Ulangan 1

Pasal 1

א אֵ֣לֶּה הַדְּבָרִ֗ים אֲשֶׁ֨ר דִּבֶּ֤ר מֹשֶׁה֙ אֶל־כָּל־יִשְׂרָאֵ֔ל בְּעֵ֖בֶר הַיַּרְדֵּ֑ן בַּמִּדְבָּ֡ר בָּֽעֲרָבָה֩ מ֨וֹל ס֜וּף בֵּֽין־פָּארָ֧ן וּבֵֽין־תֹּ֛פֶל וְלָבָ֥ן וַחֲצֵרֹ֖ת וְדִ֥י זָהָֽב׃
1 Inilah perkataan yang diucapkan Musa kepada seluruh Israel di seberang sungai Yordan, di padang gurun, di dataran Araba, di seberang Suf, di antara Paran dan Tofel, Laban, Hazerot, dan Di-Zahab.
ב אַחַ֨ד עָשָׂ֥ר יוֹם֙ מֵֽחֹרֵ֔ב דֶּ֖רֶךְ הַר־שֵׂעִ֑יר עַ֖ד קָדֵ֥שׁ בַּרְנֵֽעַ׃
2 Perjalanan dari Horeb sampai ke Kadesh-Barnea melalui jalan Pegunungan Seir memakan waktu sebelas hari.
ג וַיְהִי֙ בְּאַרְבָּעִ֣ים שָׁנָ֔ה בְּעַשְׁתֵּֽי־עָשָׂ֥ר חֹ֖דֶשׁ בְּאֶחָ֣ד לַחֹ֑דֶשׁ דִּבֶּ֤ר מֹשֶׁה֙ אֶל־בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל כְּ֠כֹל אֲשֶׁ֨ר צִוָּ֧ה יְהוָ֛ה אֹת֖וֹ אֲלֵהֶֽם׃
3 Pada tahun keempat puluh, pada bulan kesebelas, pada tanggal satu bulan itu, Musa berbicara kepada bani Israel sesuai dengan segala yang diperintahkan Yang Mahakekal kepadanya untuk mereka.
ד אַחֲרֵ֣י הַכֹּת֗וֹ אֵ֚ת סִיחֹן֙ מֶ֣לֶךְ הָֽאֱמֹרִ֔י אֲשֶׁ֥ר יוֹשֵׁ֖ב בְּחֶשְׁבּ֑וֹן וְאֵ֗ת ע֚וֹג מֶ֣לֶךְ הַבָּשָׁ֔ן אֲשֶׁר־יוֹשֵׁ֥ב בְּעַשְׁתָּרֹ֖ת בְּאֶדְרֶֽעִי׃
4 Hal itu terjadi setelah ia mengalahkan Sihon, raja orang Amori, yang tinggal di Hesybon, dan Og, raja Basan, yang tinggal di Asytarot, di Edrei.
ה בְּעֵ֥בֶר הַיַּרְדֵּ֖ן בְּאֶ֣רֶץ מוֹאָ֑ב הוֹאִ֣יל מֹשֶׁ֔ה בֵּאֵ֛ר אֶת־הַתּוֹרָ֥ה הַזֹּ֖את לֵאמֹֽר׃
5 Di seberang sungai Yordan, di tanah Moab, Musa mulai menjelaskan Taurat ini, katanya:
ו יְהוָ֧ה אֱלֹהֵ֛ינוּ דִּבֶּ֥ר אֵלֵ֖ינוּ בְּחֹרֵ֣ב לֵאמֹ֑ר רַב־לָכֶ֥ם שֶׁ֖בֶת בָּהָ֥ר הַזֶּֽה׃
6 Yang Mahakekal, Allah kita, telah berfirman kepada kita di Horeb: “Sudah cukup lama kalian tinggal di gunung ini.
ז פְּנ֣וּ ׀ וּסְע֣וּ לָכֶ֗ם וּבֹ֨אוּ הַ֥ר הָֽאֱמֹרִי֮ וְאֶל־כָּל־שְׁכֵנָיו֒ בָּעֲרָבָ֥ה בָהָ֛ר וּבַשְּׁפֵלָ֥ה וּבַנֶּ֖גֶב וּבְח֣וֹף הַיָּ֑ם אֶ֤רֶץ הַֽכְּנַעֲנִי֙ וְהַלְּבָנ֔וֹן עַד־הַנָּהָ֥ר הַגָּדֹ֖ל נְהַר־פְּרָֽת׃
7 Berbaliklah, berangkatlah, lalu pergilah ke pegunungan orang Amori dan kepada semua tetangganya: di Araba, di pegunungan, di dataran rendah, di Tanah Negeb, dan di tepi pantai laut, yaitu negeri orang Kanaan, serta Libanon, sampai ke sungai besar, yaitu sungai Efrat.
ח רְאֵ֛ה נָתַ֥תִּי לִפְנֵיכֶ֖ם אֶת־הָאָ֑רֶץ בֹּ֚אוּ וּרְשׁ֣וּ אֶת־הָאָ֔רֶץ אֲשֶׁ֣ר נִשְׁבַּ֣ע יְ֠הוָה לַאֲבֹ֨תֵיכֶ֜ם לְאַבְרָהָ֨ם לְיִצְחָ֤ק וּֽלְיַעֲקֹב֙ לָתֵ֣ת לָהֶ֔ם וּלְזַרְעָ֖ם אַחֲרֵיהֶֽם׃
8 Lihatlah, Aku telah menyerahkan negeri itu di hadapanmu. Masuklah dan dudukilah negeri yang dijanjikan Yang Mahakekal dengan sumpah kepada nenek moyangmu, yaitu Abraham, Ishak, dan Yakub, untuk diberikan kepada mereka dan kepada keturunan mereka sesudah mereka.”
ט וָאֹמַ֣ר אֲלֵכֶ֔ם בָּעֵ֥ת הַהִ֖וא לֵאמֹ֑ר לֹא־אוּכַ֥ל לְבַדִּ֖י שְׂאֵ֥ת אֶתְכֶֽם׃
9 Pada waktu itu aku berkata kepadamu: “Aku tidak sanggup memikul kamu seorang diri.
י יְהוָ֥ה אֱלֹהֵיכֶ֖ם הִרְבָּ֣ה אֶתְכֶ֑ם וְהִנְּכֶ֣ם הַיּ֔וֹם כְּכוֹכְבֵ֥י הַשָּׁמַ֖יִם לָרֹֽב׃
10 Yang Mahakekal, Allah kalian, telah membuat kalian bertambah banyak, dan lihatlah, pada hari ini kalian telah menjadi seperti bintang-bintang di langit banyaknya.
יא יְהוָ֞ה אֱלֹהֵ֣י אֲבֽוֹתֵכֶ֗ם יֹסֵ֧ף עֲלֵיכֶ֛ם כָּכֶ֖ם אֶ֣לֶף פְּעָמִ֑ים וִיבָרֵ֣ךְ אֶתְכֶ֔ם כַּאֲשֶׁ֖ר דִּבֶּ֥ר לָכֶֽם׃
11 Kiranya Yang Mahakekal, Allah nenek moyangmu, menambahkan jumlahmu seribu kali lipat dari keadaanmu sekarang, dan memberkatimu seperti yang telah Dia janjikan kepadamu!
יב אֵיכָ֥ה אֶשָּׂ֖א לְבַדִּ֑י טָרְחֲכֶ֥ם וּמַֽשַּׂאֲכֶ֖ם וְרִֽיבְכֶֽם׃
12 Bagaimana mungkin aku seorang diri memikul segala kerepotan kalian, beban kalian, dan perselisihan kalian?
יג הָב֣וּ לָ֠כֶם אֲנָשִׁ֨ים חֲכָמִ֧ים וּנְבֹנִ֛ים וִידֻעִ֖ים לְשִׁבְטֵיכֶ֑ם וַאֲשִׂימֵ֖ם בְּרָאשֵׁיכֶֽם׃
13 Tunjuklah orang-orang yang bijaksana, berpengertian, dan dikenal di antara suku-suku kalian, maka aku akan mengangkat mereka menjadi pemimpin atas kalian.”
יד וַֽתַּעֲנ֖וּ אֹתִ֑י וַתֹּ֣אמְר֔וּ טֽוֹב־הַדָּבָ֥ר אֲשֶׁר־דִּבַּ֖רְתָּ לַעֲשֽׂוֹת׃
14 Lalu kalian menjawab aku dan berkata: “Hal yang engkau katakan untuk dilakukan itu baik.”
טו וָאֶקַּ֞ח אֶת־רָאשֵׁ֣י שִׁבְטֵיכֶ֗ם אֲנָשִׁ֤ים חֲכָמִים֙ וִֽידֻעִ֔ים וָאֶתֵּ֥ן אֹתָ֛ם רָאשִׁ֖ים עֲלֵיכֶ֑ם שָׂרֵ֨י אֲלָפִ֜ים וְשָׂרֵ֣י מֵא֗וֹת וְשָׂרֵ֤י חֲמִשִּׁים֙ וְשָׂרֵ֣י עֲשָׂרֹ֔ת וְשֹׁטְרִ֖ים לְשִׁבְטֵיכֶֽם׃
15 Maka aku mengambil para pemuka suku-suku kalian, orang-orang yang bijaksana dan dikenal baik, lalu aku mengangkat mereka menjadi pemimpin atas kalian: kepala atas seribu orang, kepala atas seratus orang, kepala atas lima puluh orang, kepala atas sepuluh orang, serta para petugas bagi suku-suku kalian.
טז וָאֲצַוֶּה֙ אֶת־שֹׁ֣פְטֵיכֶ֔ם בָּעֵ֥ת הַהִ֖וא לֵאמֹ֑ר שָׁמֹ֤עַ בֵּין־אֲחֵיכֶם֙ וּשְׁפַטְתֶּ֣ם צֶ֔דֶק בֵּֽין־אִ֥ישׁ וּבֵין־אָחִ֖יו וּבֵ֥ין גֵּרֽוֹ׃
16 Pada waktu itu aku memberi perintah kepada para hakim kalian: “Dengarkanlah perkara di antara saudara-saudara kalian, dan hakimilah dengan adil antara seseorang dan saudaranya, maupun orang asing yang tinggal bersamanya.
יז לֹֽא־תַכִּ֨ירוּ פָנִ֜ים בַּמִּשְׁפָּ֗ט כַּקָּטֹ֤ן כַּגָּדֹל֙ תִּשְׁמָע֔וּן לֹ֤א תָג֙וּרוּ֙ מִפְּנֵי־אִ֔ישׁ כִּ֥י הַמִּשְׁפָּ֖ט לֵאלֹהִ֣ים ה֑וּא וְהַדָּבָר֙ אֲשֶׁ֣ר יִקְשֶׁ֣ה מִכֶּ֔ם תַּקְרִב֥וּן אֵלַ֖י וּשְׁמַעְתִּֽיו׃
17 Janganlah kalian memihak dalam penghakiman; dengarkanlah perkara orang kecil sama seperti perkara orang besar. Janganlah kalian takut kepada siapa pun, sebab penghakiman itu milik Allah. Perkara yang terlalu sulit bagi kalian, bawalah kepadaku, maka aku akan mendengarnya.”
יח וָאֲצַוֶּ֥ה אֶתְכֶ֖ם בָּעֵ֣ת הַהִ֑וא אֵ֥ת כָּל־הַדְּבָרִ֖ים אֲשֶׁ֥ר תַּעֲשֽׂוּן׃
18 Pada waktu itu aku memerintahkan kepada kalian segala hal yang harus kalian lakukan.
יט וַנִּסַּ֣ע מֵחֹרֵ֗ב וַנֵּ֡לֶךְ אֵ֣ת כָּל־הַמִּדְבָּ֣ר הַגָּדוֹל֩ וְהַנּוֹרָ֨א הַה֜וּא אֲשֶׁ֣ר רְאִיתֶ֗ם דֶּ֚רֶךְ הַ֣ר הָֽאֱמֹרִ֔י כַּאֲשֶׁ֥ר צִוָּ֛ה יְהוָ֥ה אֱלֹהֵ֖ינוּ אֹתָ֑נוּ וַנָּבֹ֕א עַ֖ד קָדֵ֥שׁ בַּרְנֵֽעַ׃
19 Lalu kita berangkat dari Horeb dan menempuh seluruh padang gurun yang besar dan menakutkan itu, yang telah kalian lihat sendiri, melalui jalan ke pegunungan orang Amori, sebagaimana yang diperintahkan Yang Mahakekal, Allah kita, kepada kita; lalu sampailah kita di Kadesh-Barnea.
כ וָאֹמַ֖ר אֲלֵכֶ֑ם בָּאתֶם֙ עַד־הַ֣ר הָאֱמֹרִ֔י אֲשֶׁר־יְהוָ֥ה אֱלֹהֵ֖ינוּ נֹתֵ֥ן לָֽנוּ׃
20 Lalu aku berkata kepada kalian: “Kalian telah sampai di pegunungan orang Amori, yang diberikan Yang Mahakekal, Allah kita, kepada kita.
כא רְ֠אֵה נָתַ֨ן יְהוָ֧ה אֱלֹהֶ֛יךָ לְפָנֶ֖יךָ אֶת־הָאָ֑רֶץ עֲלֵ֣ה רֵ֗שׁ כַּאֲשֶׁר֩ דִּבֶּ֨ר יְהוָ֜ה אֱלֹהֵ֤י אֲבֹתֶ֙יךָ֙ לָ֔ךְ אַל־תִּירָ֖א וְאַל־תֵּחָֽת׃
21 Lihatlah, Yang Mahakekal, Allahmu, telah menyerahkan negeri itu kepadamu. Majulah, dudukilah negeri itu, sebagaimana telah difirmankan kepadamu oleh Yang Mahakekal, Allah nenek moyangmu. Jangan takut dan jangan gentar.”
כב וַתִּקְרְב֣וּן אֵלַי֮ כֻּלְּכֶם֒ וַתֹּאמְר֗וּ נִשְׁלְחָ֤ה אֲנָשִׁים֙ לְפָנֵ֔ינוּ וְיַחְפְּרוּ־לָ֖נוּ אֶת־הָאָ֑רֶץ וְיָשִׁ֤בוּ אֹתָ֙נוּ֙ דָּבָ֔ר אֶת־הַדֶּ֙רֶךְ֙ אֲשֶׁ֣ר נַעֲלֶה־בָּ֔הּ וְאֵת֙ הֶֽעָרִ֔ים אֲשֶׁ֥ר נָבֹ֖א אֲלֵיהֶֽן׃
22 Lalu kalian semua datang mendekat kepadaku dan berkata: “Marilah kita mengutus beberapa orang mendahului kita untuk menyelidiki negeri itu bagi kita, lalu membawa kabar kepada kita tentang jalan yang harus kita tempuh untuk maju ke sana dan tentang kota-kota yang akan kita datangi.”
כג וַיִּיטַ֥ב בְּעֵינַ֖י הַדָּבָ֑ר וָאֶקַּ֤ח מִכֶּם֙ שְׁנֵ֣ים עָשָׂ֣ר אֲנָשִׁ֔ים אִ֥ישׁ אֶחָ֖ד לַשָּֽׁבֶט׃
23 Usul itu baik menurut pandanganku, maka aku mengambil dari antara kalian dua belas orang, seorang dari setiap suku.
כד וַיִּפְנוּ֙ וַיַּעֲל֣וּ הָהָ֔רָה וַיָּבֹ֖אוּ עַד־נַ֣חַל אֶשְׁכֹּ֑ל וַֽיְרַגְּל֖וּ אֹתָֽהּ׃
24 Lalu mereka berbalik dan naik ke pegunungan, dan sampai di lembah Eskol, lalu mengintai negeri itu.
כה וַיִּקְח֤וּ בְיָדָם֙ מִפְּרִ֣י הָאָ֔רֶץ וַיּוֹרִ֖דוּ אֵלֵ֑ינוּ וַיָּשִׁ֨בוּ אֹתָ֤נוּ דָבָר֙ וַיֹּ֣אמְר֔וּ טוֹבָ֣ה הָאָ֔רֶץ אֲשֶׁר־יְהוָ֥ה אֱלֹהֵ֖ינוּ נֹתֵ֥ן לָֽנוּ׃
25 Mereka mengambil sebagian buah-buahan negeri itu dengan tangan mereka, lalu membawanya turun kepada kita. Mereka membawa kabar kepada kita dan berkata: “Negeri yang diberikan Yang Mahakekal, Allah kita, kepada kita itu baik.”
כו וְלֹ֥א אֲבִיתֶ֖ם לַעֲלֹ֑ת וַתַּמְר֕וּ אֶת־פִּ֥י יְהוָ֖ה אֱלֹהֵיכֶֽם׃
26 Tetapi kalian tidak mau maju ke sana, dan kalian menentang firman Yang Mahakekal, Allah kalian.
כז וַתֵּרָגְנ֤וּ בְאָהֳלֵיכֶם֙ וַתֹּ֣אמְר֔וּ בְּשִׂנְאַ֤ת יְהוָה֙ אֹתָ֔נוּ הוֹצִיאָ֖נוּ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם לָתֵ֥ת אֹתָ֛נוּ בְּיַ֥ד הָאֱמֹרִ֖י לְהַשְׁמִידֵֽנוּ׃
27 Kalian menggerutu di dalam kemah-kemah kalian dan berkata: “Karena Yang Mahakekal membenci kita, Ia membawa kita keluar dari tanah Mesir untuk menyerahkan kita ke dalam tangan orang Amori supaya mereka memusnahkan kita.”
כח אָנָ֣ה ׀ אֲנַ֣חְנוּ עֹלִ֗ים אַחֵינוּ֩ הֵמַ֨סּוּ אֶת־לְבָבֵ֜נוּ לֵאמֹ֗ר עַ֣ם גָּד֤וֹל וָרָם֙ מִמֶּ֔נּוּ עָרִ֛ים גְּדֹלֹ֥ת וּבְצוּרֹ֖ת בַּשָּׁמָ֑יִם וְגַם־בְּנֵ֥י עֲנָקִ֖ים רָאִ֥ינוּ שָֽׁם׃
28 “Ke manakah kita akan maju? Saudara-saudara kita telah membuat hati kita tawar dengan berkata: ‘Bangsa itu lebih besar dan lebih tinggi daripada kita. Kota-kotanya besar dan berkubu menjulang sampai ke langit. Bahkan kami melihat keturunan orang Enak di sana.’”
כט וָאֹמַ֖ר אֲלֵכֶ֑ם לֹא־תַֽעַרְצ֥וּן וְֽלֹא־תִֽירְא֖וּן מֵהֶֽם׃
29 Lalu aku berkata kepada kalian: “Janganlah kalian gentar dan janganlah takut kepada mereka.
ל יְהוָ֤ה אֱלֹֽהֵיכֶם֙ הַהֹלֵ֣ךְ לִפְנֵיכֶ֔ם ה֖וּא יִלָּחֵ֣ם לָכֶ֑ם כְּ֠כֹל אֲשֶׁ֨ר עָשָׂ֧ה אִתְּכֶ֛ם בְּמִצְרַ֖יִם לְעֵינֵיכֶֽם׃
30 Yang Mahakekal, Allah kalian, yang berjalan di depan kalian, Dialah yang akan berperang bagi kalian, sama seperti segala yang telah dilakukan-Nya bagi kalian di Mesir di depan mata kalian sendiri,
לא וּבַמִּדְבָּר֙ אֲשֶׁ֣ר רָאִ֔יתָ אֲשֶׁ֤ר נְשָׂאֲךָ֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ כַּאֲשֶׁ֥ר יִשָׂא־אִ֖ישׁ אֶת־בְּנ֑וֹ בְּכָל־הַדֶּ֙רֶךְ֙ אֲשֶׁ֣ר הֲלַכְתֶּ֔ם עַד־בֹּאֲכֶ֖ם עַד־הַמָּק֥וֹם הַזֶּֽה׃
31 dan juga di padang gurun, tempat engkau melihat bagaimana Yang Mahakekal, Allahmu, menggendong engkau seperti seseorang menggendong anaknya, di sepanjang jalan yang kalian tempuh sampai kalian tiba di tempat ini.
לב וּבַדָּבָ֖ר הַזֶּ֑ה אֵֽינְכֶם֙ מַאֲמִינִ֔ם בַּיהוָ֖ה אֱלֹהֵיכֶֽם׃
32 Namun dalam hal ini kalian tetap tidak percaya kepada Yang Mahakekal, Allah kalian,
לג הַהֹלֵ֨ךְ לִפְנֵיכֶ֜ם בַּדֶּ֗רֶךְ לָת֥וּר לָכֶ֛ם מָק֖וֹם לַֽחֲנֹֽתְכֶ֑ם בָּאֵ֣שׁ ׀ לַ֗יְלָה לַרְאֹֽתְכֶם֙ בַּדֶּ֙רֶךְ֙ אֲשֶׁ֣ר תֵּֽלְכוּ־בָ֔הּ וּבֶעָנָ֖ן יוֹמָֽם׃
33 yang berjalan di depan kalian di sepanjang jalan untuk mencari bagi kalian tempat untuk berkemah, dengan api pada waktu malam untuk menunjukkan kepada kalian jalan yang harus kalian tempuh, dan dengan awan pada waktu siang.”
לד וַיִּשְׁמַ֥ע יְהוָ֖ה אֶת־ק֣וֹל דִּבְרֵיכֶ֑ם וַיִּקְצֹ֖ף וַיִּשָּׁבַ֥ע לֵאמֹֽר׃
34 Ketika Yang Mahakekal mendengar perkataan kalian, Ia menjadi murka dan bersumpah:
לה אִם־יִרְאֶ֥ה אִישׁ֙ בָּאֲנָשִׁ֣ים הָאֵ֔לֶּה הַדּ֥וֹר הָרָ֖ע הַזֶּ֑ה אֵ֚ת הָאָ֣רֶץ הַטּוֹבָ֔ה אֲשֶׁ֣ר נִשְׁבַּ֔עְתִּי לָתֵ֖ת לַאֲבֹתֵיכֶֽם׃
35 “Sesungguhnya, tidak seorang pun dari orang-orang ini, angkatan yang jahat ini, akan melihat negeri yang baik yang telah Kujanjikan dengan sumpah untuk Kuberikan kepada nenek moyangmu,
לו זֽוּלָתִ֞י כָּלֵ֤ב בֶּן־יְפֻנֶּה֙ ה֣וּא יִרְאֶ֔נָּה וְלֽוֹ־אֶתֵּ֧ן אֶת־הָאָ֛רֶץ אֲשֶׁ֥ר דָּֽרַךְ־בָּ֖הּ וּלְבָנָ֑יו יַ֕עַן אֲשֶׁ֥ר מִלֵּ֖א אַחֲרֵ֥י יְהוָֽה׃
36 kecuali Kaleb bin Yefune: dialah yang akan melihatnya, dan kepadanya serta kepada anak-anaknya akan Kuberikan negeri yang telah diinjaknya, karena ia telah mengikuti Yang Mahakekal dengan sepenuh hati.”
לז גַּם־בִּי֙ הִתְאַנַּ֣ף יְהוָ֔ה בִּגְלַלְכֶ֖ם לֵאמֹ֑ר גַּם־אַתָּ֖ה לֹא־תָבֹ֥א שָֽׁם׃
37 Karena kalian, Yang Mahakekal juga murka kepadaku dan berfirman: “Engkau pun tidak akan masuk ke sana.
לח יְהוֹשֻׁ֤עַ בִּן נוּן֙ הָעֹמֵ֣ד לְפָנֶ֔יךָ ה֖וּא יָ֣בֹא שָׁ֑מָּה אֹת֣וֹ חַזֵּ֔ק כִּי־ה֖וּא יַנְחִלֶ֥נָּה אֶת־יִשְׂרָאֵֽל׃
38 Yosua bin Nun, yang melayani engkau, dialah yang akan masuk ke sana. Kuatkanlah hatinya, sebab dialah yang akan membagikan negeri itu kepada Israel sebagai milik pusaka.
לט וְטַפְּכֶם֩ אֲשֶׁ֨ר אֲמַרְתֶּ֜ם לָבַ֣ז יִהְיֶ֗ה וּ֠בְנֵיכֶם אֲשֶׁ֨ר לֹא־יָדְע֤וּ הַיּוֹם֙ ט֣וֹב וָרָ֔ע הֵ֖מָּה יָבֹ֣אוּ שָׁ֑מָּה וְלָהֶ֣ם אֶתְּנֶ֔נָּה וְהֵ֖ם יִירָשֽׁוּהָּ׃
39 Adapun anak-anak kecil kalian, yang kalian katakan akan menjadi jarahan, dan anak-anak kalian yang pada hari ini belum mengetahui yang baik dan yang jahat, merekalah yang akan masuk ke sana. Kepada merekalah Aku akan memberikan negeri itu, dan merekalah yang akan mendudukinya.
מ וְאַתֶּ֖ם פְּנ֣וּ לָכֶ֑ם וּסְע֥וּ הַמִּדְבָּ֖רָה דֶּ֥רֶךְ יַם־סֽוּף׃
40 Adapun kalian, berbaliklah dan berangkatlah ke padang gurun melalui jalan ke arah Laut Teberau.”
מא וַֽתַּעֲנ֣וּ ׀ וַתֹּאמְר֣וּ אֵלַ֗י חָטָאנוּ֮ לַֽיהוָה֒ אֲנַ֤חְנוּ נַעֲלֶה֙ וְנִלְחַ֔מְנוּ כְּכֹ֥ל אֲשֶׁר־צִוָּ֖נוּ יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֑ינוּ וַֽתַּחְגְּר֗וּ אִ֚ישׁ אֶת־כְּלֵ֣י מִלְחַמְתּ֔וֹ וַתָּהִ֖ינוּ לַעֲלֹ֥ת הָהָֽרָה׃
41 Lalu kalian menjawab dan berkata kepadaku: “Kami telah berdosa kepada Yang Mahakekal. Kami sendiri akan maju dan berperang, sesuai dengan segala yang diperintahkan Yang Mahakekal, Allah kita, kepada kami.” Lalu kalian masing-masing menyandang senjata perangnya, dan kalian bersiap-siap untuk naik ke pegunungan.
מב וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֵלַ֗י אֱמֹ֤ר לָהֶם֙ לֹ֤א תַֽעֲלוּ֙ וְלֹא־תִלָּ֣חֲמ֔וּ כִּ֥י אֵינֶ֖נִּי בְּקִרְבְּכֶ֑ם וְלֹא֙ תִּנָּֽגְפ֔וּ לִפְנֵ֖י אֹיְבֵיכֶֽם׃
42 Lalu Yang Mahakekal berfirman kepadaku: “Katakanlah kepada mereka: ‘Janganlah kalian maju dan janganlah berperang, sebab Aku tidak ada di tengah-tengah kalian, supaya kalian jangan terpukul kalah di hadapan musuh-musuh kalian.’”
מג וָאֲדַבֵּ֥ר אֲלֵיכֶ֖ם וְלֹ֣א שְׁמַעְתֶּ֑ם וַתַּמְרוּ֙ אֶת־פִּ֣י יְהוָ֔ה וַתָּזִ֖דוּ וַתַּעֲל֥וּ הָהָֽרָה׃
43 Aku sudah menyampaikannya kepada kalian, tetapi kalian tidak mendengarkan. Kalian menentang firman Yang Mahakekal, dan dengan lancang kalian naik ke pegunungan.
מד וַיֵּצֵ֨א הָאֱמֹרִ֜י הַיֹּשֵׁ֨ב בָּהָ֤ר הַהוּא֙ לִקְרַאתְכֶ֔ם וַיִּרְדְּפ֣וּ אֶתְכֶ֔ם כַּאֲשֶׁ֥ר תַּעֲשֶׂ֖ינָה הַדְּבֹרִ֑ים וַֽיַּכְּת֥וּ אֶתְכֶ֛ם בְּשֵׂעִ֖יר עַד־חָרְמָֽה׃
44 Lalu orang Amori yang tinggal di pegunungan itu keluar menyongsong kalian. Mereka mengejar kalian seperti kawanan lebah mengejar, dan menggempur kalian di Seir sampai ke Horma.
מה וַתָּשֻׁ֥בוּ וַתִּבְכּ֖וּ לִפְנֵ֣י יְהוָ֑ה וְלֹֽא־שָׁמַ֤ע יְהוָה֙ בְּקֹ֣לְכֶ֔ם וְלֹ֥א הֶאֱזִ֖ין אֲלֵיכֶֽם׃
45 Lalu kalian kembali dan menangis di hadapan Yang Mahakekal, tetapi Yang Mahakekal tidak mendengarkan suara kalian dan tidak mengindahkan kalian.
מו וַתֵּשְׁב֥וּ בְקָדֵ֖שׁ יָמִ֣ים רַבִּ֑ים כַּיָּמִ֖ים אֲשֶׁ֥ר יְשַׁבְתֶּֽם׃
46 Maka kalian tinggal di Kadesh untuk waktu yang lama, sama seperti lamanya waktu kalian tinggal di tempat-tempat lain.
Pasal Berikutnya