Mazmur 88

Pasal 88

א שִׁ֥יר מִזְמ֗וֹר לִבְנֵ֫י קֹ֥רַח לַמְנַצֵּ֣חַ עַל־מָחֲלַ֣ת לְעַנּ֑וֹת מַ֝שְׂכִּ֗יל לְהֵימָ֥ן הָאֶזְרָחִֽי׃
1 Nyanyian, mazmur bani Korah; untuk pemimpin pujian, dengan Mahalat, untuk dilantunkan bersahut-sahutan. Maskil bagi Heman, orang Ezrahi.
ב יְ֭הוָה אֱלֹהֵ֣י יְשׁוּעָתִ֑י יוֹם־צָעַ֖קְתִּי בַלַּ֣יְלָה נֶגְדֶּֽךָ׃
2 Ya Yang Mahakekal, Allah keselamatanku, pada siang hari aku berseru, dan pada malam hari pun aku berada di hadapan-Mu.
ג תָּב֣וֹא לְ֭פָנֶיךָ תְּפִלָּתִ֑י הַטֵּֽה־אָ֝זְנְךָ֗ לְרִנָּתִֽי׃
3 Biarlah doaku sampai ke hadapan-Mu; condongkanlah telinga-Mu kepada seruanku.
ד כִּֽי־שָֽׂבְעָ֣ה בְרָע֣וֹת נַפְשִׁ֑י וְחַיַּ֗י לִשְׁא֥וֹל הִגִּֽיעוּ׃
4 Sebab jiwaku telah kenyang dengan malapetaka, dan hidupku telah sampai ke dunia orang mati.
ה נֶ֭חְשַׁבְתִּי עִם־י֣וֹרְדֵי ב֑וֹר הָ֝יִ֗יתִי כְּגֶ֣בֶר אֵֽין־אֱיָֽל׃
5 Aku telah dianggap sama dengan orang-orang yang turun ke liang kubur; aku menjadi seperti orang yang tiada lagi kekuatan.
ו בַּמֵּתִ֗ים חָ֫פְשִׁ֥י כְּמ֤וֹ חֲלָלִ֨ים ׀ שֹׁ֥כְבֵי קֶ֗בֶר אֲשֶׁ֤ר לֹ֣א זְכַרְתָּ֣ם ע֑וֹד וְ֝הֵ֗מָּה מִיָּדְךָ֥ נִגְזָֽרוּ׃
6 Di antara orang-orang mati aku bebas, seperti orang-orang yang terbunuh yang terbaring di kubur, yang tidak lagi Kauingat, dan mereka telah terputus dari tangan-Mu.
ז שַׁ֭תַּנִי בְּב֣וֹר תַּחְתִּיּ֑וֹת בְּ֝מַחֲשַׁכִּ֗ים בִּמְצֹלֽוֹת׃
7 Engkau telah menempatkan aku di dalam lubang yang paling dalam, di tempat-tempat yang gelap, di kedalaman air.
ח עָ֭לַי סָמְכָ֣ה חֲמָתֶ֑ךָ וְכָל־מִ֝שְׁבָּרֶ֗יךָ עִנִּ֥יתָ סֶּֽלָה׃
8 Murka-Mu menekan berat ke atasku, dan dengan segala gelombang-Mu Engkau menindas aku. Sela.
ט הִרְחַ֥קְתָּ מְיֻדָּעַ֗י מִ֫מֶּ֥נִּי שַׁתַּ֣נִי תוֹעֵב֣וֹת לָ֑מוֹ כָּ֝לֻ֗א וְלֹ֣א אֵצֵֽא׃
9 Engkau telah menjauhkan kenalan-kenalanku dariku; Engkau telah menjadikan aku sesuatu yang menjijikkan bagi mereka; aku terkurung dan tidak dapat keluar.
י עֵינִ֥י דָאֲבָ֗ה מִנִּ֫י עֹ֥נִי קְרָאתִ֣יךָ יְהוָ֣ה בְּכָל־י֑וֹם שִׁטַּ֖חְתִּי אֵלֶ֣יךָ כַפָּֽי׃
10 Mataku merana karena penderitaan; aku berseru kepada-Mu, ya Yang Mahakekal, setiap hari; aku menadahkan tanganku kepada-Mu.
יא הֲלַמֵּתִ֥ים תַּעֲשֶׂה־פֶּ֑לֶא אִם־רְ֝פָאִ֗ים יָק֤וּמוּ ׀ יוֹד֬וּךָ סֶּֽלָה׃
11 Akankah Engkau melakukan keajaiban bagi orang-orang mati? Akankah orang-orang mati yang tak berdaya itu bangkit dan bersyukur kepada-Mu? Sela.
יב הַיְסֻפַּ֣ר בַּקֶּ֣בֶר חַסְדֶּ֑ךָ אֱ֝מֽוּנָתְךָ֗ בָּאֲבַדּֽוֹן׃
12 Akankah kasih setia-Mu diceritakan di dalam kubur, dan kesetiaan-Mu di tempat kebinasaan?
יג הֲיִוָּדַ֣ע בַּחֹ֣שֶׁךְ פִּלְאֶ֑ךָ וְ֝צִדְקָתְךָ֗ בְּאֶ֣רֶץ נְשִׁיָּֽה׃
13 Akankah keajaiban-Mu diketahui di dalam kegelapan, dan keadilan-Mu di negeri tempat orang dilupakan?
יד וַאֲנִ֤י ׀ אֵלֶ֣יךָ יְהוָ֣ה שִׁוַּ֑עְתִּי וּ֝בַבֹּ֗קֶר תְּֽפִלָּתִ֥י תְקַדְּמֶֽךָּ׃
14 Tetapi aku, kepada-Mu, ya Yang Mahakekal, aku berseru minta tolong, dan pada waktu pagi doaku datang mendahului ke hadapan-Mu.
טו לָמָ֣ה יְ֭הוָה תִּזְנַ֣ח נַפְשִׁ֑י תַּסְתִּ֖יר פָּנֶ֣יךָ מִמֶּֽנִּי׃
15 Mengapa, ya Yang Mahakekal, Engkau membuang jiwaku, dan menyembunyikan wajah-Mu dariku?
טז עָ֘נִ֤י אֲנִ֣י וְגֹוֵ֣עַ מִנֹּ֑עַר נָשָׂ֖אתִי אֵמֶ֣יךָ אָפֽוּנָה׃
16 Aku sengsara dan sekarat sejak masa mudaku; aku menanggung kengerian-Mu, aku senantiasa gentar.
יז עָ֭לַי עָבְר֣וּ חֲרוֹנֶ֑יךָ בִּ֝עוּתֶ֗יךָ צִמְּתוּתֻֽנִי׃
17 Kemurkaan-Mu yang menyala-nyala telah melanda aku; kengerian-Mu telah membinasakan aku sama sekali.
יח סַבּ֣וּנִי כַ֭מַּיִם כָּל־הַיּ֑וֹם הִקִּ֖יפוּ עָלַ֣י יָֽחַד׃
18 Semuanya itu mengelilingi aku seperti air sepanjang hari; bersama-sama mereka mengepung aku.
יט הִרְחַ֣קְתָּ מִ֭מֶּנִּי אֹהֵ֣ב וָרֵ֑עַ מְֽיֻדָּעַ֥י מַחְשָֽׁךְ׃
19 Engkau telah menjauhkan sahabat dan teman dariku; bagi kenalan-kenalanku aku telah lenyap dalam kegelapan.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya