Mazmur 143

Pasal 143

א מִזְמ֗וֹר לְדָ֫וִ֥ד יְהוָ֤ה ׀ שְׁמַ֬ע תְּפִלָּתִ֗י הַאֲזִ֥ינָה אֶל־תַּחֲנוּנַ֑י בֶּאֱמֻנָתְךָ֥ עֲ֝נֵ֗נִי בְּצִדְקָתֶֽךָ׃
1 Mazmur Daud. Ya Yang Mahakekal, dengarlah doaku, berilah telinga kepada permohonanku; jawablah aku karena kesetiaan-Mu, karena keadilan-Mu.
ב וְאַל־תָּב֣וֹא בְ֭מִשְׁפָּט אֶת־עַבְדֶּ֑ךָ כִּ֤י לֹֽא־יִצְדַּ֖ק לְפָנֶ֣יךָ כָל־חָֽי׃
2 Janganlah Engkau berperkara dengan hamba-Mu, sebab di hadapan-Mu tidak ada seorang pun yang hidup yang benar.
ג כִּ֥י רָ֘דַ֤ף אוֹיֵ֨ב ׀ נַפְשִׁ֗י דִּכָּ֣א לָ֭אָרֶץ חַיָּתִ֑י הוֹשִׁיבַ֥נִי בְ֝מַחֲשַׁכִּ֗ים כְּמֵתֵ֥י עוֹלָֽם׃
3 Sebab musuh telah mengejar jiwaku; ia telah meremukkan hidupku sampai ke tanah; ia telah membuat aku tinggal di tempat-tempat gelap seperti orang-orang yang sudah lama mati.
ד וַתִּתְעַטֵּ֣ף עָלַ֣י רוּחִ֑י בְּ֝תוֹכִ֗י יִשְׁתּוֹמֵ֥ם לִבִּֽי׃
4 Rohku menjadi lemah lesu dalam diriku; hatiku tertegun dalam batinku.
ה זָ֘כַ֤רְתִּי יָמִ֨ים ׀ מִקֶּ֗דֶם הָגִ֥יתִי בְכָל־פָּעֳלֶ֑ךָ בְּֽמַעֲשֵׂ֖ה יָדֶ֣יךָ אֲשׂוֹחֵֽחַ׃
5 Aku teringat akan hari-hari zaman dahulu; aku merenungkan segala perbuatan-Mu, aku memperbincangkan karya tangan-Mu.
ו פֵּרַ֣שְׂתִּי יָדַ֣י אֵלֶ֑יךָ נַפְשִׁ֓י ׀ כְּאֶֽרֶץ־עֲיֵפָ֖ה לְךָ֣ סֶֽלָה׃
6 Aku menadahkan tanganku kepada-Mu; jiwaku haus akan Engkau seperti tanah yang kering kehausan. Sela.
ז מַ֘הֵ֤ר עֲנֵ֨נִי ׀ יְהוָה֮ כָּלְתָ֪ה ר֫וּחִ֥י אַל־תַּסְתֵּ֣ר פָּנֶ֣יךָ מִמֶּ֑נִּי וְ֝נִמְשַׁ֗לְתִּי עִם־יֹ֥רְדֵי בֽוֹר׃
7 Segeralah jawab aku, ya Yang Mahakekal, rohku sudah habis; janganlah sembunyikan wajah-Mu dariku, supaya aku tidak menjadi seperti orang-orang yang turun ke liang kubur.
ח הַשְׁמִ֘יעֵ֤נִי בַבֹּ֨קֶר ׀ חַסְדֶּךָ֮ כִּֽי־בְךָ֪ בָ֫טָ֥חְתִּי הוֹדִיעֵ֗נִי דֶּֽרֶךְ־ז֥וּ אֵלֵ֑ךְ כִּֽי־אֵ֝לֶיךָ נָשָׂ֥אתִי נַפְשִֽׁי׃
8 Perdengarkanlah kasih setia-Mu kepadaku pada pagi hari, sebab kepada-Mulah aku bersandar; beritahukanlah kepadaku jalan yang harus kutempuh, sebab kepada-Mulah aku mengangkat jiwaku.
ט הַצִּילֵ֖נִי מֵאֹיְבַ֥י ׀ יְהוָ֗ה אֵלֶ֥יךָ כִסִּֽתִי׃
9 Lepaskanlah aku dari musuh-musuhku, ya Yang Mahakekal; hanya kepada-Mu aku mengadu diam-diam.
י לַמְּדֵ֤נִי ׀ לַֽעֲשׂ֣וֹת רְצוֹנֶךָ֮ כִּֽי־אַתָּ֪ה אֱל֫וֹהָ֥י רוּחֲךָ֥ טוֹבָ֑ה תַּ֝נְחֵ֗נִי בְּאֶ֣רֶץ מִישֽׁוֹר׃
10 Ajarlah aku melakukan kehendak-Mu, sebab Engkaulah Allahku; biarlah roh-Mu yang baik menuntun aku di tanah yang rata.
יא לְמַֽעַן־שִׁמְךָ֣ יְהוָ֣ה תְּחַיֵּ֑נִי בְּצִדְקָתְךָ֓ ׀ תוֹצִ֖יא מִצָּרָ֣ה נַפְשִֽׁי׃
11 Demi nama-Mu, ya Yang Mahakekal, hidupkanlah aku; karena keadilan-Mu, keluarkanlah jiwaku dari kesesakan.
יב וּֽבְחַסְדְּךָ֮ תַּצְמִ֪ית אֹ֫יְבָ֥י וְֽ֭הַאֲבַדְתָּ כָּל־צֹרֲרֵ֣י נַפְשִׁ֑י כִּ֝֗י אֲנִ֣י עַבְדֶּֽךָ׃
12 Dan karena kasih setia-Mu, binasakanlah musuh-musuhku, dan lenyapkanlah semua orang yang menyesakkan jiwaku, sebab aku ini hamba-Mu.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya