Ratapan 3

Pasal 3

א אֲנִ֤י הַגֶּ֙בֶר֙ רָאָ֣ה עֳנִ֔י בְּשֵׁ֖בֶט עֶבְרָתֽוֹ׃
1 Akulah orang yang telah mengalami kesengsaraan oleh tongkat murka-Nya.
ב אוֹתִ֥י נָהַ֛ג וַיֹּלַ֖ךְ חֹ֥שֶׁךְ וְלֹא־אֽוֹר׃
2 Aku telah dihalau-Nya dan dibawa-Nya berjalan dalam kegelapan, bukan dalam terang.
ג אַ֣ךְ בִּ֥י יָשֻׁ֛ב יַהֲפֹ֥ךְ יָד֖וֹ כָּל־הַיּֽוֹם׃ (ס)
3 Sungguh, terhadap akulah Ia berulang-ulang membalikkan tangan-Nya sepanjang hari.
ד בִּלָּ֤ה בְשָׂרִי֙ וְעוֹרִ֔י שִׁבַּ֖ר עַצְמוֹתָֽי׃
4 Ia telah membuat dagingku dan kulitku menjadi usang; Ia telah mematahkan tulang-tulangku.
ה בָּנָ֥ה עָלַ֛י וַיַּקַּ֖ף רֹ֥אשׁ וּתְלָאָֽה׃
5 Ia telah membangun kubu terhadapku, dan mengepung aku dengan racun pahit dan kesusahan.
ו בְּמַחֲשַׁכִּ֥ים הוֹשִׁיבַ֖נִי כְּמֵתֵ֥י עוֹלָֽם׃ (ס)
6 Ia telah menempatkan aku di tempat-tempat yang gelap, seperti orang-orang yang sudah lama mati.
ז גָּדַ֧ר בַּעֲדִ֛י וְלֹ֥א אֵצֵ֖א הִכְבִּ֥יד נְחָשְׁתִּֽי׃
7 Ia telah memagari aku sehingga aku tidak dapat keluar; Ia telah memberatkan belenggu tembagaku.
ח גַּ֣ם כִּ֤י אֶזְעַק֙ וַאֲשַׁוֵּ֔עַ שָׂתַ֖ם תְּפִלָּתִֽי׃
8 Bahkan ketika aku berteriak dan berseru minta tolong, Ia menutup jalan bagi doaku.
ט גָּדַ֤ר דְּרָכַי֙ בְּגָזִ֔ית נְתִיבֹתַ֖י עִוָּֽה׃ (ס)
9 Ia telah memagari jalan-jalanku dengan batu pahat; Ia telah membuat lorong-lorongku berliku-liku.
י דֹּ֣ב אֹרֵ֥ב הוּא֙ לִ֔י אריה [אֲרִ֖י] בְּמִסְתָּרִֽים׃
10 Bagiku Ia seperti beruang yang mengintai, seperti singa di tempat-tempat persembunyian.
יא דְּרָכַ֥י סוֹרֵ֛ר וַֽיְפַשְּׁחֵ֖נִי שָׂמַ֥נִי שֹׁמֵֽם׃
11 Ia menaburi jalan-jalanku dengan duri dan memaksa aku melangkah dengan kaki terkangkang; Ia membuat aku sunyi dan terlantar.
יב דָּרַ֤ךְ קַשְׁתוֹ֙ וַיַּצִּיבֵ֔נִי כַּמַּטָּרָ֖א לַחֵֽץ׃ (ס)
12 Ia telah merentangkan busur-Nya dan menempatkan aku sebagai sasaran bagi anak panah.
יג הֵבִיא֙ בְּכִלְיוֹתָ֔י בְּנֵ֖י אַשְׁפָּתֽוֹ׃
13 Ia telah menancapkan ke dalam buah pinggangku anak-anak panah dari tabung panah-Nya.
יד הָיִ֤יתִי שְּׂחֹק֙ לְכָל־עַמִּ֔י נְגִינָתָ֖ם כָּל־הַיּֽוֹם׃
14 Aku telah menjadi bahan tertawaan bagi seluruh bangsaku, menjadi lagu ejekan mereka sepanjang hari.
טו הִשְׂבִּיעַ֥נִי בַמְּרוֹרִ֖ים הִרְוַ֥נִי לַעֲנָֽה׃ (ס)
15 Ia telah mengenyangkan aku dengan kepahitan; Ia telah memberi aku minum ipuh sampai puas.
טז וַיַּגְרֵ֤ס בֶּֽחָצָץ֙ שִׁנָּ֔י הִכְפִּישַׁ֖נִי בָּאֵֽפֶר׃
16 Ia telah mematahkan gigi-gigiku dengan kerikil; Ia telah menelungkupkan aku di dalam abu.
יז וַתִּזְנַ֧ח מִשָּׁל֛וֹם נַפְשִׁ֖י נָשִׁ֥יתִי טוֹבָֽה׃
17 Jiwaku tersingkir jauh dari damai sejahtera; aku telah lupa akan kebahagiaan.
יח וָאֹמַר֙ אָבַ֣ד נִצְחִ֔י וְתוֹחַלְתִּ֖י מֵיְהוָֽה׃ (ס)
18 Lalu aku berkata: “Lenyaplah kekuatanku dan harapanku kepada Yang Mahakekal.”
יט זְכָר־עָנְיִ֥י וּמְרוּדִ֖י לַעֲנָ֥ה וָרֹֽאשׁ׃
19 Ingatlah sengsaraku dan keluh kesahku, apsintus dan racun.
כ זָכ֣וֹר תִּזְכּ֔וֹר ותשיח [וְתָשׁ֥וֹחַ] עָלַ֖י נַפְשִֽׁי׃
20 Jiwaku senantiasa mengingatnya, dan jiwaku tertunduk lesu di dalam diriku.
כא זֹ֛את אָשִׁ֥יב אֶל־לִבִּ֖י עַל־כֵּ֥ן אוֹחִֽיל׃ (ס)
21 Inilah yang akan kurenungkan dalam hatiku, dan karena itu aku akan berharap.
כב חַֽסְדֵ֤י יְהוָה֙ כִּ֣י לֹא־תָ֔מְנוּ כִּ֥י לֹא־כָל֖וּ רַחֲמָֽיו׃
22 Sungguh, kasih setia Yang Mahakekal tidak berkesudahan; sungguh, rahmat-Nya tidak habis-habisnya.
כג חֲדָשִׁים֙ לַבְּקָרִ֔ים רַבָּ֖ה אֱמוּנָתֶֽךָ׃
23 Semuanya itu baru setiap pagi; besar kesetiaan-Mu.
כד חֶלְקִ֤י יְהוָה֙ אָמְרָ֣ה נַפְשִׁ֔י עַל־כֵּ֖ן אוֹחִ֥יל לֽוֹ׃ (ס)
24 “Yang Mahakekal adalah bagianku,” kata jiwaku, “karena itu aku akan berharap kepada-Nya.”
כה ט֤וֹב יְהוָה֙ לְקוָֹ֔ו לְנֶ֖פֶשׁ תִּדְרְשֶֽׁנּוּ׃
25 Yang Mahakekal baik bagi orang yang berharap kepada-Nya, bagi jiwa yang mencari Dia.
כו ט֤וֹב וְיָחִיל֙ וְדוּמָ֔ם לִתְשׁוּעַ֖ת יְהוָֽה׃
26 Baiklah jika seseorang berharap dan berdiam diri, menantikan pertolongan dari Yang Mahakekal.
כז ט֣וֹב לַגֶּ֔בֶר כִּֽי־יִשָּׂ֥א עֹ֖ל בִּנְעוּרָֽיו׃ (ס)
27 Baiklah bagi seseorang jika ia memikul kuk pada masa mudanya.
כח יֵשֵׁ֤ב בָּדָד֙ וְיִדֹּ֔ם כִּ֥י נָטַ֖ל עָלָֽיו׃
28 Biarlah ia duduk seorang diri dan berdiam diri menanti, sebab Dialah yang telah menanggungkan kuk itu kepadanya.
כט יִתֵּ֤ן בֶּֽעָפָר֙ פִּ֔יהוּ אוּלַ֖י יֵ֥שׁ תִּקְוָֽה׃
29 Biarlah ia meletakkan mulutnya di dalam debu; mungkin masih ada harapan.
ל יִתֵּ֧ן לְמַכֵּ֛הוּ לֶ֖חִי יִשְׂבַּ֥ע בְּחֶרְפָּֽה׃ (ס)
30 Biarlah ia memberikan pipinya kepada orang yang memukulnya; biarlah ia kenyang dengan cercaan.
לא כִּ֣י לֹ֥א יִזְנַ֛ח לְעוֹלָ֖ם אֲדֹנָֽי׃
31 Sebab Tuhan tidak akan membuang untuk selama-lamanya.
לב כִּ֣י אִם־הוֹגָ֔ה וְרִחַ֖ם כְּרֹ֥ב חסדו [חֲסָדָֽיו׃]
32 Sebab walaupun Ia mendatangkan dukacita, Ia akan menyayangi kembali sesuai dengan besarnya kasih setia-Nya.
לג כִּ֣י לֹ֤א עִנָּה֙ מִלִּבּ֔וֹ וַיַּגֶּ֖ה בְנֵי־אִֽישׁ׃ (ס)
33 Sebab bukan dari kehendak hati-Nya Ia menindas dan mendatangkan dukacita kepada anak-anak manusia.
לד לְדַכֵּא֙ תַּ֣חַת רַגְלָ֔יו כֹּ֖ל אֲסִ֥ירֵי אָֽרֶץ׃
34 Untuk meremukkan di bawah kaki-Nya semua tawanan di bumi,
לה לְהַטּוֹת֙ מִשְׁפַּט־גָּ֔בֶר נֶ֖גֶד פְּנֵ֥י עֶלְיֽוֹן׃
35 untuk membelokkan hak seseorang di hadapan Yang Mahatinggi,
לו לְעַוֵּ֤ת אָדָם֙ בְּרִיב֔וֹ אֲדֹנָ֖י לֹ֥א רָאָֽה׃ (ס)
36 untuk memutarbalikkan perkara seorang manusia, Tuhan tidak memandang hal itu patut.
לז מִ֣י זֶ֤ה אָמַר֙ וַתֶּ֔הִי אֲדֹנָ֖י לֹ֥א צִוָּֽה׃
37 Siapakah yang berkata, lalu hal itu terjadi, jika Tuhan tidak memerintahkannya?
לח מִפִּ֤י עֶלְיוֹן֙ לֹ֣א תֵצֵ֔א הָרָע֖וֹת וְהַטּֽוֹב׃
38 Bukankah dari mulut Yang Mahatinggi keluar malapetaka dan kebaikan?
לט מַה־יִּתְאוֹנֵן֙ אָדָ֣ם חָ֔י גֶּ֖בֶר עַל־חטאו [חֲטָאָֽיו׃] (ס)
39 Mengapa manusia yang masih hidup mengeluh? Hendaklah setiap orang mengeluh karena dosa-dosanya sendiri.
מ נַחְפְּשָׂ֤ה דְרָכֵ֙ינוּ֙ וְֽנַחְקֹ֔רָה וְנָשׁ֖וּבָה עַד־יְהוָֽה׃
40 Marilah kita menyelidiki dan memeriksa jalan-jalan kita, lalu kembali kepada Yang Mahakekal.
מא נִשָּׂ֤א לְבָבֵ֙נוּ֙ אֶל־כַּפָּ֔יִם אֶל־אֵ֖ל בַּשָּׁמָֽיִם׃
41 Marilah kita mengangkat hati kita beserta telapak tangan kita kepada Allah di langit.
מב נַ֤חְנוּ פָשַׁ֙עְנוּ֙ וּמָרִ֔ינוּ אַתָּ֖ה לֹ֥א סָלָֽחְתָּ׃ (ס)
42 Kami telah melakukan pelanggaran dan telah memberontak; Engkau tidak mengampuni.
מג סַכֹּ֤תָה בָאַף֙ וַֽתִּרְדְּפֵ֔נוּ הָרַ֖גְתָּ לֹ֥א חָמָֽלְתָּ׃
43 Engkau telah menyelubungi diri-Mu dengan murka dan mengejar kami; Engkau telah membunuh tanpa belas kasihan.
מד סַכּ֤וֹתָה בֶֽעָנָן֙ לָ֔ךְ מֵעֲב֖וֹר תְּפִלָּֽה׃
44 Engkau telah menyelubungi diri-Mu dengan awan, sehingga doa tidak dapat menembusnya.
מה סְחִ֧י וּמָא֛וֹס תְּשִׂימֵ֖נוּ בְּקֶ֥רֶב הָעַמִּֽים׃ (ס)
45 Engkau membuat kami menjadi ludah dan sampah di tengah bangsa-bangsa.
מו פָּצ֥וּ עָלֵ֛ינוּ פִּיהֶ֖ם כָּל־אֹיְבֵֽינוּ׃
46 Semua musuh kami telah membuka mulut mereka lebar-lebar terhadap kami.
מז פַּ֧חַד וָפַ֛חַת הָ֥יָה לָ֖נוּ הַשֵּׁ֥את וְהַשָּֽׁבֶר׃
47 Ketakutan dan lubang telah menimpa kami, kehancuran dan kebinasaan.
מח פַּלְגֵי־מַ֙יִם֙ תֵּרַ֣ד עֵינִ֔י עַל־שֶׁ֖בֶר בַּת־עַמִּֽי׃ (ס)
48 Mataku mencucurkan aliran-aliran air karena kehancuran putri bangsaku.
מט עֵינִ֧י נִגְּרָ֛ה וְלֹ֥א תִדְמֶ֖ה מֵאֵ֥ין הֲפֻגֽוֹת׃
49 Mataku terus bercucuran dan tidak berhenti, tanpa ada jeda,
נ עַד־יַשְׁקִ֣יף וְיֵ֔רֶא יְהוָ֖ה מִשָּׁמָֽיִם׃
50 sampai Yang Mahakekal memandang ke bawah dan melihat dari langit.
נא עֵינִי֙ עֽוֹלְלָ֣ה לְנַפְשִׁ֔י מִכֹּ֖ל בְּנ֥וֹת עִירִֽי׃ (ס)
51 Mataku telah merusak rupa diriku, lebih daripada semua putri kotaku.
נב צ֥וֹד צָד֛וּנִי כַּצִּפּ֖וֹר אֹיְבַ֥י חִנָּֽם׃
52 Mereka yang menjadi musuhku tanpa alasan terus-menerus memburu aku seperti memburu seekor burung.
נג צָֽמְת֤וּ בַבּוֹר֙ חַיָּ֔י וַיַּדּוּ־אֶ֖בֶן בִּֽי׃
53 Mereka telah mengurung hidupku di dalam lubang, dan melontarkan batu ke atasku.
נד צָֽפוּ־מַ֥יִם עַל־רֹאשִׁ֖י אָמַ֥רְתִּי נִגְזָֽרְתִּי׃ (ס)
54 Air telah membanjiri kepalaku; aku berkata, “Habislah aku.”
נה קָרָ֤אתִי שִׁמְךָ֙ יְהוָ֔ה מִבּ֖וֹר תַּחְתִּיּֽוֹת׃
55 Aku berseru memanggil nama-Mu, ya Yang Mahakekal, dari dasar lubang yang paling dalam.
נו קוֹלִ֖י שָׁמָ֑עְתָּ אַל־תַּעְלֵ֧ם אָזְנְךָ֛ לְרַוְחָתִ֖י לְשַׁוְעָתִֽי׃
56 Engkau telah mendengar suaraku; janganlah Engkau menutup telinga-Mu terhadap seruanku minta tolong, supaya aku mendapat kelegaan.
נז קָרַ֙בְתָּ֙ בְּי֣וֹם אֶקְרָאֶ֔ךָּ אָמַ֖רְתָּ אַל־תִּירָֽא׃ (ס)
57 Engkau datang mendekat pada hari aku berseru kepada-Mu; Engkau berfirman, “Jangan takut!”
נח רַ֧בְתָּ אֲדֹנָ֛י רִיבֵ֥י נַפְשִׁ֖י גָּאַ֥לְתָּ חַיָּֽי׃
58 Ya Tuhan, Engkau telah membela perkara-perkara jiwaku; Engkau telah membebaskan hidupku.
נט רָאִ֤יתָה יְהוָה֙ עַוָּ֣תָתִ֔י שָׁפְטָ֖ה מִשְׁפָּטִֽי׃
59 Engkau telah melihat ketidakadilan yang dilakukan terhadapku, ya Yang Mahakekal; belalah perkaraku!
ס רָאִ֙יתָה֙ כָּל־נִקְמָתָ֔ם כָּל־מַחְשְׁבֹתָ֖ם לִֽי׃ (ס)
60 Engkau telah melihat segala pembalasan dendam mereka, segala rancangan mereka terhadap aku.
סא שָׁמַ֤עְתָּ חֶרְפָּתָם֙ יְהוָ֔ה כָּל־מַחְשְׁבֹתָ֖ם עָלָֽי׃
61 Engkau telah mendengar cemooh mereka, ya Yang Mahakekal, segala rancangan mereka terhadap aku.
סב שִׂפְתֵ֤י קָמַי֙ וְהֶגְיוֹנָ֔ם עָלַ֖י כָּל־הַיּֽוֹם׃
62 Ucapan bibir orang-orang yang bangkit melawan aku dan bisik-bisik mereka menentang aku sepanjang hari.
סג שִׁבְתָּ֤ם וְקִֽימָתָם֙ הַבִּ֔יטָה אֲנִ֖י מַנְגִּינָתָֽם׃ (ס)
63 Pandanglah duduk dan berdirinya mereka; akulah yang menjadi nyanyian ejekan mereka.
סד תָּשִׁ֨יב לָהֶ֥ם גְּמ֛וּל יְהוָ֖ה כְּמַעֲשֵׂ֥ה יְדֵיהֶֽם׃
64 Engkau akan membalas mereka setimpal, ya Yang Mahakekal, sesuai dengan perbuatan tangan mereka.
סה תִּתֵּ֤ן לָהֶם֙ מְגִנַּת־לֵ֔ב תַּאֲלָֽתְךָ֖ לָהֶֽם׃
65 Engkau akan memberi mereka hati yang remuk; kebebalan dari-Mu akan menimpa mereka.
סו תִּרְדֹּ֤ף בְּאַף֙ וְתַשְׁמִידֵ֔ם מִתַּ֖חַת שְׁמֵ֥י יְהוָֽה׃ (פ)
66 Engkau akan mengejar mereka dengan murka dan membinasakan mereka dari kolong langit Yang Mahakekal.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya