Ratapan 1

Pasal 1

א אֵיכָ֣ה ׀ יָשְׁבָ֣ה בָדָ֗ד הָעִיר֙ רַבָּ֣תִי עָ֔ם הָיְתָ֖ה כְּאַלְמָנָ֑ה רַּבָּ֣תִי בַגּוֹיִ֗ם שָׂרָ֙תִי֙ בַּמְּדִינ֔וֹת הָיְתָ֖ה לָמַֽס׃ (ס)
1 Betapa kota yang dahulu penuh penduduk itu kini duduk sendirian! Ia telah menjadi seperti seorang janda. Ia yang dahulu agung di antara bangsa-bangsa, sang ratu di antara wilayah-wilayah, kini menjadi pembayar upeti.
ב בָּכ֨וֹ תִבְכֶּ֜ה בַּלַּ֗יְלָה וְדִמְעָתָהּ֙ עַ֣ל לֶֽחֱיָ֔הּ אֵֽין־לָ֥הּ מְנַחֵ֖ם מִכָּל־אֹהֲבֶ֑יהָ כָּל־רֵעֶ֙יהָ֙ בָּ֣גְדוּ בָ֔הּ הָ֥יוּ לָ֖הּ לְאֹיְבִֽים׃ (ס)
2 Ia menangis tersedu-sedu pada malam hari, dan air matanya membasahi pipinya. Dari semua kekasihnya, tidak ada seorang pun yang menghiburnya. Semua sahabatnya telah mengkhianatinya; mereka telah menjadi musuhnya.
ג גָּֽלְתָ֨ה יְהוּדָ֤ה מֵעֹ֙נִי֙ וּמֵרֹ֣ב עֲבֹדָ֔ה הִ֚יא יָשְׁבָ֣ה בַגּוֹיִ֔ם לֹ֥א מָצְאָ֖ה מָנ֑וֹחַ כָּל־רֹדְפֶ֥יהָ הִשִּׂיג֖וּהָ בֵּ֥ין הַמְּצָרִֽים׃ (ס)
3 Yehuda telah pergi ke pembuangan karena penderitaan dan karena perbudakan yang berat. Ia tinggal di antara bangsa-bangsa, tetapi tidak menemukan ketenangan. Semua pengejarnya menyusulnya di tempat-tempat yang sempit.
ד דַּרְכֵ֨י צִיּ֜וֹן אֲבֵל֗וֹת מִבְּלִי֙ בָּאֵ֣י מוֹעֵ֔ד כָּל־שְׁעָרֶ֙יהָ֙ שֽׁוֹמֵמִ֔ין כֹּהֲנֶ֖יהָ נֶאֱנָחִ֑ים בְּתוּלֹתֶ֥יהָ נּוּג֖וֹת וְהִ֥יא מַר־לָֽהּ׃ (ס)
4 Jalan-jalan menuju Sion berkabung karena tak ada lagi yang datang pada hari raya; semua gerbangnya sunyi sepi, para imamnya mengeluh, anak-anak daranya berduka, dan ia sendiri pahit hatinya.
ה הָי֨וּ צָרֶ֤יהָ לְרֹאשׁ֙ אֹיְבֶ֣יהָ שָׁל֔וּ כִּֽי־יְהוָ֥ה הוֹגָ֖הּ עַ֣ל רֹב־פְּשָׁעֶ֑יהָ עוֹלָלֶ֛יהָ הָלְכ֥וּ שְׁבִ֖י לִפְנֵי־צָֽר׃ (ס)
5 Para lawannya telah menjadi penguasa, musuh-musuhnya hidup tenang, sebab Yang Mahakekal telah membuatnya berduka karena banyaknya pelanggarannya. Anak-anaknya yang kecil pergi sebagai tawanan di hadapan lawan.
ו וַיֵּצֵ֥א מן־בת־[מִבַּת־] צִיּ֖וֹן כָּל־הֲדָרָ֑הּ הָי֣וּ שָׂרֶ֗יהָ כְּאַיָּלִים֙ לֹא־מָצְא֣וּ מִרְעֶ֔ה וַיֵּלְכ֥וּ בְלֹא־כֹ֖חַ לִפְנֵ֥י רוֹדֵֽף׃ (ס)
6 Lenyaplah dari putri Sion segala kemegahannya. Para pembesarnya menjadi seperti rusa jantan yang tidak menemukan padang rumput, dan mereka berjalan tanpa tenaga di hadapan pengejar.
ז זָֽכְרָ֣ה יְרוּשָׁלִַ֗ם יְמֵ֤י עָנְיָהּ֙ וּמְרוּדֶ֔יהָ כֹּ֚ל מַחֲמֻדֶ֔יהָ אֲשֶׁ֥ר הָי֖וּ מִ֣ימֵי קֶ֑דֶם בִּנְפֹ֧ל עַמָּ֣הּ בְּיַד־צָ֗ר וְאֵ֤ין עוֹזֵר֙ לָ֔הּ רָא֣וּהָ צָרִ֔ים שָׂחֲק֖וּ עַ֥ל מִשְׁבַּתֶּֽהָ׃ (ס)
7 Yerusalem teringat, pada hari-hari penderitaan dan kesengsaraannya, akan segala harta kesayangannya yang ada sejak zaman dahulu, ketika rakyatnya jatuh ke tangan lawan dan tidak ada yang menolongnya. Para lawan melihatnya dan menertawakan hilangnya perayaan-perayaannya.
ח חֵ֤טְא חָֽטְאָה֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם עַל־כֵּ֖ן לְנִידָ֣ה הָיָ֑תָה כָּֽל־מְכַבְּדֶ֤יהָ הִזִּיל֙וּהָ֙ כִּי־רָא֣וּ עֶרְוָתָ֔הּ גַּם־הִ֥יא נֶאֶנְחָ֖ה וַתָּ֥שָׁב אָחֽוֹר׃ (ס)
8 Yerusalem telah berbuat dosa yang berat; karena itu ia menjadi pengembara di pembuangan. Semua yang dahulu menghormatinya kini memandangnya hina, sebab mereka telah melihat aibnya. Ia sendiri pun mengerang dan mundur ke belakang.
ט טֻמְאָתָ֣הּ בְּשׁוּלֶ֗יהָ לֹ֤א זָֽכְרָה֙ אַחֲרִיתָ֔הּ וַתֵּ֣רֶד פְּלָאִ֔ים אֵ֥ין מְנַחֵ֖ם לָ֑הּ רְאֵ֤ה יְהוָה֙ אֶת־עָנְיִ֔י כִּ֥י הִגְדִּ֖יל אוֹיֵֽב׃ (ס)
9 Kenajisannya tampak pada ujung-ujung pakaiannya; ia tidak memikirkan kesudahannya. Ia jatuh dengan cara yang sangat mengherankan, dan tidak ada yang menghiburnya. “Lihatlah, ya Yang Mahakekal, penderitaanku, sebab musuh telah menyombongkan diri.”
י יָדוֹ֙ פָּ֣רַשׂ צָ֔ר עַ֖ל כָּל־מַחֲמַדֶּ֑יהָ כִּֽי־רָאֲתָ֤ה גוֹיִם֙ בָּ֣אוּ מִקְדָּשָׁ֔הּ אֲשֶׁ֣ר צִוִּ֔יתָה לֹא־יָבֹ֥אוּ בַקָּהָ֖ל לָֽךְ׃ (ס)
10 Lawan telah mengulurkan tangannya atas segala harta kesayangannya, sebab ia melihat bangsa-bangsa masuk ke tempat kudusnya, yaitu mereka yang telah Engkau perintahkan agar tidak masuk ke dalam jemaah-Mu.
יא כָּל־עַמָּ֤הּ נֶאֱנָחִים֙ מְבַקְּשִׁ֣ים לֶ֔חֶם נָתְנ֧וּ מחמודיהם [מַחֲמַדֵּיהֶ֛ם] בְּאֹ֖כֶל לְהָשִׁ֣יב נָ֑פֶשׁ רְאֵ֤ה יְהוָה֙ וְֽהַבִּ֔יטָה כִּ֥י הָיִ֖יתִי זוֹלֵלָֽה׃ (ס)
11 Seluruh rakyatnya mengerang sambil mencari roti. Mereka menukarkan harta kesayangan mereka dengan makanan untuk memulihkan nyawa. “Lihatlah, ya Yang Mahakekal, dan perhatikanlah, sebab aku telah menjadi seorang pelahap.”
יב ל֣וֹא אֲלֵיכֶם֮ כָּל־עֹ֣בְרֵי דֶרֶךְ֒ הַבִּ֣יטוּ וּרְא֗וּ אִם־יֵ֤שׁ מַכְאוֹב֙ כְּמַכְאֹבִ֔י אֲשֶׁ֥ר עוֹלַ֖ל לִ֑י אֲשֶׁר֙ הוֹגָ֣ה יְהוָ֔ה בְּי֖וֹם חֲר֥וֹן אַפּֽוֹ׃ (ס)
12 Semoga hal ini tidak menimpa kamu, hai kamu semua yang melintasi jalan! Pandanglah dan lihatlah, adakah kepedihan seperti kepedihanku, yang telah ditimpakan kepadaku, yang dengannya Yang Mahakekal membuatku berduka pada hari murka-Nya yang menyala-nyala.
יג מִמָּר֛וֹם שָֽׁלַח־אֵ֥שׁ בְּעַצְמֹתַ֖י וַיִּרְדֶּ֑נָּה פָּרַ֨שׂ רֶ֤שֶׁת לְרַגְלַי֙ הֱשִׁיבַ֣נִי אָח֔וֹר נְתָנַ֙נִי֙ שֹֽׁמֵמָ֔ה כָּל־הַיּ֖וֹם דָּוָֽה׃ (ס)
13 Dari tempat yang tinggi Ia mengirimkan api ke dalam tulang-tulangku, dan meremukkannya. Ia membentangkan jaring bagi kakiku dan membuatku mundur ke belakang. Ia menjadikanku sunyi sepi dan merana sepanjang hari.
יד נִשְׂקַד֩ עֹ֨ל פְּשָׁעַ֜י בְּיָד֗וֹ יִשְׂתָּֽרְג֛וּ עָל֥וּ עַל־צַוָּארִ֖י הִכְשִׁ֣יל כֹּחִ֑י נְתָנַ֣נִי אֲדֹנָ֔י בִּידֵ֖י לֹא־אוּכַ֥ל קֽוּם׃ (ס)
14 Kuk pelanggaran-pelanggaranku telah ditandai di tangan-Nya; semuanya terjalin menjadi satu dan naik ke atas leherku, melemahkan kekuatanku. Tuhan telah menyerahkanku ke tangan orang-orang yang di hadapannya aku tidak sanggup bangkit.
טו סִלָּ֨ה כָל־אַבִּירַ֤י ׀ אֲדֹנָי֙ בְּקִרְבִּ֔י קָרָ֥א עָלַ֛י מוֹעֵ֖ד לִשְׁבֹּ֣ר בַּחוּרָ֑י גַּ֚ת דָּרַ֣ךְ אֲדֹנָ֔י לִבְתוּלַ֖ת בַּת־יְהוּדָֽה׃ (ס)
15 Tuhan telah menginjak-injak semua orang perkasaku di tengah-tengahku; Ia menyerukan suatu perhimpunan melawan aku untuk meremukkan para pemudaku; Tuhan telah menginjak tempat pemerasan anggur terhadap anak dara putri Yehuda.
טז עַל־אֵ֣לֶּה ׀ אֲנִ֣י בוֹכִיָּ֗ה עֵינִ֤י ׀ עֵינִי֙ יֹ֣רְדָה מַּ֔יִם כִּֽי־רָחַ֥ק מִמֶּ֛נִּי מְנַחֵ֖ם מֵשִׁ֣יב נַפְשִׁ֑י הָי֤וּ בָנַי֙ שֽׁוֹמֵמִ֔ים כִּ֥י גָבַ֖ר אוֹיֵֽב׃ (ס)
16 Karena semua inilah aku menangis; mataku, mataku terus mencucurkan air, sebab penghibur yang dapat memulihkan jiwaku telah jauh dariku. Anak-anakku telah menjadi sunyi sepi, sebab musuh telah menang.
יז פֵּֽרְשָׂ֨ה צִיּ֜וֹן בְּיָדֶ֗יהָ אֵ֤ין מְנַחֵם֙ לָ֔הּ צִוָּ֧ה יְהוָ֛ה לְיַעֲקֹ֖ב סְבִיבָ֣יו צָרָ֑יו הָיְתָ֧ה יְרוּשָׁלִַ֛ם לְנִדָּ֖ה בֵּינֵיהֶֽם׃ (ס)
17 Sion merentangkan kedua tangannya, tetapi tidak ada yang menghiburnya. Yang Mahakekal telah memerintahkan terhadap Yakub agar lawan-lawannya ada di sekelilingnya. Yerusalem telah menjadi sesuatu yang dijauhi dan dihina di antara mereka.
יח צַדִּ֥יק ה֛וּא יְהוָ֖ה כִּ֣י פִ֣יהוּ מָרִ֑יתִי שִׁמְעוּ־נָ֣א כָל־עמים [הָֽעַמִּ֗ים] וּרְאוּ֙ מַכְאֹבִ֔י בְּתוּלֹתַ֥י וּבַחוּרַ֖י הָלְכ֥וּ בַשֶּֽׁבִי׃ (ס)
18 Yang Mahakekal itu adil, sebab aku telah memberontak terhadap firman-Nya. Dengarkanlah, hai semua bangsa, dan lihatlah kepedihanku: gadis-gadisku dan para pemudaku telah pergi sebagai tawanan.
יט קָרָ֤אתִי לַֽמְאַהֲבַי֙ הֵ֣מָּה רִמּ֔וּנִי כֹּהֲנַ֥י וּזְקֵנַ֖י בָּעִ֣יר גָּוָ֑עוּ כִּֽי־בִקְשׁ֥וּ אֹ֙כֶל֙ לָ֔מוֹ וְיָשִׁ֖יבוּ אֶת־נַפְשָֽׁם׃ (ס)
19 Aku memanggil orang-orang yang berpura-pura mengasihiku, tetapi mereka telah menipuku. Para imamku dan para tua-tuaku binasa di dalam kota ketika mereka mencari makanan bagi diri mereka untuk memulihkan nyawa mereka.
כ רְאֵ֨ה יְהוָ֤ה כִּֽי־צַר־לִי֙ מֵעַ֣י חֳמַרְמָ֔רוּ נֶהְפַּ֤ךְ לִבִּי֙ בְּקִרְבִּ֔י כִּ֥י מָר֖וֹ מָרִ֑יתִי מִח֥וּץ שִׁכְּלָה־חֶ֖רֶב בַּבַּ֥יִת כַּמָּֽוֶת׃ (ס)
20 Lihatlah, ya Yang Mahakekal, betapa aku dalam kesesakan! Isi perutku mengerut, hatiku terbalik di dalam diriku, sebab aku benar-benar telah memberontak. Di luar, pedang merenggut anak-anak; di dalam rumah, ada yang seperti maut.
כא שָׁמְע֞וּ כִּ֧י נֶאֱנָחָ֣ה אָ֗נִי אֵ֤ין מְנַחֵם֙ לִ֔י כָּל־אֹ֨יְבַ֜י שָׁמְע֤וּ רָֽעָתִי֙ שָׂ֔שׂוּ כִּ֥י אַתָּ֖ה עָשִׂ֑יתָ הֵבֵ֥אתָ יוֹם־קָרָ֖אתָ וְיִֽהְי֥וּ כָמֽוֹנִי׃ (ס)
21 Mereka mendengar bahwa aku mengerang, tetapi tidak ada yang menghiburku. Semua musuhku telah mendengar tentang malapetakaku; mereka bersukacita sebab Engkaulah yang melakukannya. Kiranya Engkau mendatangkan atas mereka hari yang telah Engkau maklumkan, supaya mereka menjadi seperti aku.
כב תָּבֹ֨א כָל־רָעָתָ֤ם לְפָנֶ֙יךָ֙ וְעוֹלֵ֣ל לָ֔מוֹ כַּאֲשֶׁ֥ר עוֹלַ֛לְתָּ לִ֖י עַ֣ל כָּל־פְּשָׁעָ֑י כִּֽי־רַבּ֥וֹת אַנְחֹתַ֖י וְלִבִּ֥י דַוָּֽי׃ (פ)
22 Kiranya segala kejahatan mereka tampil di hadapan-Mu, dan perlakukanlah mereka sebagaimana Engkau telah memperlakukan aku karena segala pelanggaranku, sebab banyaklah keluh kesahku, dan hatiku merana.
Pasal Berikutnya