׃ (ס)
14 Dan jika engkau hidup menurut jalan-jalan-Ku dengan menaati ketetapan-ketetapan-Ku dan perintah-perintah-Ku, sebagaimana Daud, ayahmu, telah hidup, maka Aku akan memperpanjang umurmu.”
טו וַיִּקַ֥ץ שְׁלֹמֹ֖ה וְהִנֵּ֣ה חֲל֑וֹם וַיָּב֨וֹא יְרוּשָׁלִַ֜ם וַֽיַּעֲמֹ֣ד ׀ לִפְנֵ֣י ׀ אֲר֣וֹן בְּרִית־אֲדֹנָ֗י וַיַּ֤עַל עֹלוֹת֙ וַיַּ֣עַשׂ שְׁלָמִ֔ים וַיַּ֥עַשׂ מִשְׁתֶּ֖ה לְכָל־עֲבָדָֽיו׃ (פ)
15 Lalu Salomo terbangun, dan ternyata itu adalah mimpi. Ia pergi ke Yerusalem, berdiri di hadapan tabut perjanjian Tuhan, mempersembahkan kurban-kurban bakaran dan kurban-kurban perdamaian, lalu mengadakan perjamuan bagi semua hambanya.
טז אָ֣ז תָּבֹ֗אנָה שְׁתַּ֛יִם נָשִׁ֥ים זֹנ֖וֹת אֶל־הַמֶּ֑לֶךְ וַֽתַּעֲמֹ֖דְנָה לְפָנָֽיו׃
16 Pada waktu itu datanglah dua orang perempuan pemilik penginapan menghadap raja, dan mereka berdiri di hadapannya.
יז וַתֹּ֜אמֶר הָאִשָּׁ֤ה הָֽאַחַת֙ בִּ֣י אֲדֹנִ֔י אֲנִי֙ וְהָאִשָּׁ֣ה הַזֹּ֔את יֹשְׁבֹ֖ת בְּבַ֣יִת אֶחָ֑ד וָאֵלֵ֥ד עִמָּ֖הּ בַּבָּֽיִת׃
17 Perempuan yang satu berkata, “Mohon, tuanku, aku dan perempuan ini tinggal dalam satu rumah, dan aku melahirkan anak ketika ia tinggal bersamaku di rumah itu.
יח וַיְהִ֞י בַּיּ֤וֹם הַשְּׁלִישִׁי֙ לְלִדְתִּ֔י וַתֵּ֖לֶד גַּם־הָאִשָּׁ֣ה הַזֹּ֑את וַאֲנַ֣חְנוּ יַחְדָּ֗ו אֵֽין־זָ֤ר אִתָּ֙נוּ֙ בַּבַּ֔יִת זוּלָתִ֥י שְׁתַּֽיִם־אֲנַ֖חְנוּ בַּבָּֽיִת׃
18 Pada hari ketiga setelah aku melahirkan, perempuan ini pun melahirkan. Kami tinggal bersama-sama; tidak ada orang lain bersama kami di rumah itu, hanya kami berdua di rumah itu.
יט וַיָּ֛מָת בֶּן־הָאִשָּׁ֥ה הַזֹּ֖את לָ֑יְלָה אֲשֶׁ֥ר שָׁכְבָ֖ה עָלָֽיו׃
19 Pada suatu malam anak dari perempuan ini mati, karena ia menindihnya.
כ וַתָּקָם֩ בְּת֨וֹךְ הַלַּ֜יְלָה וַתִּקַּ֧ח אֶת־בְּנִ֣י מֵֽאֶצְלִ֗י וַאֲמָֽתְךָ֙ יְשֵׁנָ֔ה וַתַּשְׁכִּיבֵ֖הוּ בְּחֵיקָ֑הּ וְאֶת־בְּנָ֥הּ הַמֵּ֖ת הִשְׁכִּ֥יבָה בְחֵיקִֽי׃
20 Lalu tengah malam ia bangun dan mengambil anakku dari sisiku, sementara hambamu ini sedang tidur. Ia membaringkan anakku dalam dekapannya, dan anaknya yang mati itu ia baringkan dalam dekapanku.
כא וָאָקֻ֥ם בַּבֹּ֛קֶר לְהֵינִ֥יק אֶת־בְּנִ֖י וְהִנֵּה־מֵ֑ת וָאֶתְבּוֹנֵ֤ן אֵלָיו֙ בַּבֹּ֔קֶר וְהִנֵּ֛ה לֹֽא־הָיָ֥ה בְנִ֖י אֲשֶׁ֥ר יָלָֽדְתִּי׃
21 Pagi harinya aku bangun untuk menyusui anakku, dan ternyata ia sudah mati. Tetapi ketika pagi itu aku mengamatinya dengan saksama, ternyata ia bukan anakku yang telah kulahirkan.”
כב וַתֹּאמֶר֩ הָאִשָּׁ֨ה הָאַחֶ֜רֶת לֹ֣א כִ֗י בְּנִ֤י הַחַי֙ וּבְנֵ֣ךְ הַמֵּ֔ת וְזֹ֤את אֹמֶ֙רֶת֙ לֹ֣א כִ֔י בְּנֵ֥ךְ הַמֵּ֖ת וּבְנִ֣י הֶחָ֑י וַתְּדַבֵּ֖רְנָה לִפְנֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃
22 Perempuan yang lain itu berkata, “Tidak! Anakku yang hidup, dan anakmu yang mati.” Tetapi perempuan yang pertama berkata, “Tidak! Anakmu yang mati, dan anakku yang hidup.” Demikianlah mereka bertengkar di hadapan raja.
כג וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ זֹ֣את אֹמֶ֔רֶת זֶה־בְּנִ֥י הַחַ֖י וּבְנֵ֣ךְ הַמֵּ֑ת וְזֹ֤את אֹמֶ֙רֶת֙ לֹ֣א כִ֔י בְּנֵ֥ךְ הַמֵּ֖ת וּבְנִ֥י הֶחָֽי׃ (פ)
23 Kata raja, “Yang satu berkata: Anak yang hidup ini anakku, dan anakmu yang mati; sedangkan yang lain berkata: Tidak! Anakmu yang mati, dan anakku yang hidup.”
כד וַיֹּ֥אמֶר הַמֶּ֖לֶךְ קְח֣וּ לִי־חָ֑רֶב וַיָּבִ֥אוּ הַחֶ֖רֶב לִפְנֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃
24 Lalu raja berkata, “Ambilkan aku sebilah pedang.” Maka mereka membawa pedang itu ke hadapan raja.
כה וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ גִּזְר֛וּ אֶת־הַיֶּ֥לֶד הַחַ֖י לִשְׁנָ֑יִם וּתְנ֤וּ אֶֽת־הַחֲצִי֙ לְאַחַ֔ת וְאֶֽת־הַחֲצִ֖י לְאֶחָֽת׃
25 Kemudian raja berkata, “Potonglah anak yang hidup itu menjadi dua, dan berikanlah setengahnya kepada yang satu dan setengahnya lagi kepada yang lain.”
כו וַתֹּ֣אמֶר הָאִשָּׁה֩ אֲשֶׁר־בְּנָ֨הּ הַחַ֜י אֶל־הַמֶּ֗לֶךְ כִּֽי־נִכְמְר֣וּ רַחֲמֶיהָ֮ עַל־בְּנָהּ֒ וַתֹּ֣אמֶר ׀ בִּ֣י אֲדֹנִ֗י תְּנוּ־לָהּ֙ אֶת־הַיָּל֣וּד הַחַ֔י וְהָמֵ֖ת אַל־תְּמִיתֻ֑הוּ וְזֹ֣את אֹמֶ֗רֶת גַּם־לִ֥י גַם־לָ֛ךְ לֹ֥א יִהְיֶ֖ה גְּזֹֽרוּ׃
26 Lalu perempuan yang anaknya masih hidup itu berkata kepada raja, sebab hatinya sangat tergerak oleh belas kasihan terhadap anaknya. Katanya, “Mohon, tuanku, berikanlah kepadanya bayi yang hidup itu; jangan sekali-kali membunuhnya!” Tetapi perempuan yang lain berkata, “Biarlah anak itu tidak menjadi milikku dan tidak juga milikmu. Potonglah!”
כז וַיַּ֨עַן הַמֶּ֜לֶךְ וַיֹּ֗אמֶר תְּנוּ־לָהּ֙ אֶת־הַיָּל֣וּד הַחַ֔י וְהָמֵ֖ת לֹ֣א תְמִיתֻ֑הוּ הִ֖יא אִמּֽוֹ׃
27 Lalu raja menjawab, “Berikanlah kepadanya bayi yang hidup itu; jangan sekali-kali membunuhnya. Dialah ibunya.”
כח וַיִּשְׁמְע֣וּ כָל־יִשְׂרָאֵ֗ל אֶת־הַמִּשְׁפָּט֙ אֲשֶׁ֣ר שָׁפַ֣ט הַמֶּ֔לֶךְ וַיִּֽרְא֖וּ מִפְּנֵ֣י הַמֶּ֑לֶךְ כִּ֣י רָא֔וּ כִּֽי־חָכְמַ֧ת אֱלֹהִ֛ים בְּקִרְבּ֖וֹ לַעֲשׂ֥וֹת מִשְׁפָּֽט׃ (ס)
28 Seluruh Israel mendengar tentang keputusan hukum yang telah dijatuhkan raja, lalu mereka takut kepada raja, sebab mereka melihat bahwa hikmat Allah ada di dalam dirinya untuk menegakkan keadilan.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya