Mazmur 102

Pasal 102

א תְּ֭פִלָּה לְעָנִ֣י כִֽי־יַעֲטֹ֑ף וְלִפְנֵ֥י יְ֝הוָ֗ה יִשְׁפֹּ֥ךְ שִׂיחֽוֹ׃
1 Doa orang yang tertindas, ketika ia lemah tak berdaya dan mencurahkan keluh kesahnya di hadapan Yang Mahakekal.
ב יְ֭הוָה שִׁמְעָ֣ה תְפִלָּתִ֑י וְ֝שַׁוְעָתִ֗י אֵלֶ֥יךָ תָבֽוֹא׃
2 Ya Yang Mahakekal, dengarkanlah doaku, dan biarlah teriakanku minta tolong sampai kepada-Mu.
ג אַל־תַּסְתֵּ֬ר פָּנֶ֨יךָ ׀ מִמֶּנִּי֮ בְּי֪וֹם צַ֫ר לִ֥י הַטֵּֽה־אֵלַ֥י אָזְנֶ֑ךָ בְּי֥וֹם אֶ֝קְרָ֗א מַהֵ֥ר עֲנֵֽנִי׃
3 Janganlah menyembunyikan wajah-Mu dariku pada hari aku dalam kesesakan; sendengkanlah telinga-Mu kepadaku; pada hari aku berseru, segeralah jawab aku.
ד כִּֽי־כָל֣וּ בְעָשָׁ֣ן יָמָ֑י וְ֝עַצְמוֹתַ֗י כְּמוֹ־קֵ֥ד נִחָֽרוּ׃
4 Sebab hari-hariku habis lenyap seperti asap, dan tulang-tulangku hangus kering seperti perapian.
ה הוּכָּֽה־כָ֭עֵשֶׂב וַיִּבַ֣שׁ לִבִּ֑י כִּֽי־שָׁ֝כַ֗חְתִּי מֵאֲכֹ֥ל לַחְמִֽי׃
5 Hatiku terpukul seperti rumput dan menjadi kering, sebab aku lupa makan rotiku.
ו מִקּ֥וֹל אַנְחָתִ֑י דָּבְקָ֥ה עַ֝צְמִ֗י לִבְשָׂרִֽי׃
6 Karena suara keluhanku, tulang-tulangku melekat pada dagingku.
ז דָּ֭מִיתִי לִקְאַ֣ת מִדְבָּ֑ר הָ֝יִ֗יתִי כְּכ֣וֹס חֳרָבֽוֹת׃
7 Aku seperti burung undan di padang gurun; aku menjadi seperti burung hantu di reruntuhan.
ח שָׁקַ֥דְתִּי וָאֶֽהְיֶ֑ה כְּ֝צִפּ֗וֹר בּוֹדֵ֥ד עַל־גָּֽג׃
8 Aku merenung, dan aku menjadi seperti burung yang sendirian di atas atap.
ט כָּל־הַ֭יּוֹם חֵרְפ֣וּנִי אוֹיְבָ֑י מְ֝הוֹלָלַ֗י בִּ֣י נִשְׁבָּֽעוּ׃
9 Sepanjang hari musuh-musuhku mencela aku; orang-orang yang mengejek aku memakai namaku untuk bersumpah.
י כִּי־אֵ֭פֶר כַּלֶּ֣חֶם אָכָ֑לְתִּי וְ֝שִׁקֻּוַ֗י בִּבְכִ֥י מָסָֽכְתִּי׃
10 Sebab aku makan abu seperti roti, dan minumanku kucampur dengan air mata.
יא מִפְּנֵֽי־זַֽעַמְךָ֥ וְקִצְפֶּ֑ךָ כִּ֥י נְ֝שָׂאתַ֗נִי וַתַּשְׁלִיכֵֽנִי׃
11 Karena murka-Mu dan amarah-Mu, sebab Engkau telah mengangkat aku tinggi-tinggi, lalu mencampakkan aku.
יב יָ֭מַי כְּצֵ֣ל נָט֑וּי וַ֝אֲנִ֗י כָּעֵ֥שֶׂב אִיבָֽשׁ׃
12 Hari-hariku seperti bayang-bayang yang memanjang di waktu senja, dan aku menjadi kering seperti rumput.
יג וְאַתָּ֣ה יְ֭הוָה לְעוֹלָ֣ם תֵּשֵׁ֑ב וְ֝זִכְרְךָ֗ לְדֹ֣ר וָדֹֽר׃
13 Tetapi Engkau, ya Yang Mahakekal, bersemayam untuk selama-lamanya, dan Engkau dikenang turun-temurun.
יד אַתָּ֣ה תָ֭קוּם תְּרַחֵ֣ם צִיּ֑וֹן כִּי־עֵ֥ת לְ֝חֶֽנְנָ֗הּ כִּי־בָ֥א מוֹעֵֽד׃
14 Engkau akan bangkit dan menyayangi Sion, sebab sudah tiba waktunya untuk mengasihaninya, sebab saat yang ditetapkan telah datang.
טו כִּֽי־רָצ֣וּ עֲ֭בָדֶיךָ אֶת־אֲבָנֶ֑יהָ וְֽאֶת־עֲפָרָ֥הּ יְחֹנֵֽנוּ׃
15 Sebab hamba-hamba-Mu mencintai batu-batunya, dan mereka menyayangi debunya.
טז וְיִֽירְא֣וּ ג֭וֹיִם אֶת־שֵׁ֣ם יְהוָ֑ה וְֽכָל־מַלְכֵ֥י הָ֝אָ֗רֶץ אֶת־כְּבוֹדֶֽךָ׃
16 Maka bangsa-bangsa akan takut akan nama Yang Mahakekal, dan semua raja di bumi akan takut akan kemuliaan-Mu.
יז כִּֽי־בָנָ֣ה יְהוָ֣ה צִיּ֑וֹן נִ֝רְאָ֗ה בִּכְבוֹדֽוֹ׃
17 Sebab Yang Mahakekal telah membangun Sion, dan Ia telah tampak dalam kemuliaan-Nya.
יח פָּ֭נָה אֶל־תְּפִלַּ֣ת הָעַרְעָ֑ר וְלֹֽא־בָ֝זָ֗ה אֶת־תְּפִלָּתָֽם׃
18 Ia berpaling kepada doa orang yang berseru-seru, dan tidak memandang hina doa mereka.
יט תִּכָּ֣תֶב זֹ֭את לְד֣וֹר אַחֲר֑וֹן וְעַ֥ם נִ֝בְרָ֗א יְהַלֶּל־יָֽהּ׃
19 Biarlah hal ini dituliskan bagi angkatan yang akan datang, supaya bangsa yang akan diciptakan memuji Yang Mahakekal.
כ כִּֽי־הִ֭שְׁקִיף מִמְּר֣וֹם קָדְשׁ֑וֹ יְ֝הוָ֗ה מִשָּׁמַ֤יִם ׀ אֶל־אֶ֬רֶץ הִבִּֽיט׃
20 Sebab Ia telah memandang ke bawah dari tempat kudus-Nya yang tinggi; dari langit Yang Mahakekal telah memandang ke bumi,
כא לִ֭שְׁמֹעַ אֶנְקַ֣ת אָסִ֑יר לְ֝פַתֵּ֗חַ בְּנֵ֣י תְמוּתָֽה׃
21 untuk mendengar keluhan orang tawanan, untuk melepaskan orang-orang yang sudah ditentukan untuk mati,
כב לְסַפֵּ֣ר בְּ֭צִיּוֹן שֵׁ֣ם יְהוָ֑ה וּ֝תְהִלָּת֗וֹ בִּירוּשָׁלִָֽם׃
22 supaya orang menceritakan nama Yang Mahakekal di Sion dan puji-pujian bagi-Nya di Yerusalem,
כג בְּהִקָּבֵ֣ץ עַמִּ֣ים יַחְדָּ֑ו וּ֝מַמְלָכ֗וֹת לַעֲבֹ֥ד אֶת־יְהוָֽה׃
23 ketika bangsa-bangsa berkumpul bersama-sama, juga kerajaan-kerajaan, untuk beribadah kepada Yang Mahakekal.
כד עִנָּ֖ה בַדֶּ֥רֶךְ כחו [כֹּחִ֗י] קִצַּ֥ר יָמָֽי׃
24 Kekuatanku telah dilemahkan di tengah perjalanan; hari-hariku telah diperpendek.
כה אֹמַ֗ר אֵלִ֗י אַֽל־תַּ֭עֲלֵנִי בַּחֲצִ֣י יָמָ֑י בְּד֖וֹר דּוֹרִ֣ים שְׁנוֹתֶֽיךָ׃
25 Aku berkata: “Ya Allahku, janganlah mengambil aku pada pertengahan umurku; tahun-tahun-Mu tetap turun-temurun.”
כו לְ֭פָנִים הָאָ֣רֶץ יָסַ֑דְתָּ וּֽמַעֲשֵׂ֖ה יָדֶ֣יךָ שָׁמָֽיִם׃
26 Sejak semula Engkau telah meletakkan dasar bumi, dan langit adalah buatan tangan-Mu.
כז הֵ֤מָּה ׀ יֹאבֵדוּ֮ וְאַתָּ֪ה תַ֫עֲמֹ֥ד וְ֭כֻלָּם כַּבֶּ֣גֶד יִבְל֑וּ כַּלְּב֖וּשׁ תַּחֲלִיפֵ֣ם וְֽיַחֲלֹֽפוּ׃
27 Semuanya itu akan binasa, tetapi Engkau tetap ada; semuanya akan menjadi usang seperti pakaian; seperti jubah Engkau akan menggantinya, dan semuanya akan berlalu.
כח וְאַתָּה־ה֑וּא וּ֝שְׁנוֹתֶ֗יךָ לֹ֣א יִתָּֽמּוּ׃
28 Tetapi Engkau tetap sama, dan tahun-tahun-Mu tidak akan berakhir.
כט בְּנֵֽי־עֲבָדֶ֥יךָ יִשְׁכּ֑וֹנוּ וְ֝זַרְעָ֗ם לְפָנֶ֥יךָ יִכּֽוֹן׃
29 Anak-anak hamba-hamba-Mu akan tetap tinggal, dan keturunan mereka akan tetap teguh di hadapan-Mu.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya