Pengkhotbah 2

Pasal 2

א אָמַ֤רְתִּֽי אֲנִי֙ בְּלִבִּ֔י לְכָה־נָּ֛א אֲנַסְּכָ֛ה בְשִׂמְחָ֖ה וּרְאֵ֣ה בְט֑וֹב וְהִנֵּ֥ה גַם־ה֖וּא הָֽבֶל׃
1 Aku berkata dalam hatiku, “Mari, aku akan menuang anggur dan bersukaria, dan nikmatilah kesenangan”; tetapi ternyata itu pun sia-sia.
ב לִשְׂח֖וֹק אָמַ֣רְתִּי מְהוֹלָ֑ל וּלְשִׂמְחָ֖ה מַה־זֹּ֥ה עֹשָֽׂה׃
2 Tentang tawa aku berkata, “Itu kegilaan”; dan tentang sukacita, “Apa hasilnya?”
ג תַּ֣רְתִּי בְלִבִּ֔י לִמְשׁ֥וֹךְ בַּיַּ֖יִן אֶת־בְּשָׂרִ֑י וְלִבִּ֞י נֹהֵ֤ג בַּֽחָכְמָה֙ וְלֶאֱחֹ֣ז בְּסִכְל֔וּת עַ֣ד אֲשֶׁר־אֶרְאֶ֗ה אֵי־זֶ֨ה ט֜וֹב לִבְנֵ֤י הָאָדָם֙ אֲשֶׁ֤ר יַעֲשׂוּ֙ תַּ֣חַת הַשָּׁמַ֔יִם מִסְפַּ֖ר יְמֵ֥י חַיֵּיהֶֽם׃
3 Aku menyelidiki dalam hatiku bagaimana memanjakan tubuhku dengan anggur, sementara hatiku tetap dibimbing oleh hikmat, dan bagaimana berpegang pada kebodohan, sampai aku melihat apa yang baik bagi anak-anak manusia untuk dilakukan di bawah langit selama hari-hari hidup mereka yang terbilang.
ד הִגְדַּ֖לְתִּי מַעֲשָׂ֑י בָּנִ֤יתִי לִי֙ בָּתִּ֔ים נָטַ֥עְתִּי לִ֖י כְּרָמִֽים׃
4 Aku membuat pekerjaan-pekerjaan yang besar: aku membangun bagi diriku rumah-rumah, aku menanami bagi diriku kebun-kebun anggur.
ה עָשִׂ֣יתִי לִ֔י גַּנּ֖וֹת וּפַרְדֵּסִ֑ים וְנָטַ֥עְתִּי בָהֶ֖ם עֵ֥ץ כָּל־פֶּֽרִי׃
5 Aku menjadikan bagi diriku taman-taman dan kebun-kebun buah, dan aku menanam di dalamnya pohon-pohon dari segala jenis buah.
ו עָשִׂ֥יתִי לִ֖י בְּרֵכ֣וֹת מָ֑יִם לְהַשְׁק֣וֹת מֵהֶ֔ם יַ֖עַר צוֹמֵ֥חַ עֵצִֽים׃
6 Aku menjadikan bagi diriku kolam-kolam air, untuk mengairi dari kolam-kolam itu hutan yang menumbuhkan pepohonan.
ז קָנִ֙יתִי֙ עֲבָדִ֣ים וּשְׁפָח֔וֹת וּבְנֵי־בַ֖יִת הָ֣יָה לִ֑י גַּ֣ם מִקְנֶה֩ בָקָ֨ר וָצֹ֤אן הַרְבֵּה֙ הָ֣יָה לִ֔י מִכֹּ֛ל שֶֽׁהָי֥וּ לְפָנַ֖י בִּירוּשָׁלִָֽם׃
7 Aku memperoleh hamba-hamba laki-laki dan hamba-hamba perempuan, dan aku mempunyai hamba-hamba yang lahir di rumahku; aku juga mempunyai banyak ternak, lembu sapi dan kambing domba, melebihi semua orang yang ada sebelum aku di Yerusalem.
ח כָּנַ֤סְתִּי לִי֙ גַּם־כֶּ֣סֶף וְזָהָ֔ב וּסְגֻלַּ֥ת מְלָכִ֖ים וְהַמְּדִינ֑וֹת עָשִׂ֨יתִי לִ֜י שָׁרִ֣ים וְשָׁר֗וֹת וְתַעֲנוּגֹ֛ת בְּנֵ֥י הָאָדָ֖ם שִׁדָּ֥ה וְשִׁדּֽוֹת׃
8 Aku juga mengumpulkan bagi diriku perak dan emas, serta harta simpanan raja-raja dan negeri-negeri; aku menjadikan bagi diriku berbagai macam alat musik, juga kesenangan anak-anak manusia: kereta yang indah, bahkan banyak kereta.
ט וְגָדַ֣לְתִּי וְהוֹסַ֔פְתִּי מִכֹּ֛ל שֶׁהָיָ֥ה לְפָנַ֖י בִּירוּשָׁלִָ֑ם אַ֥ף חָכְמָתִ֖י עָ֥מְדָה לִּֽי׃
9 Maka aku menjadi besar dan bertambah besar melebihi semua orang yang ada sebelum aku di Yerusalem; hikmatku pun tetap tinggal padaku.
י וְכֹל֙ אֲשֶׁ֣ר שָֽׁאֲל֣וּ עֵינַ֔י לֹ֥א אָצַ֖לְתִּי מֵהֶ֑ם לֹֽא־מָנַ֨עְתִּי אֶת־לִבִּ֜י מִכָּל־שִׂמְחָ֗ה כִּֽי־לִבִּ֤י שָׂמֵ֙חַ֙ מִכָּל־עֲמָלִ֔י וְזֶֽה־הָיָ֥ה חֶלְקִ֖י מִכָּל־עֲמָלִֽי׃
10 Segala sesuatu yang diingini mataku tidak kutahan dari mataku; aku tidak menahan hatiku dari sukacita apa pun, sebab hatiku bersukacita karena segala jerih payahku, dan inilah bagianku dari segala jerih payahku.
יא וּפָנִ֣יתִֽי אֲנִ֗י בְּכָל־מַעֲשַׂי֙ שֶֽׁעָשׂ֣וּ יָדַ֔י וּבֶֽעָמָ֖ל שֶׁעָמַ֣לְתִּי לַעֲשׂ֑וֹת וְהִנֵּ֨ה הַכֹּ֥ל הֶ֙בֶל֙ וּרְע֣וּת ר֔וּחַ וְאֵ֥ין יִתְר֖וֹן תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ׃
11 Lalu aku berbalik untuk melihat semua pekerjaan yang telah dibuat oleh tanganku dan jerih payah yang telah kucurahkan untuk mengerjakannya. Ternyata semuanya itu kesia-siaan dan hancurnya keinginan, dan tidak ada keuntungan di bawah matahari.
יב וּפָנִ֤יתִֽי אֲנִי֙ לִרְא֣וֹת חָכְמָ֔ה וְהוֹלֵל֖וֹת וְסִכְל֑וּת כִּ֣י ׀ מֶ֣ה הָאָדָ֗ם שֶׁיָּבוֹא֙ אַחֲרֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ אֵ֥ת אֲשֶׁר־כְּבָ֖ר עָשֽׂוּהוּ׃
12 Lalu aku berpaling untuk memperhatikan hikmat, serta kegilaan dan kebodohan; sebab apakah manusia itu sehingga ia dapat datang sesudah raja, mengenai apa yang telah mereka jadikan sejak dahulu?
יג וְרָאִ֣יתִי אָ֔נִי שֶׁיֵּ֥שׁ יִתְר֛וֹן לַֽחָכְמָ֖ה מִן־הַסִּכְל֑וּת כִּֽיתְר֥וֹן הָא֖וֹר מִן־הַחֹֽשֶׁךְ׃
13 Lalu aku melihat bahwa hikmat lebih unggul daripada kebodohan, seperti terang lebih unggul daripada kegelapan.
יד הֶֽחָכָם֙ עֵינָ֣יו בְּרֹאשׁ֔וֹ וְהַכְּסִ֖יל בַּחֹ֣שֶׁךְ הוֹלֵ֑ךְ וְיָדַ֣עְתִּי גַם־אָ֔נִי שֶׁמִּקְרֶ֥ה אֶחָ֖ד יִקְרֶ֥ה אֶת־כֻּלָּֽם׃
14 Orang berhikmat, matanya ada di kepalanya, tetapi orang bebal berjalan dalam kegelapan; namun aku pun tahu bahwa nasib yang sama menimpa mereka semua.
טו וְאָמַ֨רְתִּֽי אֲנִ֜י בְּלִבִּ֗י כְּמִקְרֵ֤ה הַכְּסִיל֙ גַּם־אֲנִ֣י יִקְרֵ֔נִי וְלָ֧מָּה חָכַ֛מְתִּי אֲנִ֖י אָ֣ז יוֹתֵ֑ר וְדִבַּ֣רְתִּי בְלִבִּ֔י שֶׁגַּם־זֶ֖ה הָֽבֶל׃
15 Lalu aku berkata dalam hatiku: “Apa yang menimpa orang bebal akan menimpa aku juga. Lalu untuk apa aku dahulu menjadi lebih berhikmat?” Kemudian aku berkata dalam hatiku bahwa ini pun kesia-siaan.
טז כִּי֩ אֵ֨ין זִכְר֧וֹן לֶחָכָ֛ם עִֽם־הַכְּסִ֖יל לְעוֹלָ֑ם בְּשֶׁכְּבָ֞ר הַיָּמִ֤ים הַבָּאִים֙ הַכֹּ֣ל נִשְׁכָּ֔ח וְאֵ֛יךְ יָמ֥וּת הֶחָכָ֖ם עִֽם־הַכְּסִֽיל׃
16 Sebab orang berhikmat tidak akan dikenang bersama-sama dengan orang bebal untuk selama-lamanya; karena apa yang telah ada dahulu, pada hari-hari yang akan datang semuanya terlupakan. Maka bagaimana mungkin orang berhikmat mati sama seperti orang bebal?
יז וְשָׂנֵ֙אתִי֙ אֶת־הַ֣חַיִּ֔ים כִּ֣י רַ֤ע עָלַי֙ הַֽמַּעֲשֶׂ֔ה שֶׁנַּעֲשָׂ֖ה תַּ֣חַת הַשָּׁ֑מֶשׁ כִּֽי־הַכֹּ֥ל הֶ֖בֶל וּרְע֥וּת רֽוּחַ׃
17 Maka aku membenci hidup, sebab pekerjaan yang dilakukan di bawah matahari terasa buruk bagiku; karena segala sesuatu adalah kesia-siaan dan kepatahan semangat.
יח וְשָׂנֵ֤אתִֽי אֲנִי֙ אֶת־כָּל־עֲמָלִ֔י שֶׁאֲנִ֥י עָמֵ֖ל תַּ֣חַת הַשָּׁ֑מֶשׁ שֶׁ֣אַנִּיחֶ֔נּוּ לָאָדָ֖ם שֶׁיִּהְיֶ֥ה אַחֲרָֽי׃
18 Aku membenci segala jerih payahku yang kuupayakan di bawah matahari, karena aku harus meninggalkannya kepada orang yang akan datang sesudah aku.
יט וּמִ֣י יוֹדֵ֗עַ הֶֽחָכָ֤ם יִהְיֶה֙ א֣וֹ סָכָ֔ל וְיִשְׁלַט֙ בְּכָל־עֲמָלִ֔י שֶֽׁעָמַ֥לְתִּי וְשֶׁחָכַ֖מְתִּי תַּ֣חַת הַשָּׁ֑מֶשׁ גַּם־זֶ֖ה הָֽבֶל׃
19 Dan siapa yang tahu apakah ia akan menjadi orang berhikmat atau orang bodoh? Namun ia akan berkuasa atas segala hasil jerih payahku, yang kuusahakan dengan susah payah dan dengan hikmatku di bawah matahari. Ini pun kesia-siaan.
כ וְסַבּ֥וֹתִֽי אֲנִ֖י לְיַאֵ֣שׁ אֶת־לִבִּ֑י עַ֚ל כָּל־הֶ֣עָמָ֔ל שֶׁעָמַ֖לְתִּי תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ׃
20 Maka aku berbalik dan membuat hatiku putus asa terhadap segala jerih payah yang kuupayakan di bawah matahari.
כא כִּי־יֵ֣שׁ אָדָ֗ם שֶׁעֲמָל֛וֹ בְּחָכְמָ֥ה וּבְדַ֖עַת וּבְכִשְׁר֑וֹן וּלְאָדָ֞ם שֶׁלֹּ֤א עָֽמַל־בּוֹ֙ יִתְּנֶ֣נּוּ חֶלְק֔וֹ גַּם־זֶ֥ה הֶ֖בֶל וְרָעָ֥ה רַבָּֽה׃
21 Sebab ada orang yang bersusah payah dengan hikmat, pengetahuan, dan kejujuran, tetapi ia harus memberikan hasilnya sebagai bagian kepada orang yang tidak bersusah payah untuk itu. Ini pun kesia-siaan dan kemalangan yang besar.
כב כִּ֠י מֶֽה־הֹוֶ֤ה לָֽאָדָם֙ בְּכָל־עֲמָל֔וֹ וּבְרַעְי֖וֹן לִבּ֑וֹ שֶׁה֥וּא עָמֵ֖ל תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ׃
22 Sebab apakah yang diperoleh manusia dari segala jerih payahnya dan dari kerisauan hatinya, yang dengannya ia berjerih payah di bawah matahari?
כג כִּ֧י כָל־יָמָ֣יו מַכְאֹבִ֗ים וָכַ֙עַס֙ עִנְיָנ֔וֹ גַּם־בַּלַּ֖יְלָה לֹא־שָׁכַ֣ב לִבּ֑ו גַּם־זֶ֖ה הֶ֥בֶל הֽוּא׃
23 Sebab sepanjang hidupnya penuh dengan kesakitan, dan kekesalan menyertai segala urusannya; bahkan pada malam hari pun hatinya tidak beristirahat. Ini pun kesia-siaan.
כד אֵֽין־ט֤וֹב בָּאָדָם֙ שֶׁיֹּאכַ֣ל וְשָׁתָ֔ה וְהֶרְאָ֧ה אֶת־נַפְשׁ֛וֹ ט֖וֹב בַּעֲמָל֑וֹ גַּם־זֹה֙ רָאִ֣יתִי אָ֔נִי כִּ֛י מִיַּ֥ד הָאֱלֹהִ֖ים הִֽיא׃
24 Bukankah baik bagi manusia untuk makan dan minum, serta membuat jiwanya menikmati kebaikan dalam jerih payahnya? Ini pun telah kulihat, bahwa hal itu berasal dari tangan Allah.
כה כִּ֣י מִ֥י יֹאכַ֛ל וּמִ֥י יָח֖וּשׁ ח֥וּץ מִמֶּֽנִּי׃
25 Sebab siapakah yang akan makan, dan siapakah yang akan bergegas menikmatinya, selain aku?
כו כִּ֤י לְאָדָם֙ שֶׁטּ֣וֹב לְפָנָ֔יו נָתַ֛ן חָכְמָ֥ה וְדַ֖עַת וְשִׂמְחָ֑ה וְלַחוֹטֶא֩ נָתַ֨ן עִנְיָ֜ן לֶאֱס֣וֹף וְלִכְנ֗וֹס לָתֵת֙ לְטוֹב֙ לִפְנֵ֣י הָֽאֱלֹהִ֔ים גַּם־זֶ֥ה הֶ֖בֶל וּרְע֥וּת רֽוּחַ׃
26 Sebab kepada orang yang baik di hadapan-Nya, Ia memberikan hikmat, pengetahuan, dan sukacita; tetapi kepada orang berdosa Ia memberikan kesibukan untuk mengumpulkan dan menimbun, supaya hasilnya diberikan kepada orang yang baik di hadapan Allah. Ini pun kesia-siaan dan usaha menjaring angin.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya