Keluaran 34

Pasal 34

א וַיֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ אֶל־מֹשֶׁ֔ה פְּסָל־לְךָ֛ שְׁנֵֽי־לֻחֹ֥ת אֲבָנִ֖ים כָּרִאשֹׁנִ֑ים וְכָתַבְתִּי֙ עַל־הַלֻּחֹ֔ת אֶת־הַדְּבָרִ֔ים אֲשֶׁ֥ר הָי֛וּ עַל־הַלֻּחֹ֥ת הָרִאשֹׁנִ֖ים אֲשֶׁ֥ר שִׁבַּֽרְתָּ׃
1 Yang Mahakekal berfirman kepada Musa: “Pahatlah bagimu dua loh batu seperti yang pertama, dan Aku akan menuliskan pada loh-loh itu perkataan-perkataan yang dahulu ada pada loh-loh pertama yang telah kaupecahkan.
ב וֶהְיֵ֥ה נָכ֖וֹן לַבֹּ֑קֶר וְעָלִ֤יתָ בַבֹּ֙קֶר֙ אֶל־הַ֣ר סִינַ֔י וְנִצַּבְתָּ֥ לִ֛י שָׁ֖ם עַל־רֹ֥אשׁ הָהָֽר׃
2 Bersiaplah untuk pagi hari, dan pada pagi hari naiklah ke Gunung Sinai, lalu berdirilah di hadapan-Ku di sana, di puncak gunung itu.
ג וְאִישׁ֙ לֹֽא־יַעֲלֶ֣ה עִמָּ֔ךְ וְגַם־אִ֥ישׁ אַל־יֵרָ֖א בְּכָל־הָהָ֑ר גַּם־הַצֹּ֤אן וְהַבָּקָר֙ אַל־יִרְע֔וּ אֶל־מ֖וּל הָהָ֥ר הַהֽוּא׃
3 Tidak seorang pun boleh naik bersamamu, dan juga jangan seorang pun terlihat di seluruh gunung itu; bahkan kambing domba dan lembu sapi pun jangan merumput di depan gunung itu.”
ד וַיִּפְסֹ֡ל שְׁנֵֽי־לֻחֹ֨ת אֲבָנִ֜ים כָּרִאשֹׁנִ֗ים וַיַּשְׁכֵּ֨ם מֹשֶׁ֤ה בַבֹּ֙קֶר֙ וַיַּ֙עַל֙ אֶל־הַ֣ר סִינַ֔י כַּאֲשֶׁ֛ר צִוָּ֥ה יְהוָ֖ה אֹת֑וֹ וַיִּקַּ֣ח בְּיָד֔וֹ שְׁנֵ֖י לֻחֹ֥ת אֲבָנִֽים׃
4 Lalu Musa memahat dua loh batu seperti yang pertama; ia bangun pagi-pagi, lalu naik ke Gunung Sinai, seperti yang diperintahkan Yang Mahakekal kepadanya, dan ia membawa di tangannya dua loh batu.
ה וַיֵּ֤רֶד יְהוָה֙ בֶּֽעָנָ֔ן וַיִּתְיַצֵּ֥ב עִמּ֖וֹ שָׁ֑ם וַיִּקְרָ֥א בְשֵׁ֖ם יְהוָֽה׃
5 Lalu Yang Mahakekal turun dalam awan dan berdiri di sana bersama dia, lalu menyerukan nama Yang Mahakekal.
ו וַיַּעֲבֹ֨ר יְהוָ֥ה ׀ עַל־פָּנָיו֮ וַיִּקְרָא֒ יְהוָ֣ה ׀ יְהוָ֔ה אֵ֥ל רַח֖וּם וְחַנּ֑וּן אֶ֥רֶךְ אַפַּ֖יִם וְרַב־חֶ֥סֶד וֶאֱמֶֽת ׀
6 Yang Mahakekal lewat di hadapannya dan berseru: “Yang Mahakekal, Yang Mahakekal, Allah yang penyayang dan pengasih, panjang sabar, serta berlimpah kasih setia dan kesetiaan,
ז נֹצֵ֥ר חֶ֙סֶד֙ לָאֲלָפִ֔ים נֹשֵׂ֥א עָוֺ֛ן וָפֶ֖שַׁע וְחַטָּאָ֑ה וְנַקֵּה֙ לֹ֣א יְנַקֶּ֔ה פֹּקֵ֣ד ׀ עֲוֺ֣ן אָב֗וֹת עַל־בָּנִים֙ וְעַל־בְּנֵ֣י בָנִ֔ים עַל־שִׁלֵּשִׁ֖ים וְעַל־רִבֵּעִֽים׃
7 yang memelihara kasih setia bagi beribu-ribu keturunan, yang mengampuni kejahatan, pemberontakan, dan dosa, namun sekali-kali tidak membebaskan begitu saja dari hukuman; yang membalaskan kejahatan para bapa kepada anak-anak dan kepada cucu-cucu, kepada keturunan ketiga dan keempat.”
ח וַיְמַהֵ֖ר מֹשֶׁ֑ה וַיִּקֹּ֥ד אַ֖רְצָה וַיִּשְׁתָּֽחוּ׃
8 Musa segera menundukkan kepalanya ke tanah, lalu bersujud.
ט וַיֹּ֡אמֶר אִם־נָא֩ מָצָ֨אתִי חֵ֤ן בְּעֵינֶ֙יךָ֙ אֲדֹנָ֔י יֵֽלֶךְ־נָ֥א אֲדֹנָ֖י בְּקִרְבֵּ֑נוּ כִּ֤י עַם־קְשֵׁה־עֹ֙רֶף֙ ה֔וּא וְסָלַחְתָּ֛ לַעֲוֺנֵ֥נוּ וּלְחַטָּאתֵ֖נוּ וּנְחַלְתָּֽנוּ׃
9 Ia berkata: “Jika kiranya aku mendapat perkenanan di mata-Mu, ya Tuhan, biarlah kiranya Tuhan berjalan di tengah-tengah kami; jika bangsa ini tegar tengkuk, ampunilah kesalahan kami dan dosa kami, dan jadikanlah kami milik pusaka-Mu.”
י וַיֹּ֗אמֶר הִנֵּ֣ה אָנֹכִי֮ כֹּרֵ֣ת בְּרִית֒ נֶ֤גֶד כָּֽל־עַמְּךָ֙ אֶעֱשֶׂ֣ה נִפְלָאֹ֔ת אֲשֶׁ֛ר לֹֽא־נִבְרְא֥וּ בְכָל־הָאָ֖רֶץ וּבְכָל־הַגּוֹיִ֑ם וְרָאָ֣ה כָל־הָ֠עָם אֲשֶׁר־אַתָּ֨ה בְקִרְבּ֜וֹ אֶת־מַעֲשֵׂ֤ה יְהוָה֙ כִּֽי־נוֹרָ֣א ה֔וּא אֲשֶׁ֥ר אֲנִ֖י עֹשֶׂ֥ה עִמָּֽךְ׃
10 Ia berfirman: “Lihatlah, Aku mengikat perjanjian. Di hadapan seluruh bangsamu Aku akan melakukan keajaiban-keajaiban yang belum pernah diciptakan di seluruh bumi dan di antara segala bangsa. Seluruh bangsa yang di tengah-tengahnya engkau berada akan melihat perbuatan Yang Mahakekal, sebab dahsyatlah apa yang akan Kulakukan bersamamu.
יא שְׁמָ֨ר־לְךָ֔ אֵ֛ת אֲשֶׁ֥ר אָנֹכִ֖י מְצַוְּךָ֣ הַיּ֑וֹם הִנְנִ֧י גֹרֵ֣שׁ מִפָּנֶ֗יךָ אֶת־הָאֱמֹרִי֙ וְהַֽכְּנַעֲנִ֔י וְהַחִתִּי֙ וְהַפְּרִזִּ֔י וְהַחִוִּ֖י וְהַיְבוּסִֽי׃
11 Peliharalah apa yang Kuperintahkan kepadamu pada hari ini. Lihatlah, Aku akan menghalau dari hadapanmu orang Amori, orang Kanaan, orang Het, orang Feris, orang Hewi, dan orang Yebus.
יב הִשָּׁ֣מֶר לְךָ֗ פֶּן־תִּכְרֹ֤ת בְּרִית֙ לְיוֹשֵׁ֣ב הָאָ֔רֶץ אֲשֶׁ֥ר אַתָּ֖ה בָּ֣א עָלֶ֑יהָ פֶּן־יִהְיֶ֥ה לְמוֹקֵ֖שׁ בְּקִרְבֶּֽךָ׃
12 Jagalah dirimu, supaya jangan engkau mengikat perjanjian dengan penduduk negeri yang akan kaumasuki, supaya hal itu jangan menjadi jerat di tengah-tengahmu.
יג כִּ֤י אֶת־מִזְבְּחֹתָם֙ תִּתֹּצ֔וּן וְאֶת־מַצֵּבֹתָ֖ם תְּשַׁבֵּר֑וּן וְאֶת־אֲשֵׁרָ֖יו תִּכְרֹתֽוּן׃
13 Sebaliknya, kamu harus merobohkan mezbah-mezbah mereka, menghancurkan tugu-tugu berhala mereka, dan menebang tiang-tiang Asyera mereka.
יד כִּ֛י לֹ֥א תִֽשְׁתַּחֲוֶ֖ה לְאֵ֣ל אַחֵ֑ר כִּ֤י יְהוָה֙ קַנָּ֣א שְׁמ֔וֹ אֵ֥ל קַנָּ֖א הֽוּא׃
14 Sebab janganlah engkau sujud menyembah allah lain, karena Yang Mahakekal, yang nama-Nya Cemburu, adalah Allah yang cemburu.
טו פֶּן־תִּכְרֹ֥ת בְּרִ֖ית לְיוֹשֵׁ֣ב הָאָ֑רֶץ וְזָנ֣וּ ׀ אַחֲרֵ֣י אֱלֹֽהֵיהֶ֗ם וְזָבְחוּ֙ לֵאלֹ֣הֵיהֶ֔ם וְקָרָ֣א לְךָ֔ וְאָכַלְתָּ֖ מִזִּבְחֽוֹ׃
15 supaya jangan engkau mengikat perjanjian dengan penduduk negeri itu. Sebab bila mereka berzina mengikuti allah-allah mereka dan mempersembahkan kurban kepada allah-allah mereka, mereka akan mengundang engkau, dan engkau akan ikut makan dari kurban sembelihannya.
טז וְלָקַחְתָּ֥ מִבְּנֹתָ֖יו לְבָנֶ֑יךָ וְזָנ֣וּ בְנֹתָ֗יו אַחֲרֵי֙ אֱלֹ֣הֵיהֶ֔ן וְהִזְנוּ֙ אֶת־בָּנֶ֔יךָ אַחֲרֵ֖י אֱלֹהֵיהֶֽן׃
16 Engkau pun akan mengambil anak-anak perempuannya menjadi istri bagi anak-anakmu laki-laki, lalu anak-anak perempuannya itu berzina mengikuti allah-allah mereka dan membuat anak-anakmu laki-laki ikut berzina mengikuti allah-allah mereka.
יז אֱלֹהֵ֥י מַסֵּכָ֖ה לֹ֥א תַעֲשֶׂה־לָּֽךְ׃
17 Janganlah engkau menjadikan bagimu allah-allah tuangan.
יח אֶת־חַ֣ג הַמַּצּוֹת֮ תִּשְׁמֹר֒ שִׁבְעַ֨ת יָמִ֜ים תֹּאכַ֤ל מַצּוֹת֙ אֲשֶׁ֣ר צִוִּיתִ֔ךָ לְמוֹעֵ֖ד חֹ֣דֶשׁ הָאָבִ֑יב כִּ֚י בְּחֹ֣דֶשׁ הָֽאָבִ֔יב יָצָ֖אתָ מִמִּצְרָֽיִם׃
18 Hari Raya Roti Tidak Beragi haruslah kaupelihara. Tujuh hari lamanya engkau harus makan roti tidak beragi, seperti yang telah Kuperintahkan kepadamu, pada waktu yang ditetapkan dalam bulan Abib, sebab dalam bulan Abib itulah engkau keluar dari Mesir.
יט כָּל־פֶּ֥טֶר רֶ֖חֶם לִ֑י וְכָֽל־מִקְנְךָ֙ תִּזָּכָ֔ר פֶּ֖טֶר שׁ֥וֹר וָשֶֽׂה׃
19 Setiap yang membuka kandungan adalah milik-Ku, juga setiap ternakmu yang lahir jantan, yaitu anak sulung lembu dan domba.
כ וּפֶ֤טֶר חֲמוֹר֙ תִּפְדֶּ֣ה בְשֶׂ֔ה וְאִם־לֹ֥א תִפְדֶּ֖ה וַעֲרַפְתּ֑וֹ כֹּ֣ל בְּכ֤וֹר בָּנֶ֙יךָ֙ תִּפְדֶּ֔ה וְלֹֽא־יֵרָא֥וּ פָנַ֖י רֵיקָֽם׃
20 Anak sulung keledai haruslah kautebus dengan seekor anak domba; jika engkau tidak menebusnya, patahkanlah tengkuknya. Setiap anak sulung di antara anak-anakmu laki-laki haruslah kautebus. Janganlah seorang pun menghadap ke hadirat-Ku dengan tangan hampa.
כא שֵׁ֤שֶׁת יָמִים֙ תַּעֲבֹ֔ד וּבַיּ֥וֹם הַשְּׁבִיעִ֖י תִּשְׁבֹּ֑ת בֶּחָרִ֥ישׁ וּבַקָּצִ֖יר תִּשְׁבֹּֽת׃
21 Enam hari lamanya engkau boleh bekerja, tetapi pada hari ketujuh engkau harus berhenti bekerja; pada musim membajak dan pada musim menuai pun engkau harus berhenti bekerja.
כב וְחַ֤ג שָׁבֻעֹת֙ תַּעֲשֶׂ֣ה לְךָ֔ בִּכּוּרֵ֖י קְצִ֣יר חִטִּ֑ים וְחַג֙ הָֽאָסִ֔יף תְּקוּפַ֖ת הַשָּׁנָֽה׃
22 Hari Raya Tujuh Minggu haruslah kaurayakan, yaitu hari raya hasil pertama dari penuaian gandum, dan juga Hari Raya Pengumpulan Hasil pada pergantian tahun.
כג שָׁלֹ֥שׁ פְּעָמִ֖ים בַּשָּׁנָ֑ה יֵרָאֶה֙ כָּל־זְכ֣וּרְךָ֔ אֶת־פְּנֵ֛י הָֽאָדֹ֥ן ׀ יְהוָ֖ה אֱלֹהֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃
23 Tiga kali dalam setahun semua laki-laki di antaramu harus menghadap ke hadirat Tuhan Yang Mahakekal, Allah Israel.
כד כִּֽי־אוֹרִ֤ישׁ גּוֹיִם֙ מִפָּנֶ֔יךָ וְהִרְחַבְתִּ֖י אֶת־גְּבוּלֶ֑ךָ וְלֹא־יַחְמֹ֥ד אִישׁ֙ אֶֽת־אַרְצְךָ֔ בַּעֲלֹֽתְךָ֗ לֵרָאוֹת֙ אֶת־פְּנֵי֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ שָׁלֹ֥שׁ פְּעָמִ֖ים בַּשָּׁנָֽה׃
24 Sebab Aku akan menghalau bangsa-bangsa dari hadapanmu dan meluaskan wilayahmu; tidak seorang pun akan mengingini negerimu apabila engkau naik untuk menghadap ke hadirat Yang Mahakekal, Allahmu, tiga kali dalam setahun.
כה לֹֽא־תִשְׁחַ֥ט עַל־חָמֵ֖ץ דַּם־זִבְחִ֑י וְלֹא־יָלִ֣ין לַבֹּ֔קֶר זֶ֖בַח חַ֥ג הַפָּֽסַח׃
25 Janganlah engkau menyembelih darah kurban sembelihan-Ku selagi masih ada sesuatu yang beragi, dan janganlah kurban Hari Raya Pesakh dibiarkan tinggal semalaman sampai pagi.
כו רֵאשִׁ֗ית בִּכּוּרֵי֙ אַדְמָ֣תְךָ֔ תָּבִ֕יא בֵּ֖ית יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֑יךָ לֹא־תְבַשֵּׁ֥ל גְּדִ֖י בַּחֲלֵ֥ב אִמּֽוֹ׃ (פ)
26 Yang pertama dari hasil pertama tanahmu haruslah kaubawa ke rumah Yang Mahakekal, Allahmu. Janganlah engkau memasak anak kambing dalam susu induknya.”
כז וַיֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ אֶל־מֹשֶׁ֔ה כְּתָב־לְךָ֖ אֶת־הַדְּבָרִ֣ים הָאֵ֑לֶּה כִּ֞י עַל־פִּ֣י ׀ הַדְּבָרִ֣ים הָאֵ֗לֶּה כָּרַ֧תִּי אִתְּךָ֛ בְּרִ֖ית וְאֶת־יִשְׂרָאֵֽל׃
27 Yang Mahakekal berfirman kepada Musa: “Tuliskanlah bagimu segala firman ini, sebab berdasarkan firman-firman inilah Aku mengikat perjanjian dengan engkau dan dengan Israel.”
כח וַֽיְהִי־שָׁ֣ם עִם־יְהוָ֗ה אַרְבָּעִ֥ים יוֹם֙ וְאַרְבָּעִ֣ים לַ֔יְלָה לֶ֚חֶם לֹ֣א אָכַ֔ל וּמַ֖יִם לֹ֣א שָׁתָ֑ה וַיִּכְתֹּ֣ב עַל־הַלֻּחֹ֗ת אֵ֚ת דִּבְרֵ֣י הַבְּרִ֔ית עֲשֶׂ֖רֶת הַדְּבָרִֽים׃
28 Ia berada di sana bersama Yang Mahakekal empat puluh hari dan empat puluh malam lamanya; ia tidak makan roti dan tidak minum air. Lalu Ia menuliskan pada loh-loh itu firman-firman perjanjian, yaitu Sepuluh Firman.
כט וַיְהִ֗י בְּרֶ֤דֶת מֹשֶׁה֙ מֵהַ֣ר סִינַ֔י וּשְׁנֵ֨י לֻחֹ֤ת הָֽעֵדֻת֙ בְּיַד־מֹשֶׁ֔ה בְּרִדְתּ֖וֹ מִן־הָהָ֑ר וּמֹשֶׁ֣ה לֹֽא־יָדַ֗ע כִּ֥י קָרַ֛ן ע֥וֹר פָּנָ֖יו בְּדַבְּר֥וֹ אִתּֽוֹ׃
29 Ketika Musa turun dari Gunung Sinai dengan kedua loh kesaksian di tangannya, sewaktu ia turun dari gunung itu, Musa tidak tahu bahwa kulit wajahnya bercahaya karena Ia telah berfirman dengan dia.
ל וַיַּ֨רְא אַהֲרֹ֜ן וְכָל־בְּנֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ אֶת־מֹשֶׁ֔ה וְהִנֵּ֥ה קָרַ֖ן ע֣וֹר פָּנָ֑יו וַיִּֽירְא֖וּ מִגֶּ֥שֶׁת אֵלָֽיו׃
30 Harun dan semua orang Israel melihat Musa, dan lihatlah, kulit wajahnya bercahaya; maka mereka takut mendekatinya.
לא וַיִּקְרָ֤א אֲלֵהֶם֙ מֹשֶׁ֔ה וַיָּשֻׁ֧בוּ אֵלָ֛יו אַהֲרֹ֥ן וְכָל־הַנְּשִׂאִ֖ים בָּעֵדָ֑ה וַיְדַבֵּ֥ר מֹשֶׁ֖ה אֲלֵהֶֽם׃
31 Musa memanggil mereka, lalu Harun dan semua pemimpin umat kembali kepadanya, dan Musa berbicara kepada mereka.
לב וְאַחֲרֵי־כֵ֥ן נִגְּשׁ֖וּ כָּל־בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וַיְצַוֵּ֕ם אֵת֩ כָּל־אֲשֶׁ֨ר דִּבֶּ֧ר יְהוָ֛ה אִתּ֖וֹ בְּהַ֥ר סִינָֽי׃
32 Sesudah itu, semua orang Israel datang mendekat, lalu ia memerintahkan kepada mereka segala sesuatu yang telah difirmankan Yang Mahakekal kepadanya di Gunung Sinai.
לג וַיְכַ֣ל מֹשֶׁ֔ה מִדַּבֵּ֖ר אִתָּ֑ם וַיִּתֵּ֥ן עַל־פָּנָ֖יו מַסְוֶֽה׃
33 Setelah Musa selesai berbicara dengan mereka, ia menaruh selubung pada wajahnya.
לד וּבְבֹ֨א מֹשֶׁ֜ה לִפְנֵ֤י יְהוָה֙ לְדַבֵּ֣ר אִתּ֔וֹ יָסִ֥יר אֶת־הַמַּסְוֶ֖ה עַד־צֵאת֑וֹ וְיָצָ֗א וְדִבֶּר֙ אֶל־בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֵ֖ת אֲשֶׁ֥ר יְצֻוֶּֽה׃
34 Setiap kali Musa masuk menghadap Yang Mahakekal untuk berbicara dengan-Nya, ia menanggalkan selubung itu sampai ia keluar. Lalu ia keluar dan menyampaikan kepada orang Israel apa yang diperintahkan kepadanya.
לה וְרָא֤וּ בְנֵֽי־יִשְׂרָאֵל֙ אֶת־פְּנֵ֣י מֹשֶׁ֔ה כִּ֣י קָרַ֔ן ע֖וֹר פְּנֵ֣י מֹשֶׁ֑ה וְהֵשִׁ֨יב מֹשֶׁ֤ה אֶת־הַמַּסְוֶה֙ עַל־פָּנָ֔יו עַד־בֹּא֖וֹ לְדַבֵּ֥ר אִתּֽוֹ׃ (ס)
35 Orang Israel melihat wajah Musa, bahwa kulit wajah Musa bercahaya. Lalu Musa menaruh kembali selubung itu pada wajahnya sampai ia masuk untuk berbicara dengan-Nya.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya