2 Samuel 1

Pasal 1

א וַיְהִ֗י אַֽחֲרֵי֙ מ֣וֹת שָׁא֔וּל וְדָוִ֣ד שָׁ֔ב מֵהַכּ֖וֹת אֶת־הָעֲמָלֵ֑ק וַיֵּ֧שֶׁב דָּוִ֛ד בְּצִקְלָ֖ג יָמִ֥ים שְׁנָֽיִם׃
1 Setelah Saul mati, ketika Daud telah kembali dari mengalahkan orang Amalek, Daud tinggal di Ziklag selama dua hari.
ב וַיְהִ֣י ׀ בַּיּ֣וֹם הַשְּׁלִישִׁ֗י וְהִנֵּה֩ אִ֨ישׁ בָּ֤א מִן־הַֽמַּחֲנֶה֙ מֵעִ֣ם שָׁא֔וּל וּבְגָדָ֣יו קְרֻעִ֔ים וַאֲדָמָ֖ה עַל־רֹאשׁ֑וֹ וַיְהִי֙ בְּבֹא֣וֹ אֶל־דָּוִ֔ד וַיִּפֹּ֥ל אַ֖רְצָה וַיִּשְׁתָּֽחוּ׃
2 Pada hari ketiga, tiba-tiba datanglah seorang laki-laki dari perkemahan, dari pihak Saul, dengan pakaian terkoyak dan tanah di kepalanya. Ketika ia sampai kepada Daud, ia sujud ke tanah dan membungkuk dalam-dalam.
ג וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ דָּוִ֔ד אֵ֥י מִזֶּ֖ה תָּב֑וֹא וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֔יו מִמַּחֲנֵ֥ה יִשְׂרָאֵ֖ל נִמְלָֽטְתִּי׃
3 Daud bertanya kepadanya, “Dari mana engkau datang?” Jawabnya kepadanya, “Aku lolos dari perkemahan Israel.”
ד וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֥יו דָּוִ֛ד מֶה־הָיָ֥ה הַדָּבָ֖ר הַגֶּד־נָ֣א לִ֑י וַ֠יֹּאמֶר אֲשֶׁר־נָ֨ס הָעָ֜ם מִן־הַמִּלְחָמָ֗ה וְגַם־הַרְבֵּ֞ה נָפַ֤ל מִן־הָעָם֙ וַיָּמֻ֔תוּ וְגַ֗ם שָׁא֛וּל וִיהוֹנָתָ֥ן בְּנ֖וֹ מֵֽתוּ׃
4 Daud bertanya kepadanya, “Bagaimana keadaannya? Ceritakanlah kepadaku.” Jawabnya, “Rakyat telah melarikan diri dari medan pertempuran, dan banyak pula dari rakyat itu yang gugur dan mati; Saul dan Yonatan, anaknya, juga sudah mati.”
ה וַיֹּ֣אמֶר דָּוִ֔ד אֶל־הַנַּ֖עַר הַמַּגִּ֣יד ל֑וֹ אֵ֣יךְ יָדַ֔עְתָּ כִּי־מֵ֥ת שָׁא֖וּל וִיהֽוֹנָתָ֥ן בְּנֽוֹ׃
5 Daud bertanya kepada orang muda yang membawa kabar kepadanya itu, “Bagaimana engkau tahu bahwa Saul dan Yonatan, anaknya, sudah mati?”
ו וַיֹּ֜אמֶר הַנַּ֣עַר ׀ הַמַּגִּ֣יד ל֗וֹ נִקְרֹ֤א נִקְרֵ֙יתִי֙ בְּהַ֣ר הַגִּלְבֹּ֔עַ וְהִנֵּ֥ה שָׁא֖וּל נִשְׁעָ֣ן עַל־חֲנִית֑וֹ וְהִנֵּ֥ה הָרֶ֛כֶב וּבַעֲלֵ֥י הַפָּרָשִׁ֖ים הִדְבִּקֻֽהוּ׃
6 Jawab orang muda yang membawa kabar kepadanya itu, “Kebetulan aku berada di Gunung Gilboa, dan tampaklah Saul sedang bertumpu pada tombaknya, sementara kereta-kereta perang dan pasukan berkuda sudah mendekat kepadanya.
ז וַיִּ֥פֶן אַחֲרָ֖יו וַיִּרְאֵ֑נִי וַיִּקְרָ֣א אֵלָ֔י וָאֹמַ֖ר הִנֵּֽנִי׃
7 Ia menoleh ke belakang dan melihat aku, lalu ia memanggil aku. Jawabku, ‘Ini aku.’
ח וַיֹּ֥אמֶר לִ֖י מִי־אָ֑תָּה ויאמר [וָאֹמַ֣ר] אֵלָ֔יו עֲמָלֵקִ֖י אָנֹֽכִי׃
8 Ia bertanya kepadaku, ‘Siapakah engkau?’ Jawabku kepadanya, ‘Aku seorang Amalek.’
ט וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י עֲמָד־נָ֤א עָלַי֙ וּמֹ֣תְתֵ֔נִי כִּ֥י אֲחָזַ֖נִי הַשָּׁבָ֑ץ כִּֽי־כָל־ע֥וֹד נַפְשִׁ֖י בִּֽי׃
9 Ia berkata kepadaku, ‘Berdirilah di dekatku dan bunuhlah aku, sebab rasa gemetar yang hebat telah mencekam aku, sedangkan nyawaku masih ada di dalam diriku.’
י וָאֶעֱמֹ֤ד עָלָיו֙ וַאֲמֹ֣תְתֵ֔הוּ כִּ֣י יָדַ֔עְתִּי כִּ֛י לֹ֥א יִֽחְיֶ֖ה אַחֲרֵ֣י נִפְל֑וֹ וָאֶקַּ֞ח הַנֵּ֣זֶר ׀ אֲשֶׁ֣ר עַל־רֹאשׁ֗וֹ וְאֶצְעָדָה֙ אֲשֶׁ֣ר עַל־זְרֹע֔וֹ וָאֲבִיאֵ֥ם אֶל־אֲדֹנִ֖י הֵֽנָּה׃
10 Maka aku berdiri di dekatnya dan membunuhnya, sebab aku tahu bahwa ia tidak akan hidup lagi setelah ia jatuh. Lalu aku mengambil mahkota yang ada di kepalanya dan gelang yang ada di lengannya, dan kubawa keduanya ke sini kepada tuanku.”
יא וַיַּחֲזֵ֥ק דָּוִ֛ד בבגדו [בִּבְגָדָ֖יו] וַיִּקְרָעֵ֑ם וְגַ֥ם כָּל־הָאֲנָשִׁ֖ים אֲשֶׁ֥ר אִתּֽוֹ׃
11 Lalu Daud memegang pakaiannya dan mengoyakkannya; demikian pula semua orang yang bersama-sama dengan dia.
יב וַֽיִּסְפְּדוּ֙ וַיִּבְכּ֔וּ וַיָּצֻ֖מוּ עַד־הָעָ֑רֶב עַל־שָׁא֞וּל וְעַל־יְהוֹנָתָ֣ן בְּנ֗וֹ וְעַל־עַ֤ם יְהוָה֙ וְעַל־בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל כִּ֥י נָפְל֖וּ בֶּחָֽרֶב׃ (ס)
12 Mereka meratap, menangis, dan berpuasa sampai petang karena Saul dan Yonatan, anaknya, dan karena umat Yang Mahakekal serta kaum Israel, sebab mereka telah gugur oleh pedang.
יג וַיֹּ֣אמֶר דָּוִ֗ד אֶל־הַנַּ֙עַר֙ הַמַּגִּ֣יד ל֔וֹ אֵ֥י מִזֶּ֖ה אָ֑תָּה וַיֹּ֕אמֶר בֶּן־אִ֛ישׁ גֵּ֥ר עֲמָלֵקִ֖י אָנֹֽכִי׃
13 Daud bertanya kepada orang muda yang membawa kabar kepadanya itu, “Dari mana asalmu?” Jawabnya, “Aku anak seorang pendatang, orang Amalek.”
יד וַיֹּ֥אמֶר אֵלָ֖יו דָּוִ֑ד אֵ֚יךְ לֹ֣א יָרֵ֔אתָ לִשְׁלֹ֙חַ֙ יָֽדְךָ֔ לְשַׁחֵ֖ת אֶת־מְשִׁ֥יחַ יְהוָֽה׃
14 Daud berkata kepadanya, “Bagaimana mungkin engkau tidak takut mengulurkan tanganmu untuk membinasakan yang diurapi Yang Mahakekal?”
טו וַיִּקְרָ֣א דָוִ֗ד לְאַחַד֙ מֵֽהַנְּעָרִ֔ים וַיֹּ֖אמֶר גַּ֣שׁ פְּגַע־בּ֑וֹ וַיַּכֵּ֖הוּ וַיָּמֹֽת׃
15 Lalu Daud memanggil salah seorang dari orang-orang mudanya dan berkata, “Majulah, pukullah dia sampai mati!” Maka orang itu memukulnya sehingga ia mati.
טז וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ דָּוִ֔ד דמיך [דָּמְךָ֖] עַל־רֹאשֶׁ֑ךָ כִּ֣י פִ֗יךָ עָנָ֤ה בְךָ֙ לֵאמֹ֔ר אָנֹכִ֥י מֹתַ֖תִּי אֶת־מְשִׁ֥יחַ יְהוָֽה׃ (ס)
16 Daud berkata kepadanya, “Tanggungan darahmu ada pada kepalamu sendiri, sebab mulutmu sendiri telah bersaksi melawan engkau dengan berkata: Akulah yang telah membunuh yang diurapi Yang Mahakekal.”
יז וַיְקֹנֵ֣ן דָּוִ֔ד אֶת־הַקִּינָ֖ה הַזֹּ֑את עַל־שָׁא֖וּל וְעַל־יְהוֹנָתָ֥ן בְּנֽוֹ׃
17 Daud menyampaikan ratapan ini tentang Saul dan tentang Yonatan, anaknya,
יח וַיֹּ֕אמֶר לְלַמֵּ֥ד בְּנֵֽי־יְהוּדָ֖ה קָ֑שֶׁת הִנֵּ֥ה כְתוּבָ֖ה עַל־סֵ֥פֶר הַיָּשָֽׁר׃
18 dan ia berkata agar bani Yehuda diajari memanah; sesungguhnya hal itu tertulis dalam Kitab Orang Jujur:
יט הַצְּבִי֙ יִשְׂרָאֵ֔ל עַל־בָּמוֹתֶ֖יךָ חָלָ֑ל אֵ֖יךְ נָפְל֥וּ גִבּוֹרִֽים׃
19 Kemuliaanmu, hai Israel, terbunuh di bukit-bukitmu! Betapa para pahlawan telah gugur!
כ אַל־תַּגִּ֣ידוּ בְגַ֔ת אַֽל־תְּבַשְּׂר֖וּ בְּחוּצֹ֣ת אַשְׁקְל֑וֹן פֶּן־תִּשְׂמַ֙חְנָה֙ בְּנ֣וֹת פְּלִשְׁתִּ֔ים פֶּֽן־תַּעֲלֹ֖זְנָה בְּנ֥וֹת הָעֲרֵלִֽים׃
20 Jangan kabarkan hal itu di Gat, jangan wartakan di jalan-jalan Askelon, supaya anak-anak perempuan orang Filistin tidak bersukacita, supaya anak-anak perempuan orang-orang yang tidak bersunat tidak bersorak-sorai.
כא הָרֵ֣י בַגִּלְבֹּ֗עַ אַל־טַ֧ל וְאַל־מָטָ֛ר עֲלֵיכֶ֖ם וּשְׂדֵ֣י תְרוּמֹ֑ת כִּ֣י שָׁ֤ם נִגְעַל֙ מָגֵ֣ן גִּבּוֹרִ֔ים מָגֵ֣ן שָׁא֔וּל בְּלִ֖י מָשִׁ֥יחַ בַּשָּֽׁמֶן׃
21 Hai gunung-gunung di Gilboa, janganlah ada embun dan janganlah ada hujan di atasmu, dan janganlah ada ladang-ladang yang menghasilkan persembahan, sebab di sanalah perisai para pahlawan dibuang dengan hina, perisai Saul, tidak diurapi dengan minyak.
כב מִדַּ֣ם חֲלָלִ֗ים מֵחֵ֙לֶב֙ גִּבּוֹרִ֔ים קֶ֚שֶׁת יְה֣וֹנָתָ֔ן לֹ֥א נָשׂ֖וֹג אָח֑וֹר וְחֶ֣רֶב שָׁא֔וּל לֹ֥א תָשׁ֖וּב רֵיקָֽם׃
22 Dari darah orang-orang yang terbunuh, dari lemak para pahlawan, busur Yonatan tidak pernah berbalik mundur, dan pedang Saul tidak pernah kembali dengan sia-sia.
כג שָׁא֣וּל וִיהוֹנָתָ֗ן הַנֶּאֱהָבִ֤ים וְהַנְּעִימִם֙ בְּחַיֵּיהֶ֔ם וּבְמוֹתָ֖ם לֹ֣א נִפְרָ֑דוּ מִנְּשָׁרִ֣ים קַ֔לּוּ מֵאֲרָי֖וֹת גָּבֵֽרוּ׃
23 Saul dan Yonatan, yang dikasihi dan disayangi semasa hidup mereka, dan dalam kematian pun mereka tidak terpisahkan. Mereka lebih cepat daripada burung rajawali, lebih perkasa daripada singa.
כד בְּנוֹת֙ יִשְׂרָאֵ֔ל אֶל־שָׁא֖וּל בְּכֶ֑ינָה הַמַּלְבִּֽשְׁכֶ֤ם שָׁנִי֙ עִם־עֲדָנִ֔ים הַֽמַּעֲלֶה֙ עֲדִ֣י זָהָ֔ב עַ֖ל לְבוּשְׁכֶֽן׃
24 Hai anak-anak perempuan Israel, tangisilah Saul, yang telah mengenakan kepadamu pakaian merah tua beserta berbagai kemewahan, yang menyematkan perhiasan emas pada pakaianmu.
כה אֵ֚יךְ נָפְל֣וּ גִבֹּרִ֔ים בְּת֖וֹךְ הַמִּלְחָמָ֑ה יְה֣וֹנָתָ֔ן עַל־בָּמוֹתֶ֖יךָ חָלָֽל׃
25 Betapa para pahlawan telah gugur di tengah-tengah pertempuran! Yonatan terbunuh di bukit-bukitmu!
כו צַר־לִ֣י עָלֶ֗יךָ אָחִי֙ יְה֣וֹנָתָ֔ן נָעַ֥מְתָּ לִּ֖י מְאֹ֑ד נִפְלְאַ֤תָה אַהֲבָֽתְךָ֙ לִ֔י מֵאַהֲבַ֖ת נָשִֽׁים׃
26 Aku sangat berduka karena engkau, saudaraku Yonatan; engkau sangat menyenangkan bagiku. Kasihmu kepadaku sungguh ajaib, melebihi kasih perempuan.
כז אֵ֚יךְ נָפְל֣וּ גִבּוֹרִ֔ים וַיֹּאבְד֖וּ כְּלֵ֥י מִלְחָמָֽה׃ (פ)
27 Betapa para pahlawan telah gugur, dan senjata-senjata perang telah binasa!
Pasal Berikutnya