Kejadian 39

Pasal 39

א וְיוֹסֵ֖ף הוּרַ֣ד מִצְרָ֑יְמָה וַיִּקְנֵ֡הוּ פּוֹטִיפַר֩ סְרִ֨יס פַּרְעֹ֜ה שַׂ֤ר הַטַּבָּחִים֙ אִ֣ישׁ מִצְרִ֔י מִיַּד֙ הַיִּשְׁמְעֵאלִ֔ים אֲשֶׁ֥ר הוֹרִדֻ֖הוּ שָֽׁמָּה׃
1 Adapun Yusuf telah dibawa turun ke Mesir; dan Potifar, pejabat Firaun, kepala juru sembelih, seorang Mesir, membelinya dari tangan orang Ismael yang membawanya turun ke sana.
ב וַיְהִ֤י יְהוָה֙ אֶת־יוֹסֵ֔ף וַיְהִ֖י אִ֣ישׁ מַצְלִ֑יחַ וַיְהִ֕י בְּבֵ֥ית אֲדֹנָ֖יו הַמִּצְרִֽי׃
2 Yang Mahakekal menyertai Yusuf, sehingga ia menjadi orang yang berhasil; dan ia tinggal di rumah tuannya, orang Mesir itu.
ג וַיַּ֣רְא אֲדֹנָ֔יו כִּ֥י יְהוָ֖ה אִתּ֑וֹ וְכֹל֙ אֲשֶׁר־ה֣וּא עֹשֶׂ֔ה יְהוָ֖ה מַצְלִ֥יחַ בְּיָדֽוֹ׃
3 Tuannya melihat bahwa Yang Mahakekal menyertainya, dan bahwa segala sesuatu yang dikerjakannya dibuat berhasil oleh Yang Mahakekal di tangannya.
ד וַיִּמְצָ֨א יוֹסֵ֥ף חֵ֛ן בְּעֵינָ֖יו וַיְשָׁ֣רֶת אֹת֑וֹ וַיַּפְקִדֵ֙הוּ֙ עַל־בֵּית֔וֹ וְכָל־יֶשׁ־ל֖וֹ נָתַ֥ן בְּיָדֽוֹ׃
4 Yusuf mendapat perkenanan di mata tuannya, dan ia melayaninya secara pribadi. Tuannya mengangkatnya menjadi pengawas atas rumah tangganya, dan segala miliknya diserahkannya ke dalam tangan Yusuf.
ה וַיְהִ֡י מֵאָז֩ הִפְקִ֨יד אֹת֜וֹ בְּבֵית֗וֹ וְעַל֙ כָּל־אֲשֶׁ֣ר יֶשׁ־ל֔וֹ וַיְבָ֧רֶךְ יְהוָ֛ה אֶת־בֵּ֥ית הַמִּצְרִ֖י בִּגְלַ֣ל יוֹסֵ֑ף וַיְהִ֞י בִּרְכַּ֤ת יְהוָה֙ בְּכָל־אֲשֶׁ֣ר יֶשׁ־ל֔וֹ בַּבַּ֖יִת וּבַשָּׂדֶֽה׃
5 Sejak tuannya mengangkat dia menjadi pengawas atas rumahnya dan atas segala miliknya, Yang Mahakekal memberkati rumah orang Mesir itu karena Yusuf, dan berkat Yang Mahakekal ada atas segala miliknya, baik di rumah maupun di ladang.
ו וַיַּעֲזֹ֣ב כָּל־אֲשֶׁר־לוֹ֮ בְּיַד־יוֹסֵף֒ וְלֹא־יָדַ֤ע אִתּוֹ֙ מְא֔וּמָה כִּ֥י אִם־הַלֶּ֖חֶם אֲשֶׁר־ה֣וּא אוֹכֵ֑ל וַיְהִ֣י יוֹסֵ֔ף יְפֵה־תֹ֖אַר וִיפֵ֥ה מַרְאֶֽה׃
6 Maka ia menyerahkan segala miliknya ke dalam tangan Yusuf, dan karena ada Yusuf, ia tidak memedulikan apa pun kecuali roti yang dimakannya. Adapun Yusuf itu elok perawakannya dan elok parasnya.
ז וַיְהִ֗י אַחַר֙ הַדְּבָרִ֣ים הָאֵ֔לֶּה וַתִּשָּׂ֧א אֵֽשֶׁת־אֲדֹנָ֛יו אֶת־עֵינֶ֖יהָ אֶל־יוֹסֵ֑ף וַתֹּ֖אמֶר שִׁכְבָ֥ה עִמִּֽי׃
7 Sesudah peristiwa-peristiwa itu, istri tuannya melayangkan matanya kepada Yusuf, lalu berkata, “Tidurlah dengan aku.”
ח וַיְמָאֵ֓ן ׀ וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל־אֵ֣שֶׁת אֲדֹנָ֔יו הֵ֣ן אֲדֹנִ֔י לֹא־יָדַ֥ע אִתִּ֖י מַה־בַּבָּ֑יִת וְכֹ֥ל אֲשֶׁר־יֶשׁ־ל֖וֹ נָתַ֥ן בְּיָדִֽי׃
8 Tetapi ia menolak dan berkata kepada istri tuannya, “Lihatlah, karena ada aku, tuanku tidak memedulikan apa pun yang ada di rumah ini, dan segala miliknya telah diserahkannya ke dalam tanganku;
ט אֵינֶ֨נּוּ גָד֜וֹל בַּבַּ֣יִת הַזֶּה֮ מִמֶּנִּי֒ וְלֹֽא־חָשַׂ֤ךְ מִמֶּ֙נִּי֙ מְא֔וּמָה כִּ֥י אִם־אוֹתָ֖ךְ בַּאֲשֶׁ֣ר אַתְּ־אִשְׁתּ֑וֹ וְאֵ֨יךְ אֶֽעֱשֶׂ֜ה הָרָעָ֤ה הַגְּדֹלָה֙ הַזֹּ֔את וְחָטָ֖אתִי לֵֽאלֹהִֽים׃
9 ia sendiri tidak lebih berkuasa di rumah ini daripada aku, dan tidak ada sesuatu pun yang ditahannya dariku selain engkau, karena engkau adalah istrinya. Bagaimana mungkin aku melakukan kejahatan yang besar ini dan berdosa terhadap Allah?”
י וַיְהִ֕י כְּדַבְּרָ֥הּ אֶל־יוֹסֵ֖ף י֣וֹם ׀ י֑וֹם וְלֹא־שָׁמַ֥ע אֵלֶ֛יהָ לִשְׁכַּ֥ב אֶצְלָ֖הּ לִהְי֥וֹת עִמָּֽהּ׃
10 Meskipun perempuan itu berbicara kepada Yusuf hari demi hari, Yusuf tidak mau mendengarkan dia untuk berbaring di sisinya ataupun berada bersama dengan dia.
יא וַיְהִי֙ כְּהַיּ֣וֹם הַזֶּ֔ה וַיָּבֹ֥א הַבַּ֖יְתָה לַעֲשׂ֣וֹת מְלַאכְתּ֑וֹ וְאֵ֨ין אִ֜ישׁ מֵאַנְשֵׁ֥י הַבַּ֛יִת שָׁ֖ם בַּבָּֽיִת׃
11 Pada suatu hari, ketika Yusuf masuk ke dalam rumah untuk melakukan pekerjaannya, tidak ada seorang pun dari penghuni rumah itu yang berada di sana, di dalam rumah.
יב וַתִּתְפְּשֵׂ֧הוּ בְּבִגְד֛וֹ לֵאמֹ֖ר שִׁכְבָ֣ה עִמִּ֑י וַיַּעֲזֹ֤ב בִּגְדוֹ֙ בְּיָדָ֔הּ וַיָּ֖נָס וַיֵּצֵ֥א הַחֽוּצָה׃
12 Lalu perempuan itu memegang pakaiannya sambil berkata, “Tidurlah dengan aku.” Tetapi Yusuf meninggalkan pakaiannya di tangan perempuan itu, lalu melarikan diri dan keluar.
יג וַיְהִי֙ כִּרְאוֹתָ֔הּ כִּֽי־עָזַ֥ב בִּגְד֖וֹ בְּיָדָ֑הּ וַיָּ֖נָס הַחֽוּצָה׃
13 Ketika perempuan itu melihat bahwa Yusuf telah meninggalkan pakaiannya di tangannya dan telah melarikan diri ke luar,
יד וַתִּקְרָ֞א לְאַנְשֵׁ֣י בֵיתָ֗הּ וַתֹּ֤אמֶר לָהֶם֙ לֵאמֹ֔ר רְא֗וּ הֵ֥בִיא לָ֛נוּ אִ֥ישׁ עִבְרִ֖י לְצַ֣חֶק בָּ֑נוּ בָּ֤א אֵלַי֙ לִשְׁכַּ֣ב עִמִּ֔י וָאֶקְרָ֖א בְּק֥וֹל גָּדֽוֹל׃
14 ia memanggil para penghuni rumahnya dan berkata kepada mereka, “Lihat, ia telah membawa kepada kita seorang laki-laki Ibrani untuk mempermainkan kita! Orang itu datang kepadaku untuk tidur dengan aku, lalu aku berteriak dengan suara keras.”
טו וַיְהִ֣י כְשָׁמְע֔וֹ כִּֽי־הֲרִימֹ֥תִי קוֹלִ֖י וָאֶקְרָ֑א וַיַּעֲזֹ֤ב בִּגְדוֹ֙ אֶצְלִ֔י וַיָּ֖נָס וַיֵּצֵ֥א הַחֽוּצָה׃
15 “Ketika ia mendengar bahwa aku mengangkat suaraku dan berteriak, ia meninggalkan pakaiannya di sisiku, lalu melarikan diri dan keluar.”
טז וַתַּנַּ֥ח בִּגְד֖וֹ אֶצְלָ֑הּ עַד־בּ֥וֹא אֲדֹנָ֖יו אֶל־בֵּיתֽוֹ׃
16 Perempuan itu menyimpan pakaian Yusuf di sisinya sampai tuannya pulang ke rumahnya.
יז וַתְּדַבֵּ֣ר אֵלָ֔יו כַּדְּבָרִ֥ים הָאֵ֖לֶּה לֵאמֹ֑ר בָּֽא־אֵלַ֞י הָעֶ֧בֶד הָֽעִבְרִ֛י אֲשֶׁר־הֵבֵ֥אתָ לָּ֖נוּ לְצַ֥חֶק בִּֽי׃
17 Lalu ia berbicara kepada suaminya dengan perkataan seperti itu, katanya, “Budak Ibrani yang kaubawa kepada kita itu datang kepadaku untuk mempermainkan aku.”
יח וַיְהִ֕י כַּהֲרִימִ֥י קוֹלִ֖י וָאֶקְרָ֑א וַיַּעֲזֹ֥ב בִּגְד֛וֹ אֶצְלִ֖י וַיָּ֥נָס הַחֽוּצָה׃
18 “Ketika aku mengangkat suaraku dan berteriak, ia meninggalkan pakaiannya di sisiku, lalu melarikan diri ke luar.”
יט וַיְהִי֩ כִשְׁמֹ֨עַ אֲדֹנָ֜יו אֶת־דִּבְרֵ֣י אִשְׁתּ֗וֹ אֲשֶׁ֨ר דִּבְּרָ֤ה אֵלָיו֙ לֵאמֹ֔ר כַּדְּבָרִ֣ים הָאֵ֔לֶּה עָ֥שָׂהּ לִ֖י עַבְדֶּ֑ךָ וַיִּ֖חַר אַפּֽוֹ׃
19 Ketika tuannya mendengar perkataan istrinya yang disampaikan kepadanya, “Seperti inilah yang dilakukan budakmu terhadapku,” maka bangkitlah amarahnya.
כ וַיִּקַּח֩ אֲדֹנֵ֨י יוֹסֵ֜ף אֹת֗וֹ וַֽיִּתְּנֵ֙הוּ֙ אֶל־בֵּ֣ית הַסֹּ֔הַר מְק֕וֹם אֲשֶׁר־אסורי [אֲסִירֵ֥י] הַמֶּ֖לֶךְ אֲסוּרִ֑ים וַֽיְהִי־שָׁ֖ם בְּבֵ֥ית הַסֹּֽהַר׃
20 Lalu tuan Yusuf mengambil dia dan memasukkannya ke dalam penjara, tempat tahanan-tahanan raja dikurung. Maka tinggallah ia di sana, di dalam penjara itu.
כא וַיְהִ֤י יְהוָה֙ אֶת־יוֹסֵ֔ף וַיֵּ֥ט אֵלָ֖יו חָ֑סֶד וַיִּתֵּ֣ן חִנּ֔וֹ בְּעֵינֵ֖י שַׂ֥ר בֵּית־הַסֹּֽהַר׃
21 Namun Yang Mahakekal menyertai Yusuf dan melimpahkan kasih setia kepadanya, serta membuat Yusuf disukai oleh kepala penjara.
כב וַיִּתֵּ֞ן שַׂ֤ר בֵּית־הַסֹּ֙הַר֙ בְּיַד־יוֹסֵ֔ף אֵ֚ת כָּל־הָ֣אֲסִירִ֔ם אֲשֶׁ֖ר בְּבֵ֣ית הַסֹּ֑הַר וְאֵ֨ת כָּל־אֲשֶׁ֤ר עֹשִׂים֙ שָׁ֔ם ה֖וּא הָיָ֥ה עֹשֶֽׂה׃
22 Kepala penjara menyerahkan semua tahanan yang ada di penjara itu ke dalam tangan Yusuf, dan segala sesuatu yang dikerjakan di sana dilakukan atas perintahnya.
כג אֵ֣ין ׀ שַׂ֣ר בֵּית־הַסֹּ֗הַר רֹאֶ֤ה אֶֽת־כָּל־מְא֙וּמָה֙ בְּיָד֔וֹ בַּאֲשֶׁ֥ר יְהוָ֖ה אִתּ֑וֹ וַֽאֲשֶׁר־ה֥וּא עֹשֶׂ֖ה יְהוָ֥ה מַצְלִֽיחַ׃ (ס)
23 Kepala penjara tidak memeriksa apa pun yang diserahkan ke tangan Yusuf, karena Yang Mahakekal menyertainya; dan apa pun yang dikerjakannya dibuat berhasil oleh Yang Mahakekal.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya