Yehezkiel 3

Pasal 3

א וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י בֶּן־אָדָ֕ם אֵ֥ת אֲשֶׁר־תִּמְצָ֖א אֱכ֑וֹל אֱכוֹל֙ אֶת־הַמְּגִלָּ֣ה הַזֹּ֔את וְלֵ֥ךְ דַּבֵּ֖ר אֶל־בֵּ֥ית יִשְׂרָאֵֽל׃

1 Lalu Ia berfirman kepadaku, “Hai anak manusia, makanlah apa yang engkau dapati; makanlah gulungan kitab ini, lalu pergilah dan berbicaralah kepada kaum Israel.”

ב וָאֶפְתַּ֖ח אֶת־פִּ֑י וַיַּ֣אֲכִלֵ֔נִי אֵ֖ת הַמְּגִלָּ֥ה הַזֹּֽאת׃

2 Maka aku membuka mulutku, lalu Ia memberiku makan gulungan kitab itu.

ג וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י בֶּן־אָדָם֙ בִּטְנְךָ֤ תַֽאֲכֵל֙ וּמֵעֶ֣יךָ תְמַלֵּ֔א אֵ֚ת הַמְּגִלָּ֣ה הַזֹּ֔את אֲשֶׁ֥ר אֲנִ֖י נֹתֵ֣ן אֵלֶ֑יךָ וָאֹ֣כְלָ֔ה וַתְּהִ֥י בְּפִ֖י כִּדְבַ֥שׁ לְמָתֽוֹק׃ (פ)

3 Lalu Ia berfirman kepadaku, “Hai anak manusia, beri makanlah perutmu dan penuhilah isi perutmu dengan gulungan kitab ini yang Aku berikan kepadamu.” Maka aku memakannya, dan di dalam mulutku rasanya manis seperti madu.

ד וַיֹּ֖אמֶר אֵלָ֑י בֶּן־אָדָ֗ם לֶךְ־בֹּא֙ אֶל־בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל וְדִבַּרְתָּ֥ בִדְבָרַ֖י אֲלֵיהֶֽם׃

4 Lalu Ia berfirman kepadaku, “Hai anak manusia, pergilah, datanglah kepada kaum Israel dan sampaikanlah perkataan-perkataan-Ku kepada mereka.”

ה כִּ֡י לֹא֩ אֶל־עַ֨ם עִמְקֵ֥י שָׂפָ֛ה וְכִבְדֵ֥י לָשׁ֖וֹן אַתָּ֣ה שָׁל֑וּחַ אֶל־בֵּ֖ית יִשְׂרָאֵֽל׃

5 Sebab engkau diutus bukan kepada bangsa yang bahasanya sulit dimengerti dan lidahnya berat, melainkan kepada kaum Israel.

ו לֹ֣א ׀ אֶל־עַמִּ֣ים רַבִּ֗ים עִמְקֵ֤י שָׂפָה֙ וְכִבְדֵ֣י לָשׁ֔וֹן אֲשֶׁ֥ר לֹֽא־תִשְׁמַ֖ע דִּבְרֵיהֶ֑ם אִם־לֹ֤א אֲלֵיהֶם֙ שְׁלַחְתִּ֔יךָ הֵ֖מָּה יִשְׁמְע֥וּ אֵלֶֽיךָ׃

6 bukan kepada banyak bangsa yang bahasanya sulit dimengerti dan lidahnya berat, yang perkataannya tidak dapat engkau pahami. Sungguh, seandainya Aku mengutus engkau kepada mereka, merekalah yang akan mendengarkan engkau.

ז וּבֵ֣ית יִשְׂרָאֵ֗ל לֹ֤א יֹאבוּ֙ לִשְׁמֹ֣עַ אֵלֶ֔יךָ כִּֽי־אֵינָ֥ם אֹבִ֖ים לִשְׁמֹ֣עַ אֵלָ֑י כִּ֚י כָּל־בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל חִזְקֵי־מֵ֥צַח וּקְשֵׁי־לֵ֖ב הֵֽמָּה׃

7 Tetapi kaum Israel tidak akan mau mendengarkan engkau, sebab mereka tidak mau mendengarkan Aku; karena seluruh kaum Israel berdahi keras dan berhati tegar.

ח הִנֵּ֨ה נָתַ֧תִּי אֶת־פָּנֶ֛יךָ חֲזָקִ֖ים לְעֻמַּ֣ת פְּנֵיהֶ֑ם וְאֶֽת־מִצְחֲךָ֥ חָזָ֖ק לְעֻמַּ֥ת מִצְחָֽם׃

8 Sungguh, Aku telah membuat mukamu keras untuk menghadapi muka mereka, dan dahimu keras untuk menghadapi dahi mereka.

ט כְּשָׁמִ֛יר חָזָ֥ק מִצֹּ֖ר נָתַ֣תִּי מִצְחֶ֑ךָ לֹֽא־תִירָ֤א אוֹתָם֙ וְלֹא־תֵחַ֣ת מִפְּנֵיהֶ֔ם כִּ֛י בֵּֽית־מְרִ֖י הֵֽמָּה׃ (פ)

9 Seperti besi keras yang lebih keras daripada batu cadas, demikianlah Aku telah membuat dahimu. Janganlah engkau takut kepada mereka dan janganlah engkau gentar menghadapi muka mereka, sebab mereka adalah kaum pemberontak.

י וַיֹּ֖אמֶר אֵלָ֑י בֶּן־אָדָ֕ם אֶת־כָּל־דְּבָרַי֙ אֲשֶׁ֣ר אֲדַבֵּ֣ר אֵלֶ֔יךָ קַ֥ח בִּֽלְבָבְךָ֖ וּבְאָזְנֶ֥יךָ שְׁמָֽע׃

10 Lalu Ia berfirman kepadaku, “Hai anak manusia, segala firman-Ku yang akan Aku sampaikan kepadamu, dengarkanlah dengan telingamu dan simpanlah di dalam hatimu.

יא וְלֵ֨ךְ בֹּ֤א אֶל־הַגּוֹלָה֙ אֶל־בְּנֵ֣י עַמֶּ֔ךָ וְדִבַּרְתָּ֤ אֲלֵיהֶם֙ וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵיהֶ֔ם כֹּ֥ה אָמַ֖ר אֲדֹנָ֣י יְהֹוִ֑ה אִֽם־יִשְׁמְע֖וּ וְאִם־יֶחְדָּֽלוּ׃

11 Lalu pergilah, datanglah kepada para buangan, kepada orang-orang sebangsamu, berbicaralah kepada mereka dan katakanlah kepada mereka, ‘Beginilah firman Tuhan Yang Mahakekal,’ entah mereka mau mendengarkan, entah mereka enggan.”

יב וַתִּשָּׂאֵ֣נִי ר֔וּחַ וָאֶשְׁמַ֣ע אַחֲרַ֔י ק֖וֹל רַ֣עַשׁ גָּד֑וֹל בָּר֥וּךְ כְּבוֹד־יְהוָ֖ה מִמְּקוֹמֽוֹ׃

12 Lalu suatu roh mengangkat aku, dan aku mendengar di belakangku suara gemuruh yang dahsyat: “Terpujilah kemuliaan Yang Mahakekal dari tempat-Nya.”

יג וְק֣וֹל ׀ כַּנְפֵ֣י הַחַיּ֗וֹת מַשִּׁיקוֹת֙ אִשָּׁ֣ה אֶל־אֲחוֹתָ֔הּ וְק֥וֹל הָאוֹפַנִּ֖ים לְעֻמָּתָ֑ם וְק֖וֹל רַ֥עַשׁ גָּדֽוֹל׃

13 Aku juga mendengar suara sayap makhluk-makhluk hidup yang saling bersentuhan, dan suara roda-roda di samping mereka, dan suara gemuruh yang dahsyat.

יד וְר֥וּחַ נְשָׂאַ֖תְנִי וַתִּקָּחֵ֑נִי וָאֵלֵ֥ךְ מַר֙ בַּחֲמַ֣ת רוּחִ֔י וְיַד־יְהוָ֥ה עָלַ֖י חָזָֽקָה׃

14 Roh itu mengangkat aku dan membawa aku pergi, lalu aku pergi dengan hati pahit dan dengan geram dalam rohku, dan tangan Yang Mahakekal kuat menekan aku.

טו וָאָב֨וֹא אֶל־הַגּוֹלָ֜ה תֵּ֣ל אָ֠בִיב הַיֹּשְׁבִ֤ים אֶֽל־נְהַר־כְּבָר֙ ואשר [וָֽאֵשֵׁ֔ב] הֵ֖מָּה יוֹשְׁבִ֣ים שָׁ֑ם וָאֵשֵׁ֥ב שָׁ֛ם שִׁבְעַ֥ת יָמִ֖ים מַשְׁמִ֥ים בְּתוֹכָֽם׃

15 Lalu aku sampai kepada para buangan di Tel-Abib, yang tinggal di tepi Sungai Kebar. Aku duduk di tempat mereka tinggal, dan aku tinggal di sana tujuh hari di tengah-tengah mereka, tertegun dan membisu.

טז וַיְהִ֕י מִקְצֵ֖ה שִׁבְעַ֣ת יָמִ֑ים (פ) וַיְהִ֥י דְבַר־יְהוָ֖ה אֵלַ֥י לֵאמֹֽר׃

16 Setelah genap tujuh hari, datanglah firman Yang Mahakekal kepadaku:

יז בֶּן־אָדָ֕ם צֹפֶ֥ה נְתַתִּ֖יךָ לְבֵ֣ית יִשְׂרָאֵ֑ל וְשָׁמַעְתָּ֤ מִפִּי֙ דָּבָ֔ר וְהִזְהַרְתָּ֥ אוֹתָ֖ם מִמֶּֽנִּי׃

17 “Hai anak manusia, Aku telah mengangkat engkau menjadi penjaga bagi kaum Israel. Apabila engkau mendengar firman dari mulut-Ku, peringatkanlah mereka atas nama-Ku.

יח בְּאָמְרִ֤י לָֽרָשָׁע֙ מ֣וֹת תָּמ֔וּת וְלֹ֣א הִזְהַרְתּ֗וֹ וְלֹ֥א דִבַּ֛רְתָּ לְהַזְהִ֥יר רָשָׁ֛ע מִדַּרְכּ֥וֹ הָרְשָׁעָ֖ה לְחַיֹּת֑וֹ ה֤וּא רָשָׁע֙ בַּעֲוֺנ֣וֹ יָמ֔וּת וְדָמ֖וֹ מִיָּדְךָ֥ אֲבַקֵּֽשׁ׃

18 Apabila Aku berfirman kepada orang fasik, ‘Engkau pasti mati,’ lalu engkau tidak memperingatkannya dan tidak berbicara untuk memperingatkan orang fasik itu supaya berbalik dari jalannya yang jahat agar ia tetap hidup, maka orang fasik itu akan mati karena kesalahannya, tetapi darahnya akan Kutuntut dari tanganmu.

יט וְאַתָּה֙ כִּֽי־הִזְהַ֣רְתָּ רָשָׁ֔ע וְלֹא־שָׁב֙ מֵֽרִשְׁע֔וֹ וּמִדַּרְכּ֖וֹ הָרְשָׁעָ֑ה ה֚וּא בַּעֲוֺנ֣וֹ יָמ֔וּת וְאַתָּ֖ה אֶֽת־נַפְשְׁךָ֥ הִצַּֽלְתָּ׃ (ס)

19 Tetapi jika engkau telah memperingatkan orang fasik itu, dan ia tidak berbalik dari kefasikannya dan dari jalannya yang jahat, maka ia akan mati karena kesalahannya, tetapi engkau telah menyelamatkan nyawamu.

כ וּבְשׁ֨וּב צַדִּ֤יק מִצִּדְקוֹ֙ וְעָ֣שָׂה עָ֔וֶל וְנָתַתִּ֥י מִכְשׁ֛וֹל לְפָנָ֖יו ה֣וּא יָמ֑וּת כִּ֣י לֹ֤א הִזְהַרְתּוֹ֙ בְּחַטָּאת֣וֹ יָמ֔וּת וְלֹ֣א תִזָּכַ֗רְןָ צִדְקֹתָו֙ אֲשֶׁ֣ר עָשָׂ֔ה וְדָמ֖וֹ מִיָּדְךָ֥ אֲבַקֵּֽשׁ׃

20 Dan apabila seorang yang saleh berbalik dari kesalehannya dan berbuat kecurangan, lalu Aku menaruh batu sandungan di hadapannya, ia akan mati. Karena engkau tidak memperingatkannya, ia akan mati dalam dosanya, dan perbuatan-perbuatan saleh yang telah dilakukannya tidak akan diingat lagi, tetapi darahnya akan Kutuntut dari tanganmu.

כא וְאַתָּ֞ה כִּ֧י הִזְהַרְתּ֣וֹ צַדִּ֗יק לְבִלְתִּ֥י חֲטֹ֛א צַדִּ֖יק וְה֣וּא לֹא־חָטָ֑א חָי֤וֹ יִֽחְיֶה֙ כִּ֣י נִזְהָ֔ר וְאַתָּ֖ה אֶֽת־נַפְשְׁךָ֥ הִצַּֽלְתָּ׃ (ס)

21 Tetapi jika engkau telah memperingatkan orang yang saleh itu supaya orang yang saleh itu tidak berbuat dosa, dan ia memang tidak berbuat dosa, maka ia pasti tetap hidup karena ia telah mengindahkan peringatan itu, dan engkau telah menyelamatkan nyawamu.”

כב וַתְּהִ֥י עָלַ֛י שָׁ֖ם יַד־יְהוָ֑ה וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י ק֥וּם צֵא֙ אֶל־הַבִּקְעָ֔ה וְשָׁ֖ם אֲדַבֵּ֥ר אוֹתָֽךְ׃

22 Lalu di sana tangan Yang Mahakekal berada atasku, dan Ia berfirman kepadaku, “Bangunlah, keluarlah ke dataran itu, dan di sana Aku akan berbicara dengan engkau.”

כג וָאָקוּם֮ וָאֵצֵ֣א אֶל־הַבִּקְעָה֒ וְהִנֵּה־שָׁ֤ם כְּבוֹד־יְהוָה֙ עֹמֵ֔ד כַּכָּב֕וֹד אֲשֶׁ֥ר רָאִ֖יתִי עַל־נְהַר־כְּבָ֑ר וָאֶפֹּ֖ל עַל־פָּנָֽי׃

23 Maka aku bangun dan keluar ke dataran itu, dan sungguh, di sana berdiri kemuliaan Yang Mahakekal, seperti kemuliaan yang telah aku lihat di tepi Sungai Kebar, lalu aku sujud dengan mukaku ke tanah.

כד וַתָּבֹא־בִ֣י ר֔וּחַ וַתַּעֲמִדֵ֖נִי עַל־רַגְלָ֑י וַיְדַבֵּ֤ר אֹתִי֙ וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י בֹּ֥א הִסָּגֵ֖ר בְּת֥וֹךְ בֵּיתֶֽךָ׃

24 Lalu suatu roh masuk ke dalam diriku dan menegakkan aku di atas kakiku. Ia berbicara dengan aku dan berfirman kepadaku, “Pergilah, kurunglah dirimu di dalam rumahmu.

כה וְאַתָּ֣ה בֶן־אָדָ֗ם הִנֵּ֨ה נָתְנ֤וּ עָלֶ֙יךָ֙ עֲבוֹתִ֔ים וַאֲסָר֖וּךָ בָּהֶ֑ם וְלֹ֥א תֵצֵ֖א בְּתוֹכָֽם׃

25 Dan engkau, hai anak manusia, sungguh, seakan-akan tali-tali tebal telah dikenakan padamu dan engkau telah diikat dengannya, sehingga engkau tidak keluar ke tengah-tengah mereka.

כו וּלְשֽׁוֹנְךָ֙ אַדְבִּ֣יק אֶל־חִכֶּ֔ךָ וְנֶֽאֱלַ֔מְתָּ וְלֹא־תִֽהְיֶ֥ה לָהֶ֖ם לְאִ֣ישׁ מוֹכִ֑יחַ כִּ֛י בֵּ֥ית מְרִ֖י הֵֽמָּה׃

26 Aku akan melekatkan lidahmu pada langit-langit mulutmu, sehingga engkau menjadi bisu dan tidak dapat menjadi orang yang menegur mereka, sebab mereka adalah kaum pemberontak.

כז וּֽבְדַבְּרִ֤י אֽוֹתְךָ֙ אֶפְתַּ֣ח אֶת־פִּ֔יךָ וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵיהֶ֔ם כֹּ֥ה אָמַ֖ר אֲדֹנָ֣י יְהֹוִ֑ה הַשֹּׁמֵ֤עַ ׀ יִשְׁמָע֙ וְהֶחָדֵ֣ל ׀ יֶחְדָּ֔ל כִּ֛י בֵּ֥ית מְרִ֖י הֵֽמָּה׃ (ס)

27 Tetapi apabila Aku berbicara dengan engkau, Aku akan membuka mulutmu, dan engkau akan berkata kepada mereka, ‘Beginilah firman Tuhan Yang Mahakekal.’ Siapa yang mau mendengarkan, biarlah ia mendengarkan, dan siapa yang enggan, biarlah ia enggan, sebab mereka adalah kaum pemberontak.”

Pasal Sebelumnya Pasal Berikutnya