Mazmur 44

Pasal 44

א לַמְנַצֵּ֬חַ לִבְנֵי־קֹ֬רַח מַשְׂכִּֽיל׃
1 Untuk pemimpin pujian. Dari bani Korah, sebuah nyanyian pengajaran.
ב אֱלֹהִ֤ים ׀ בְּאָזְנֵ֬ינוּ שָׁמַ֗עְנוּ אֲבוֹתֵ֥ינוּ סִפְּרוּ־לָ֑נוּ פֹּ֥עַל פָּעַ֥לְתָּ בִֽ֝ימֵיהֶ֗ם בִּ֣ימֵי קֶֽדֶם׃
2 Ya Allah, dengan telinga kami sendiri kami telah mendengar, nenek moyang kami telah menceritakan kepada kami karya yang Engkau lakukan pada zaman mereka, pada zaman dahulu kala.
ג אַתָּ֤ה ׀ יָדְךָ֡ גּוֹיִ֣ם ה֭וֹרַשְׁתָּ וַתִּטָּעֵ֑ם תָּרַ֥ע לְ֝אֻמִּ֗ים וַֽתְּשַׁלְּחֵֽם׃
3 Engkau, dengan tangan-Mu Engkau telah mengusir bangsa-bangsa, lalu Engkau menanam mereka; Engkau mendatangkan malapetaka atas suku-suku bangsa, lalu Engkau menghalau mereka.
ד כִּ֤י לֹ֪א בְחַרְבָּ֡ם יָ֥רְשׁוּ אָ֗רֶץ וּזְרוֹעָם֮ לֹא־הוֹשִׁ֪יעָ֫ה לָּ֥מוֹ כִּֽי־יְמִֽינְךָ֣ וּ֭זְרוֹעֲךָ וְא֥וֹר פָּנֶ֗יךָ כִּ֣י רְצִיתָֽם׃
4 Sebab bukan dengan pedang mereka sendiri mereka mewarisi negeri itu, dan bukan lengan mereka sendiri yang menyelamatkan mereka, melainkan tangan kanan-Mu dan lengan-Mu serta cahaya wajah-Mu, karena Engkau berkenan kepada mereka.
ה אַתָּה־ה֣וּא מַלְכִּ֣י אֱלֹהִ֑ים צַ֝וֵּ֗ה יְשׁוּע֥וֹת יַעֲקֹֽב׃
5 Engkaulah Rajaku, ya Allah; perintahkanlah kemenangan-kemenangan bagi Yakub.
ו בְּ֭ךָ צָרֵ֣ינוּ נְנַגֵּ֑חַ בְּ֝שִׁמְךָ֗ נָב֥וּס קָמֵֽינוּ׃
6 Oleh Engkau kami menanduk lawan-lawan kami; dengan nama-Mu kami menginjak-injak orang-orang yang bangkit melawan kami.
ז כִּ֤י לֹ֣א בְקַשְׁתִּ֣י אֶבְטָ֑ח וְ֝חַרְבִּ֗י לֹ֣א תוֹשִׁיעֵֽנִי׃
7 Sebab aku tidak mengandalkan busurku, dan pedangku tidak akan menyelamatkan aku.
ח כִּ֣י ה֭וֹשַׁעְתָּנוּ מִצָּרֵ֑ינוּ וּמְשַׂנְאֵ֥ינוּ הֱבִישֽׁוֹתָ׃
8 Sebab Engkaulah yang menyelamatkan kami dari lawan-lawan kami, dan Engkau mempermalukan orang-orang yang membenci kami.
ט בֵּֽ֭אלֹהִים הִלַּלְ֣נוּ כָל־הַיּ֑וֹם וְשִׁמְךָ֓ ׀ לְעוֹלָ֖ם נוֹדֶ֣ה סֶֽלָה׃
9 Kami bermegah karena Allah sepanjang hari, dan nama-Mu akan kami syukuri selama-lamanya. Sela.
י אַף־זָ֭נַחְתָּ וַתַּכְלִימֵ֑נוּ וְלֹא־תֵ֝צֵ֗א בְּצִבְאוֹתֵֽינוּ׃
10 Padahal Engkau telah membuang kami dan mempermalukan kami, dan Engkau tidak maju bersama pasukan-pasukan kami.
יא תְּשִׁיבֵ֣נוּ אָ֭חוֹר מִנִּי־צָ֑ר וּ֝מְשַׂנְאֵ֗ינוּ שָׁ֣סוּ לָֽמוֹ׃
11 Engkau membuat kami mundur dari hadapan lawan, dan orang-orang yang membenci kami menjarah harta kami untuk diri mereka sendiri.
יב תִּ֭תְּנֵנוּ כְּצֹ֣אן מַאֲכָ֑ל וּ֝בַגּוֹיִ֗ם זֵרִיתָֽנוּ׃
12 Engkau menyerahkan kami seperti domba untuk dimakan, dan Engkau menyerakkan kami di antara bangsa-bangsa.
יג תִּמְכֹּֽר־עַמְּךָ֥ בְלֹא־ה֑וֹן וְלֹ֥א־רִ֝בִּ֗יתָ בִּמְחִירֵיהֶֽם׃
13 Engkau menjual umat-Mu tanpa harga yang berarti, dan Engkau tidak memperoleh keuntungan dari harga penjualan mereka.
יד תְּשִׂימֵ֣נוּ חֶ֭רְפָּה לִשְׁכֵנֵ֑ינוּ לַ֥עַג וָ֝קֶ֗לֶס לִסְבִיבוֹתֵֽינוּ׃
14 Engkau menjadikan kami bahan cercaan bagi tetangga-tetangga kami, bahan olok-olok dan ejekan bagi orang-orang di sekeliling kami.
טו תְּשִׂימֵ֣נוּ מָ֭שָׁל בַּגּוֹיִ֑ם מְנֽוֹד־רֹ֝֗אשׁ בַּל־אֻמִּֽים׃
15 Engkau menjadikan kami bahan sindiran di antara bangsa-bangsa, orang menggeleng-gelengkan kepala atas kami di antara suku-suku bangsa.
טז כָּל־הַ֭יּוֹם כְּלִמָּתִ֣י נֶגְדִּ֑י וּבֹ֖שֶׁת פָּנַ֣י כִּסָּֽתְנִי׃
16 Sepanjang hari aib yang menimpaku ada di hadapanku, dan rasa malu menyelubungi wajahku,
יז מִ֭קּוֹל מְחָרֵ֣ף וּמְגַדֵּ֑ף מִפְּנֵ֥י א֝וֹיֵ֗ב וּמִתְנַקֵּֽם׃
17 karena suara orang yang mencerca dan menghujat, karena kehadiran musuh dan orang yang menuntut balas.
יח כָּל־זֹ֣את בָּ֭אַתְנוּ וְלֹ֣א שְׁכַחֲנ֑וּךָ וְלֹֽא־שִׁ֝קַּ֗רְנוּ בִּבְרִיתֶֽךָ׃
18 Semua ini telah menimpa kami, namun kami tidak melupakan Engkau dan tidak mengkhianati perjanjian-Mu.
יט לֹא־נָס֣וֹג אָח֣וֹר לִבֵּ֑נוּ וַתֵּ֥ט אֲשֻׁרֵ֗ינוּ מִנִּ֥י אָרְחֶֽךָ׃
19 Hati kami tidak berpaling mundur, dan langkah-langkah kami tidak menyimpang dari jalan-Mu,
כ כִּ֣י דִ֭כִּיתָנוּ בִּמְק֣וֹם תַּנִּ֑ים וַתְּכַ֖ס עָלֵ֣ינוּ בְצַלְמָֽוֶת׃
20 meskipun Engkau telah meremukkan kami di tempat serigala-serigala, dan menyelubungi kami dengan bayang-bayang maut.
כא אִם־שָׁ֭כַחְנוּ שֵׁ֣ם אֱלֹהֵ֑ינוּ וַנִּפְרֹ֥שׂ כַּ֝פֵּ֗ינוּ לְאֵ֣ל זָֽר׃
21 Seandainya kami melupakan nama Allah kami dan menadahkan tangan kami kepada allah asing,
כב הֲלֹ֣א אֱ֭לֹהִים יַֽחֲקָר־זֹ֑את כִּֽי־ה֥וּא יֹ֝דֵ֗עַ תַּעֲלֻמ֥וֹת לֵֽב׃
22 tidakkah Allah akan menyelidiki hal itu? Sebab Dia mengetahui rahasia-rahasia hati.
כג כִּֽי־עָ֭לֶיךָ הֹרַ֣גְנוּ כָל־הַיּ֑וֹם נֶ֝חְשַׁ֗בְנוּ כְּצֹ֣אן טִבְחָֽה׃
23 Sungguh, karena Engkau kami dibunuh sepanjang hari, kami dianggap seperti domba yang disiapkan untuk disembelih.
כד ע֤וּרָה ׀ לָ֖מָּה תִישַׁ֥ן ׀ אֲדֹנָ֑י הָ֝קִ֗יצָה אַל־תִּזְנַ֥ח לָנֶֽצַח׃
24 Bangunlah! Mengapa Engkau tidur, ya Tuhan? Terjagalah, janganlah membuang kami untuk selama-lamanya!
כה לָֽמָּה־פָנֶ֥יךָ תַסְתִּ֑יר תִּשְׁכַּ֖ח עָנְיֵ֣נוּ וְֽלַחֲצֵֽנוּ׃
25 Mengapa Engkau menyembunyikan wajah-Mu, melupakan penderitaan kami dan penindasan atas kami?
כו כִּ֤י שָׁ֣חָה לֶעָפָ֣ר נַפְשֵׁ֑נוּ דָּבְקָ֖ה לָאָ֣רֶץ בִּטְנֵֽנוּ׃
26 Sebab jiwa kami tertunduk sampai ke debu, perut kami melekat pada tanah.
כז ק֭וּמָֽה עֶזְרָ֣תָה לָּ֑נוּ וּ֝פְדֵ֗נוּ לְמַ֣עַן חַסְדֶּֽךָ׃
27 Bangkitlah, tolonglah kami, dan tebuslah kami demi kasih setia-Mu.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya