Ezra 4

Pasal 4

א וַֽיִּשְׁמְע֔וּ צָרֵ֥י יְהוּדָ֖ה וּבִנְיָמִ֑ן כִּֽי־בְנֵ֤י הַגּוֹלָה֙ בּוֹנִ֣ים הֵיכָ֔ל לַיהוָ֖ה אֱלֹהֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃
1 Ketika para lawan Yehuda dan Benyamin mendengar bahwa orang-orang yang kembali dari pembuangan sedang membangun Bait bagi Yang Mahakekal, Allah Israel,
ב וַיִּגְּשׁ֨וּ אֶל־זְרֻבָּבֶ֜ל וְאֶל־רָאשֵׁ֣י הָֽאָב֗וֹת וַיֹּאמְר֤וּ לָהֶם֙ נִבְנֶ֣ה עִמָּכֶ֔ם כִּ֣י כָכֶ֔ם נִדְר֖וֹשׁ לֵֽאלֹהֵיכֶ֑ם ולא [וְל֣וֹ ׀] אֲנַ֣חְנוּ זֹבְחִ֗ים מִימֵי֙ אֵסַ֤ר חַדֹּן֙ מֶ֣לֶךְ אַשּׁ֔וּר הַמַּעֲלֶ֥ה אֹתָ֖נוּ פֹּֽה׃
2 Mereka mendatangi Zerubabel dan para kepala kaum keluarga, lalu berkata kepada mereka: “Izinkan kami ikut membangun bersama kalian, sebab seperti kalian, kami pun mencari Allah kalian, dan kepada-Nya kami mempersembahkan korban sejak zaman Esarhadon, raja Asyur, yang membawa kami ke sini.”
ג וַיֹּאמֶר֩ לָהֶ֨ם זְרֻבָּבֶ֜ל וְיֵשׁ֗וּעַ וּשְׁאָ֨ר רָאשֵׁ֤י הָֽאָבוֹת֙ לְיִשְׂרָאֵ֔ל לֹֽא־לָ֣כֶם וָלָ֔נוּ לִבְנ֥וֹת בַּ֖יִת לֵאלֹהֵ֑ינוּ כִּי֩ אֲנַ֨חְנוּ יַ֜חַד נִבְנֶ֗ה לַֽיהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל כַּאֲשֶׁ֣ר צִוָּ֔נוּ הַמֶּ֖לֶךְ כּ֥וֹרֶשׁ מֶֽלֶךְ־פָּרָֽס׃
3 Tetapi Zerubabel, Yesua, dan para kepala kaum keluarga Israel lainnya berkata kepada mereka: “Kalian tidak berhak membangun rumah bagi Allah kami bersama kami. Kami sendirilah yang bersama-sama akan membangunnya bagi Yang Mahakekal, Allah Israel, sebagaimana diperintahkan kepada kami oleh Raja Koresh, raja Persia.”
ד וַיְהִי֙ עַם־הָאָ֔רֶץ מְרַפִּ֖ים יְדֵ֣י עַם־יְהוּדָ֑ה ומבלהים [וּֽמְבַהֲלִ֥ים] אוֹתָ֖ם לִבְנֽוֹת׃
4 Lalu penduduk negeri itu melemahkan semangat bangsa Yehuda dan menakut-nakuti mereka supaya jangan membangun.
ה וְסֹכְרִ֧ים עֲלֵיהֶ֛ם יוֹעֲצִ֖ים לְהָפֵ֣ר עֲצָתָ֑ם כָּל־יְמֵ֗י כּ֚וֹרֶשׁ מֶ֣לֶךְ פָּרַ֔ס וְעַד־מַלְכ֖וּת דָּרְיָ֥וֶשׁ מֶֽלֶךְ־פָּרָֽס׃
5 Mereka menyewa para penasihat untuk melawan mereka, guna menggagalkan rencana mereka, sepanjang masa pemerintahan Koresh, raja Persia, sampai masa pemerintahan Darius, raja Persia.
ו וּבְמַלְכוּת֙ אֲחַשְׁוֵר֔וֹשׁ בִּתְחִלַּ֖ת מַלְכוּת֑וֹ כָּתְב֣וּ שִׂטְנָ֔ה עַל־יֹשְׁבֵ֥י יְהוּדָ֖ה וִירוּשָׁלִָֽם׃ (ס)
6 Pada masa pemerintahan Ahasyweros, pada awal pemerintahannya, mereka menulis surat tuduhan terhadap penduduk Yehuda dan Yerusalem.
ז וּבִימֵ֣י אַרְתַּחְשַׁ֗שְׂתָּא כָּתַ֨ב בִּשְׁלָ֜ם מִתְרְדָ֤ת טָֽבְאֵל֙ וּשְׁאָ֣ר כנותו [כְּנָוֺתָ֔יו] עַל־ארתחששתא [אַרְתַּחְשַׁ֖שְׂתְּ] מֶ֣לֶךְ פָּרָ֑ס וּכְתָב֙ הַֽנִּשְׁתְּוָ֔ן כָּת֥וּב אֲרָמִ֖ית וּמְתֻרְגָּ֥ם אֲרָמִֽית׃ (פ)
7 Pada zaman Artahsasta, Mitredat Tabeel dan rekan-rekannya yang lain menulis surat dengan kata-kata yang damai kepada Artahsasta, raja Persia. Surat itu ditulis dalam aksara Aram dan disusun dalam bahasa Aram.
ח רְח֣וּם בְּעֵל־טְעֵ֗ם וְשִׁמְשַׁי֙ סָֽפְרָ֔א כְּתַ֛בוּ אִגְּרָ֥ה חֲדָ֖ה עַל־יְרוּשְׁלֶ֑ם לְאַרְתַּחְשַׁ֥שְׂתְּא מַלְכָּ֖א כְּנֵֽמָא׃
8 Rehum, sang penyusun surat, dan Simsai, sang juru tulis, menulis sepucuk surat untuk melawan Yerusalem kepada Raja Artahsasta, bunyinya sebagai berikut:
ט אֱדַ֜יִן רְח֣וּם בְּעֵל־טְעֵ֗ם וְשִׁמְשַׁי֙ סָֽפְרָ֔א וּשְׁאָ֖ר כְּנָוָתְה֑וֹן דִּ֠ינָיֵא וַאֲפַרְסַתְכָיֵ֞א טַרְפְּלָיֵ֣א אֲפָֽרְסָיֵ֗א ארכוי [אַרְכְּוָיֵ֤א] בָבְלָיֵא֙ שֽׁוּשַׁנְכָיֵ֔א דהוא [דֶּהָיֵ֖א] עֵלְמָיֵֽא׃
9 Maka Rehum, sang pejabat tinggi, dan Simsai, sang juru tulis, beserta rekan-rekan mereka yang lain, yaitu orang Dina, orang Afarsatkha, orang Tarpela, orang Afarsa, orang Erekh, orang Babel, orang Susan, orang Deha, dan orang Elam,
י וּשְׁאָ֣ר אֻמַּיָּ֗א דִּ֤י הַגְלִי֙ אָסְנַפַּר֙ רַבָּ֣א וְיַקִּירָ֔א וְהוֹתֵ֣ב הִמּ֔וֹ בְּקִרְיָ֖ה דִּ֣י שָׁמְרָ֑יִן וּשְׁאָ֥ר עֲבַֽר־נַהֲרָ֖ה וּכְעֶֽנֶת׃
10 dan bangsa-bangsa lain yang diangkut ke pembuangan oleh Asnapar yang agung dan termasyhur, lalu ditempatkannya di kota Samaria dan di daerah-daerah lain di seberang Sungai, serta orang-orang Kenet —
יא דְּנָה֙ פַּרְשֶׁ֣גֶן אִגַּרְתָּ֔א דִּ֚י שְׁלַ֣חוּ עֲל֔וֹהִי עַל־אַרְתַּחְשַׁ֖שְׂתְּא מַלְכָּ֑א עַבְדָ֛יךְ אֱנָ֥שׁ עֲבַֽר־נַהֲרָ֖ה וּכְעֶֽנֶת׃ (פ)
11 Inilah salinan surat yang mereka kirimkan kepadanya, kepada Raja Artahsasta: Hamba-hambamu, orang-orang di seberang Sungai dan orang-orang Keenat.
יב יְדִ֙יעַ֙ לֶהֱוֵ֣א לְמַלְכָּ֔א דִּ֣י יְהוּדָיֵ֗א דִּ֤י סְלִ֙קוּ֙ מִן־לְוָתָ֔ךְ עֲלֶ֥ינָא אֲת֖וֹ לִירוּשְׁלֶ֑ם קִרְיְתָ֨א מָֽרָדְתָּ֤א ובאישתא [וּבִֽישְׁתָּא֙] בָּנַ֔יִן ושורי [וְשׁוּרַיָּ֣א] אשכללו [שַׁכְלִ֔ילוּ] וְאֻשַּׁיָּ֖א יַחִֽיטוּ׃
12 Kiranya diketahui oleh raja bahwa orang-orang Yahudi yang berangkat dari hadapanmu dan datang kepada kami telah tiba di Yerusalem. Mereka sedang membangun kota yang suka memberontak dan jahat itu; tembok-temboknya sedang mereka selesaikan dan dasar-dasarnya sedang mereka sambungkan.
יג כְּעַ֗ן יְדִ֙יעַ֙ לֶהֱוֵ֣א לְמַלְכָּ֔א דִּ֠י הֵ֣ן קִרְיְתָ֥א דָךְ֙ תִּתְבְּנֵ֔א וְשׁוּרַיָּ֖ה יִֽשְׁתַּכְלְל֑וּן מִנְדָּֽה־בְל֤וֹ וַהֲלָךְ֙ לָ֣א יִנְתְּנ֔וּן וְאַפְּתֹ֥ם מַלְכִ֖ים תְּהַנְזִֽק׃
13 Sekarang, kiranya diketahui oleh raja bahwa jika kota ini dibangun kembali dan tembok-temboknya diselesaikan, mereka tidak akan lagi membayar upeti, pajak kepala, maupun bea jalan, dan pendapatan raja-raja akan dirugikan.
יד כְּעַ֗ן כָּל־קֳבֵל֙ דִּֽי־מְלַ֤ח הֵֽיכְלָא֙ מְלַ֔חְנָא וְעַרְוַ֣ת מַלְכָּ֔א לָ֥א אֲ‍ֽרִֽיךְ לַ֖נָא לְמֶֽחֱזֵ֑א עַ֨ל־דְּנָ֔ה שְׁלַ֖חְנָא וְהוֹדַ֥עְנָא לְמַלְכָּֽא׃
14 Sekarang, karena kami menghendaki agar Bait itu tetap tinggal dalam keruntuhannya, dan tidak patut bagi kami melihat raja dipermalukan, maka kami mengirim surat ini dan memberitahukan hal ini kepada raja,
טו דִּ֡י יְבַקַּר֩ בִּֽסְפַר־דָּכְרָ֨נַיָּ֜א דִּ֣י אֲבָהָתָ֗ךְ וּ֠תְהַשְׁכַּח בִּסְפַ֣ר דָּכְרָנַיָּא֮ וְתִנְדַּע֒ דִּי֩ קִרְיְתָ֨א דָ֜ךְ קִרְיָ֣א מָֽרָדָ֗א וּֽמְהַנְזְקַ֤ת מַלְכִין֙ וּמְדִנָ֔ן וְאֶשְׁתַּדּוּר֙ עָבְדִ֣ין בְּגַוַּ֔הּ מִן־יוֹמָ֖ת עָלְמָ֑א עַ֨ל־דְּנָ֔ה קִרְיְתָ֥א דָ֖ךְ הָֽחָרְבַֽת׃
15 supaya diadakan penyelidikan dalam kitab catatan sejarah nenek moyangmu. Maka dalam kitab catatan sejarah itu engkau akan mendapati dan mengetahui bahwa kota ini adalah kota yang suka memberontak dan merugikan raja-raja dan daerah-daerah, dan bahwa sejak zaman dahulu kala orang-orang di dalamnya telah melakukan pemberontakan. Karena itulah kota ini dihancurkan.
טז מְהוֹדְעִ֤ין אֲנַ֙חְנָה֙ לְמַלְכָּ֔א דִּ֠י הֵ֣ן קִרְיְתָ֥א דָךְ֙ תִּתְבְּנֵ֔א וְשׁוּרַיָּ֖ה יִֽשְׁתַּכְלְל֑וּן לָקֳבֵ֣ל דְּנָ֔ה חֲלָק֙ בַּעֲבַ֣ר נַהֲרָ֔א לָ֥א אִיתַ֖י לָֽךְ׃ (פ)
16 Kami memberitahukan kepada raja bahwa jika kota ini dibangun kembali dan tembok-temboknya diselesaikan, maka karena hal itu engkau tidak akan lagi memiliki bagian di seberang Sungai.
יז פִּתְגָמָ֞א שְׁלַ֣ח מַלְכָּ֗א עַל־רְח֤וּם בְּעֵל־טְעֵם֙ וְשִׁמְשַׁ֣י סָֽפְרָ֔א וּשְׁאָר֙ כְּנָוָ֣תְה֔וֹן דִּ֥י יָתְבִ֖ין בְּשָֽׁמְרָ֑יִן וּשְׁאָ֧ר עֲבַֽר־נַהֲרָ֛ה שְׁלָ֖ם וּכְעֶֽת׃ (ס)
17 Lalu raja mengirimkan jawaban kepada Rehum, sang penyusun surat, dan Simsai, sang juru tulis, serta kepada rekan-rekan mereka yang lain yang tinggal di Samaria dan di daerah-daerah lain di seberang Sungai, dan kepada Kenet: Salam!
יח נִשְׁתְּוָנָ֕א דִּ֥י שְׁלַחְתּ֖וּן עֲלֶ֑ינָא מְפָרַ֥שׁ קֱרִ֖י קָדָמָֽי׃
18 Surat yang kamu kirimkan kepada kami telah dibacakan dengan jelas di hadapanku.
יט וּמִנִּי֮ שִׂ֣ים טְעֵם֒ וּבַקַּ֣רוּ וְהַשְׁכַּ֔חוּ דִּ֚י קִרְיְתָ֣א דָ֔ךְ מִן־יוֹמָת֙ עָֽלְמָ֔א עַל־מַלְכִ֖ין מִֽתְנַשְּׂאָ֑ה וּמְרַ֥ד וְאֶשְׁתַּדּ֖וּר מִתְעֲבֶד־בַּֽהּ׃
19 Lalu aku memberi perintah, dan penyelidikan telah diadakan, dan didapati bahwa sejak zaman dahulu kala kota ini memang meninggikan diri melawan raja-raja, dan pemberontakan serta hasutan telah dilakukan di dalamnya.
כ וּמַלְכִ֣ין תַּקִּיפִ֗ין הֲווֹ֙ עַל־יְר֣וּשְׁלֶ֔ם וְשַׁ֨לִּיטִ֔ין בְּכֹ֖ל עֲבַ֣ר נַהֲרָ֑ה וּמִדָּ֥ה בְל֛וֹ וַהֲלָ֖ךְ מִתְיְהֵ֥ב לְהֽוֹן׃
20 Pernah ada raja-raja yang berkuasa atas Yerusalem, yang memerintah seluruh daerah di seberang Sungai, dan kepada mereka dibayarkan upeti, pajak kepala, dan bea jalan.
כא כְּעַן֙ שִׂ֣ימוּ טְּעֵ֔ם לְבַטָּלָ֖א גֻּבְרַיָּ֣א אִלֵּ֑ךְ וְקִרְיְתָ֥א דָךְ֙ לָ֣א תִתְבְּנֵ֔א עַד־מִנִּ֖י טַעְמָ֥א יִתְּשָֽׂם׃
21 Sekarang, keluarkanlah perintah untuk menghentikan orang-orang itu, supaya kota ini tidak dibangun kembali sampai ada perintah dariku.
כב וּזְהִירִ֥ין הֱו֛וֹ שָׁל֖וּ לְמֶעְבַּ֣ד עַל־דְּנָ֑ה לְמָה֙ יִשְׂגֵּ֣א חֲבָלָ֔א לְהַנְזָקַ֖ת מַלְכִֽין׃ (ס)
22 Berhati-hatilah, jangan sampai kamu lalai dalam hal ini. Mengapa kerusakan harus bertambah besar sehingga merugikan raja-raja?
כג אֱדַ֗יִן מִן־דִּ֞י פַּרְשֶׁ֤גֶן נִשְׁתְּוָנָא֙ דִּ֚י ארתחששתא [אַרְתַּחְשַׁ֣שְׂתְּ] מַלְכָּ֔א קֱרִ֧י קֳדָם־רְח֛וּם וְשִׁמְשַׁ֥י סָפְרָ֖א וּכְנָוָתְה֑וֹן אֲזַ֨לוּ בִבְהִיל֤וּ לִירֽוּשְׁלֶם֙ עַל־יְה֣וּדָיֵ֔א וּבַטִּ֥לוּ הִמּ֖וֹ בְּאֶדְרָ֥ע וְחָֽיִל׃ (ס)
23 Setelah salinan surat raja Artahsasta dibacakan di hadapan Rehum dan Simsai, sang juru tulis, beserta rekan-rekan mereka, mereka segera pergi ke Yerusalem kepada orang-orang Yahudi dan menghentikan mereka dengan kekerasan dan kekuatan.
כד בֵּאדַ֗יִן בְּטֵלַת֙ עֲבִידַ֣ת בֵּית־אֱלָהָ֔א דִּ֖י בִּירוּשְׁלֶ֑ם וַהֲוָת֙ בָּֽטְלָ֔א עַ֚ד שְׁנַ֣ת תַּרְתֵּ֔ין לְמַלְכ֖וּת דָּרְיָ֥וֶשׁ מֶֽלֶךְ־פָּרָֽס׃ (פ)
24 Pada waktu itu terhentilah pekerjaan Bait Allah yang di Yerusalem, dan pekerjaan itu tetap terhenti sampai tahun kedua pemerintahan Darius, raja Persia.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya