Kejadian 48

Pasal 48

א וַיְהִ֗י אַחֲרֵי֙ הַדְּבָרִ֣ים הָאֵ֔לֶּה וַיֹּ֣אמֶר לְיוֹסֵ֔ף הִנֵּ֥ה אָבִ֖יךָ חֹלֶ֑ה וַיִּקַּ֞ח אֶת־שְׁנֵ֤י בָנָיו֙ עִמּ֔וֹ אֶת־מְנַשֶּׁ֖ה וְאֶת־אֶפְרָֽיִם׃
1 Sesudah peristiwa-peristiwa itu, ada orang yang berkata kepada Yusuf: “Ketahuilah, ayahmu sedang sakit.” Maka ia membawa serta kedua anaknya, Manasye dan Efraim.
ב וַיַּגֵּ֣ד לְיַעֲקֹ֔ב וַיֹּ֕אמֶר הִנֵּ֛ה בִּנְךָ֥ יוֹסֵ֖ף בָּ֣א אֵלֶ֑יךָ וַיִּתְחַזֵּק֙ יִשְׂרָאֵ֔ל וַיֵּ֖שֶׁב עַל־הַמִּטָּֽה׃
2 Kemudian ada orang yang memberitahukan kepada Yakub: “Ketahuilah, anakmu Yusuf datang kepadamu.” Maka Israel mengerahkan tenaganya dan duduk di atas tempat tidur.
ג וַיֹּ֤אמֶר יַעֲקֹב֙ אֶל־יוֹסֵ֔ף אֵ֥ל שַׁדַּ֛י נִרְאָֽה־אֵלַ֥י בְּל֖וּז בְּאֶ֣רֶץ כְּנָ֑עַן וַיְבָ֖רֶךְ אֹתִֽי׃
3 Lalu Yakub berkata kepada Yusuf: “Allah Yang Mahakuasa telah menampakkan diri kepadaku di Lus, di tanah Kanaan, dan Ia memberkati aku.
ד וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י הִנְנִ֤י מַפְרְךָ֙ וְהִרְבִּיתִ֔ךָ וּנְתַתִּ֖יךָ לִקְהַ֣ל עַמִּ֑ים וְנָ֨תַתִּ֜י אֶת־הָאָ֧רֶץ הַזֹּ֛את לְזַרְעֲךָ֥ אַחֲרֶ֖יךָ אֲחֻזַּ֥ת עוֹלָֽם׃
4 Ia berfirman kepadaku: ‘Sesungguhnya Aku akan membuat engkau beranak cucu dan memperbanyak engkau, dan Aku akan menjadikan engkau suatu himpunan bangsa-bangsa; dan Aku akan memberikan negeri ini kepada keturunanmu yang datang sesudah engkau, menjadi milik untuk selama-lamanya.’
ה וְעַתָּ֡ה שְׁנֵֽי־בָנֶיךָ֩ הַנּוֹלָדִ֨ים לְךָ֜ בְּאֶ֣רֶץ מִצְרַ֗יִם עַד־בֹּאִ֥י אֵלֶ֛יךָ מִצְרַ֖יְמָה לִי־הֵ֑ם אֶפְרַ֙יִם֙ וּמְנַשֶּׁ֔ה כִּרְאוּבֵ֥ן וְשִׁמְע֖וֹן יִֽהְיוּ־לִֽי׃
5 Sekarang, kedua anakmu yang dilahirkan bagimu di tanah Mesir sebelum aku datang kepadamu ke Mesir, mereka adalah milikku; Efraim dan Manasye akan menjadi milikku sama seperti Ruben dan Simeon.
ו וּמוֹלַדְתְּךָ֛ אֲשֶׁר־הוֹלַ֥דְתָּ אַחֲרֵיהֶ֖ם לְךָ֣ יִהְי֑וּ עַ֣ל שֵׁ֧ם אֲחֵיהֶ֛ם יִקָּרְא֖וּ בְּנַחֲלָתָֽם׃
6 Adapun anak-anak yang kauperanakkan sesudah mereka akan menjadi milikmu; mereka akan disebut menurut nama saudara-saudara mereka dalam hal milik pusaka mereka.
ז וַאֲנִ֣י ׀ בְּבֹאִ֣י מִפַּדָּ֗ן מֵ֩תָה֩ עָלַ֨י רָחֵ֜ל בְּאֶ֤רֶץ כְּנַ֙עַן֙ בַּדֶּ֔רֶךְ בְּע֥וֹד כִּבְרַת־אֶ֖רֶץ לָבֹ֣א אֶפְרָ֑תָה וָאֶקְבְּרֶ֤הָ שָּׁם֙ בְּדֶ֣רֶךְ אֶפְרָ֔ת הִ֖וא בֵּ֥ית לָֽחֶם׃
7 Adapun aku, ketika aku datang dari Padan-Aram, Rahel meninggal di sisiku di tanah Kanaan, di tengah perjalanan, ketika masih ada sedikit jarak lagi untuk sampai ke Efrata. Lalu aku menguburkannya di sana, di jalan ke Efrata, yaitu Betlehem.”
ח וַיַּ֥רְא יִשְׂרָאֵ֖ל אֶת־בְּנֵ֣י יוֹסֵ֑ף וַיֹּ֖אמֶר מִי־אֵֽלֶּה׃
8 Ketika Israel melihat anak-anak Yusuf, ia bertanya: “Siapakah mereka ini?”
ט וַיֹּ֤אמֶר יוֹסֵף֙ אֶל־אָבִ֔יו בָּנַ֣י הֵ֔ם אֲשֶׁר־נָֽתַן־לִ֥י אֱלֹהִ֖ים בָּזֶ֑ה וַיֹּאמַ֕ר קָֽחֶם־נָ֥א אֵלַ֖י וַאֲבָרֲכֵֽם׃
9 Yusuf menjawab ayahnya: “Mereka adalah anak-anakku, yang telah diberikan Allah kepadaku di sini.” Lalu kata ayahnya: “Bawalah kiranya mereka kepadaku, supaya aku memberkati mereka.”
י וְעֵינֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ כָּבְד֣וּ מִזֹּ֔קֶן לֹ֥א יוּכַ֖ל לִרְא֑וֹת וַיַּגֵּ֤שׁ אֹתָם֙ אֵלָ֔יו וַיִּשַּׁ֥ק לָהֶ֖ם וַיְחַבֵּ֥ק לָהֶֽם׃
10 Mata Israel sudah kabur karena usianya yang lanjut, sehingga ia tidak dapat melihat. Maka Yusuf mendekatkan mereka kepadanya, lalu ia mencium dan memeluk mereka.
יא וַיֹּ֤אמֶר יִשְׂרָאֵל֙ אֶל־יוֹסֵ֔ף רְאֹ֥ה פָנֶ֖יךָ לֹ֣א פִלָּ֑לְתִּי וְהִנֵּ֨ה הֶרְאָ֥ה אֹתִ֛י אֱלֹהִ֖ים גַּ֥ם אֶת־זַרְעֶֽךָ׃
11 Lalu Israel berkata kepada Yusuf: “Tidak pernah terpikir olehku bahwa aku akan melihat wajahmu lagi, tetapi lihatlah, Allah bahkan telah memperlihatkan kepadaku keturunanmu juga.”
יב וַיּוֹצֵ֥א יוֹסֵ֛ף אֹתָ֖ם מֵעִ֣ם בִּרְכָּ֑יו וַיִּשְׁתַּ֥חוּ לְאַפָּ֖יו אָֽרְצָה׃
12 Kemudian Yusuf mengeluarkan mereka dari antara lutut ayahnya, lalu ia sujud dengan mukanya sampai ke tanah.
יג וַיִּקַּ֣ח יוֹסֵף֮ אֶת־שְׁנֵיהֶם֒ אֶת־אֶפְרַ֤יִם בִּֽימִינוֹ֙ מִשְּׂמֹ֣אל יִשְׂרָאֵ֔ל וְאֶת־מְנַשֶּׁ֥ה בִשְׂמֹאל֖וֹ מִימִ֣ין יִשְׂרָאֵ֑ל וַיַּגֵּ֖שׁ אֵלָֽיו׃
13 Kemudian Yusuf membawa keduanya: Efraim di tangan kanannya, di sebelah kiri Israel, dan Manasye di tangan kirinya, di sebelah kanan Israel; lalu ia mendekatkan mereka kepadanya.
יד וַיִּשְׁלַח֩ יִשְׂרָאֵ֨ל אֶת־יְמִינ֜וֹ וַיָּ֨שֶׁת עַל־רֹ֤אשׁ אֶפְרַ֙יִם֙ וְה֣וּא הַצָּעִ֔יר וְאֶת־שְׂמֹאל֖וֹ עַל־רֹ֣אשׁ מְנַשֶּׁ֑ה שִׂכֵּל֙ אֶת־יָדָ֔יו כִּ֥י מְנַשֶּׁ֖ה הַבְּכֽוֹר׃
14 Lalu Israel mengulurkan tangan kanannya dan meletakkannya di atas kepala Efraim, padahal dialah yang lebih muda, dan tangan kirinya di atas kepala Manasye. Ia menempatkan tangannya dengan sengaja, walaupun Manasye adalah anak sulung.
טו וַיְבָ֥רֶךְ אֶת־יוֹסֵ֖ף וַיֹּאמַ֑ר הָֽאֱלֹהִ֡ים אֲשֶׁר֩ הִתְהַלְּכ֨וּ אֲבֹתַ֤י לְפָנָיו֙ אַבְרָהָ֣ם וְיִצְחָ֔ק הָֽאֱלֹהִים֙ הָרֹעֶ֣ה אֹתִ֔י מֵעוֹדִ֖י עַד־הַיּ֥וֹם הַזֶּֽה׃
15 Lalu ia memberkati Yusuf dan berkata: “Allah, yang di hadapan-Nya nenek moyangku, Abraham dan Ishak, telah hidup, Allah yang telah menggembalakan aku sepanjang hidupku sampai hari ini,
טז הַמַּלְאָךְ֩ הַגֹּאֵ֨ל אֹתִ֜י מִכָּל־רָ֗ע יְבָרֵךְ֮ אֶת־הַנְּעָרִים֒ וְיִקָּרֵ֤א בָהֶם֙ שְׁמִ֔י וְשֵׁ֥ם אֲבֹתַ֖י אַבְרָהָ֣ם וְיִצְחָ֑ק וְיִדְגּ֥וּ לָרֹ֖ב בְּקֶ֥רֶב הָאָֽרֶץ׃
16 malaikat yang telah melepaskan aku dari segala malapetaka, kiranya memberkati anak-anak ini; dan kiranya namaku serta nama nenek moyangku, Abraham dan Ishak, disebut pada mereka; dan kiranya mereka bertambah menjadi sangat banyak seperti ikan di tengah-tengah bumi.”
יז וַיַּ֣רְא יוֹסֵ֗ף כִּי־יָשִׁ֨ית אָבִ֧יו יַד־יְמִינ֛וֹ עַל־רֹ֥אשׁ אֶפְרַ֖יִם וַיֵּ֣רַע בְּעֵינָ֑יו וַיִּתְמֹ֣ךְ יַד־אָבִ֗יו לְהָסִ֥יר אֹתָ֛הּ מֵעַ֥ל רֹאשׁ־אֶפְרַ֖יִם עַל־רֹ֥אשׁ מְנַשֶּֽׁה׃
17 Ketika Yusuf melihat bahwa ayahnya meletakkan tangan kanannya di atas kepala Efraim, hal itu tidak menyenangkan hatinya. Lalu ia mengangkat tangan ayahnya untuk memindahkannya dari atas kepala Efraim ke atas kepala Manasye.
יח וַיֹּ֧אמֶר יוֹסֵ֛ף אֶל־אָבִ֖יו לֹא־כֵ֣ן אָבִ֑י כִּי־זֶ֣ה הַבְּכֹ֔ר שִׂ֥ים יְמִינְךָ֖ עַל־רֹאשֽׁוֹ׃
18 Kata Yusuf kepada ayahnya: “Jangan begitu, ayahku, sebab inilah anak sulung; letakkanlah tangan kananmu di atas kepalanya.”
יט וַיְמָאֵ֣ן אָבִ֗יו וַיֹּ֙אמֶר֙ יָדַ֤עְתִּֽי בְנִי֙ יָדַ֔עְתִּי גַּם־ה֥וּא יִֽהְיֶה־לְּעָ֖ם וְגַם־ה֣וּא יִגְדָּ֑ל וְאוּלָ֗ם אָחִ֤יו הַקָּטֹן֙ יִגְדַּ֣ל מִמֶּ֔נּוּ וְזַרְע֖וֹ יִהְיֶ֥ה מְלֹֽא־הַגּוֹיִֽם׃
19 Tetapi ayahnya menolak dan berkata: “Aku tahu, anakku, aku tahu. Ia pun akan menjadi suatu bangsa, dan ia pun akan menjadi besar. Namun adiknya akan menjadi lebih besar daripadanya, dan keturunannya akan menjadi sejumlah besar bangsa-bangsa.”
כ וַיְבָ֨רֲכֵ֜ם בַּיּ֣וֹם הַהוּא֮ לֵאמוֹר֒ בְּךָ֗ יְבָרֵ֤ךְ יִשְׂרָאֵל֙ לֵאמֹ֔ר יְשִֽׂמְךָ֣ אֱלֹהִ֔ים כְּאֶפְרַ֖יִם וְכִמְנַשֶּׁ֑ה וַיָּ֥שֶׂם אֶת־אֶפְרַ֖יִם לִפְנֵ֥י מְנַשֶּֽׁה׃
20 Pada hari itu ia memberkati mereka, katanya: “Dengan menyebut namamu Israel akan memberkati, katanya: ‘Kiranya Allah membuat engkau seperti Efraim dan seperti Manasye.’” Demikianlah ia mendahulukan Efraim daripada Manasye.
כא וַיֹּ֤אמֶר יִשְׂרָאֵל֙ אֶל־יוֹסֵ֔ף הִנֵּ֥ה אָנֹכִ֖י מֵ֑ת וְהָיָ֤ה אֱלֹהִים֙ עִמָּכֶ֔ם וְהֵשִׁ֣יב אֶתְכֶ֔ם אֶל־אֶ֖רֶץ אֲבֹתֵיכֶֽם׃
21 Lalu Israel berkata kepada Yusuf: “Ketahuilah, aku akan segera meninggal, tetapi Allah akan menyertai kamu dan akan membawa kamu kembali ke negeri nenek moyangmu.
כב וַאֲנִ֞י נָתַ֧תִּֽי לְךָ֛ שְׁכֶ֥ם אַחַ֖ד עַל־אַחֶ֑יךָ אֲשֶׁ֤ר לָקַ֙חְתִּי֙ מִיַּ֣ד הָֽאֱמֹרִ֔י בְּחַרְבִּ֖י וּבְקַשְׁתִּֽי׃ (פ)
22 Adapun aku, aku memberikan kepadamu Sikhem, satu bagian lebih daripada saudara-saudaramu, yang telah kurebut dari tangan orang Amori dengan pedangku dan dengan busurku.”
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya