Yehezkiel 37

Pasal 37

א הָיְתָ֣ה עָלַי֮ יַד־יְהוָה֒ וַיּוֹצִאֵ֤נִי בְר֙וּחַ֙ יְהוָ֔ה וַיְנִיחֵ֖נִי בְּת֣וֹךְ הַבִּקְעָ֑ה וְהִ֖יא מְלֵאָ֥ה עֲצָמֽוֹת׃
1 Tangan Yang Mahakekal ada atasku, dan Ia membawaku keluar oleh roh Yang Mahakekal, lalu menempatkan aku di tengah-tengah lembah, dan lembah itu penuh dengan tulang-tulang.
ב וְהֶעֱבִירַ֥נִי עֲלֵיהֶ֖ם סָבִ֣יב ׀ סָבִ֑יב וְהִנֵּ֨ה רַבּ֤וֹת מְאֹד֙ עַל־פְּנֵ֣י הַבִּקְעָ֔ה וְהִנֵּ֖ה יְבֵשׁ֥וֹת מְאֹֽד׃
2 Ia membawaku berkeliling di sekitar tulang-tulang itu, dan sungguh, tulang-tulang itu sangat banyak di permukaan lembah itu, dan sungguh, semuanya sangat kering.
ג וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י בֶּן־אָדָ֕ם הֲתִחְיֶ֖ינָה הָעֲצָמ֣וֹת הָאֵ֑לֶּה וָאֹמַ֕ר אֲדֹנָ֥י יְהוִ֖ה אַתָּ֥ה יָדָֽעְתָּ׃
3 Ia berfirman kepadaku, “Hai anak manusia, dapatkah tulang-tulang ini hidup kembali?” Aku menjawab, “Tuhan Yang Mahakekal, Engkaulah yang mengetahuinya.”
ד וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י הִנָּבֵ֖א עַל־הָעֲצָמ֣וֹת הָאֵ֑לֶּה וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵיהֶ֔ם הָעֲצָמוֹת֙ הַיְבֵשׁ֔וֹת שִׁמְע֖וּ דְּבַר־יְהוָֽה׃
4 Lalu Ia berfirman kepadaku, “Bernubuatlah atas tulang-tulang ini dan katakanlah kepada mereka: Hai tulang-tulang yang kering, dengarlah firman Yang Mahakekal!
ה כֹּ֤ה אָמַר֙ אֲדֹנָ֣י יְהוִ֔ה לָעֲצָמ֖וֹת הָאֵ֑לֶּה הִנֵּ֨ה אֲנִ֜י מֵבִ֥יא בָכֶ֛ם ר֖וּחַ וִחְיִיתֶֽם׃
5 Beginilah firman Tuhan Yang Mahakekal kepada tulang-tulang ini: Sungguh, Aku akan memasukkan napas ke dalam kamu, dan kamu akan hidup.
ו וְנָתַתִּי֩ עֲלֵיכֶ֨ם גִּדִ֜ים וְֽהַעֲלֵתִ֧י עֲלֵיכֶ֣ם בָּשָׂ֗ר וְקָרַמְתִּ֤י עֲלֵיכֶם֙ ע֔וֹר וְנָתַתִּ֥י בָכֶ֛ם ר֖וּחַ וִחְיִיתֶ֑ם וִידַעְתֶּ֖ם כִּֽי־אֲנִ֥י יְהוָֽה׃
6 Aku akan menaruh urat-urat padamu, menumbuhkan daging padamu, menutupi kamu dengan kulit, dan memberikan napas ke dalam kamu, maka kamu akan hidup; dan kamu akan mengetahui bahwa Akulah Yang Mahakekal.”
ז וְנִבֵּ֖אתִי כַּאֲשֶׁ֣ר צֻוֵּ֑יתִי וַֽיְהִי־ק֤וֹל כְּהִנָּֽבְאִי֙ וְהִנֵּה־רַ֔עַשׁ וַתִּקְרְב֣וּ עֲצָמ֔וֹת עֶ֖צֶם אֶל־עַצְמֽוֹ׃
7 Lalu aku bernubuat seperti yang diperintahkan kepadaku. Ketika aku sedang bernubuat, terdengarlah suatu bunyi, dan sungguh, ada suatu gemuruh, lalu tulang-tulang itu saling mendekat, tulang yang satu kepada tulang pasangannya.
ח וְרָאִ֜יתִי וְהִנֵּֽה־עֲלֵיהֶ֤ם גִּדִים֙ וּבָשָׂ֣ר עָלָ֔ה וַיִּקְרַ֧ם עֲלֵיהֶ֛ם ע֖וֹר מִלְמָ֑עְלָה וְר֖וּחַ אֵ֥ין בָּהֶֽם׃
8 Lalu aku melihat, dan sungguh, urat-urat ada padanya, dan daging tumbuh menutupinya, lalu kulit menutupinya dari atas, tetapi napas belum ada di dalamnya.
ט וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י הִנָּבֵ֖א אֶל־הָר֑וּחַ הִנָּבֵ֣א בֶן־אָ֠דָם וְאָמַרְתָּ֨ אֶל־הָר֜וּחַ כֹּֽה־אָמַ֣ר ׀ אֲדֹנָ֣י יְהוִ֗ה מֵאַרְבַּ֤ע רוּחוֹת֙ בֹּ֣אִי הָר֔וּחַ וּפְחִ֛י בַּהֲרוּגִ֥ים הָאֵ֖לֶּה וְיִֽחְיֽוּ׃
9 Lalu Ia berfirman kepadaku, “Bernubuatlah kepada napas itu, bernubuatlah, hai anak manusia, dan katakanlah kepada napas itu: Beginilah firman Tuhan Yang Mahakekal: Hai napas, datanglah dari keempat penjuru angin, dan berembuslah ke dalam orang-orang yang terbunuh ini, supaya mereka hidup.”
י וְהִנַּבֵּ֖אתִי כַּאֲשֶׁ֣ר צִוָּ֑נִי וַתָּבוֹא֩ בָהֶ֨ם הָר֜וּחַ וַיִּֽחְי֗וּ וַיַּֽעַמְדוּ֙ עַל־רַגְלֵיהֶ֔ם חַ֖יִל גָּד֥וֹל מְאֹד־מְאֹֽד׃ (ס)
10 Lalu aku bernubuat seperti yang diperintahkan-Nya kepadaku, maka napas itu masuk ke dalam mereka, dan mereka hidup, lalu berdiri di atas kaki mereka, suatu bala tentara yang amat sangat besar.
יא וַיֹּאמֶר֮ אֵלַי֒ בֶּן־אָדָ֕ם הָעֲצָמ֣וֹת הָאֵ֔לֶּה כָּל־בֵּ֥ית יִשְׂרָאֵ֖ל הֵ֑מָּה הִנֵּ֣ה אֹמְרִ֗ים יָבְשׁ֧וּ עַצְמוֹתֵ֛ינוּ וְאָבְדָ֥ה תִקְוָתֵ֖נוּ נִגְזַ֥רְנוּ לָֽנוּ׃
11 Lalu Ia berfirman kepadaku, “Hai anak manusia, tulang-tulang ini adalah seluruh kaum Israel. Sungguh, mereka berkata: Tulang-tulang kami sudah kering, dan harapan kami telah lenyap; kami telah terputus sama sekali.
יב לָכֵן֩ הִנָּבֵ֨א וְאָמַרְתָּ֜ אֲלֵיהֶ֗ם כֹּֽה־אָמַר֮ אֲדֹנָ֣י יְהוִה֒ הִנֵּה֩ אֲנִ֨י פֹתֵ֜חַ אֶת־קִבְרֽוֹתֵיכֶ֗ם וְהַעֲלֵיתִ֥י אֶתְכֶ֛ם מִקִּבְרוֹתֵיכֶ֖ם עַמִּ֑י וְהֵבֵאתִ֥י אֶתְכֶ֖ם אֶל־אַדְמַ֥ת יִשְׂרָאֵֽל׃ (ס)
12 Sebab itu bernubuatlah dan katakanlah kepada mereka: Beginilah firman Tuhan Yang Mahakekal: Sungguh, Aku akan membuka kubur-kubur kamu dan membangkitkan kamu dari kubur-kubur kamu, hai umat-Ku, dan Aku akan membawa kamu ke tanah Israel.
יג וִֽידַעְתֶּ֖ם כִּֽי־אֲנִ֣י יְהוָ֑ה בְּפִתְחִ֣י אֶת־קִבְרֽוֹתֵיכֶ֗ם וּבְהַעֲלוֹתִ֥י אֶתְכֶ֛ם מִקִּבְרוֹתֵיכֶ֖ם עַמִּֽי׃
13 Dan kamu akan mengetahui bahwa Akulah Yang Mahakekal, ketika Aku membuka kubur-kubur kamu dan membangkitkan kamu dari kubur-kubur kamu, hai umat-Ku.
יד וְנָתַתִּ֨י רוּחִ֤י בָכֶם֙ וִחְיִיתֶ֔ם וְהִנַּחְתִּ֥י אֶתְכֶ֖ם עַל־אַדְמַתְכֶ֑ם וִידַעְתֶּ֞ם כִּי־אֲנִ֧י יְהוָ֛ה דִּבַּ֥רְתִּי וְעָשִׂ֖יתִי נְאֻם־יְהוָֽה׃ (פ)
14 Aku akan menaruh roh-Ku di dalam kamu, maka kamu akan hidup, dan Aku akan menempatkan kamu di tanahmu sendiri; dan kamu akan mengetahui bahwa Aku, Yang Mahakekal, telah berfirman dan melakukannya, demikianlah firman Yang Mahakekal.”
טו וַיְהִ֥י דְבַר־יְהוָ֖ה אֵלַ֥י לֵאמֹֽר׃
15 Lalu datanglah firman Yang Mahakekal kepadaku:
טז וְאַתָּ֣ה בֶן־אָדָ֗ם קַח־לְךָ֙ עֵ֣ץ אֶחָ֔ד וּכְתֹ֤ב עָלָיו֙ לִֽיהוּדָ֔ה וְלִבְנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל חברו [חֲבֵרָ֑יו] וּלְקַח֙ עֵ֣ץ אֶחָ֔ד וּכְת֣וֹב עָלָ֗יו לְיוֹסֵף֙ עֵ֣ץ אֶפְרַ֔יִם וְכָל־בֵּ֥ית יִשְׂרָאֵ֖ל חברו [חֲבֵרָֽיו׃]
16 “Dan engkau, hai anak manusia, ambillah sebatang kayu dan tuliskan di atasnya: ‘Untuk Yehuda dan untuk orang-orang Israel yang bersekutu dengannya.’ Lalu ambillah sebatang kayu lain dan tuliskan di atasnya: ‘Untuk Yusuf, kayu Efraim, dan seluruh kaum Israel yang bersekutu dengannya.’
יז וְקָרַ֨ב אֹתָ֜ם אֶחָ֧ד אֶל־אֶחָ֛ד לְךָ֖ לְעֵ֣ץ אֶחָ֑ד וְהָי֥וּ לַאֲחָדִ֖ים בְּיָדֶֽךָ׃
17 Lalu dekatkanlah keduanya satu sama lain menjadi sebatang kayu bagimu, sehingga keduanya menjadi satu di tanganmu.
יח וְכַֽאֲשֶׁר֙ יֹאמְר֣וּ אֵלֶ֔יךָ בְּנֵ֥י עַמְּךָ֖ לֵאמֹ֑ר הֲלֽוֹא־תַגִּ֥יד לָ֖נוּ מָה־אֵ֥לֶּה לָּֽךְ׃
18 Apabila orang-orang sebangsamu berkata kepadamu: ‘Tidakkah engkau mau memberitahukan kepada kami apa maksudmu dengan semuanya ini?’
יט דַּבֵּ֣ר אֲלֵהֶ֗ם כֹּֽה־אָמַר֮ אֲדֹנָ֣י יְהוִה֒ הִנֵּה֩ אֲנִ֨י לֹקֵ֜חַ אֶת־עֵ֤ץ יוֹסֵף֙ אֲשֶׁ֣ר בְּיַד־אֶפְרַ֔יִם וְשִׁבְטֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל חברו [חֲבֵרָ֑יו] וְנָתַתִּי֩ אוֹתָ֨ם עָלָ֜יו אֶת־עֵ֣ץ יְהוּדָ֗ה וַֽעֲשִׂיתִם֙ לְעֵ֣ץ אֶחָ֔ד וְהָי֥וּ אֶחָ֖ד בְּיָדִֽי׃
19 katakanlah kepada mereka: Beginilah firman Tuhan Yang Mahakekal: Sungguh, Aku akan mengambil kayu Yusuf yang ada di tangan Efraim, dan suku-suku Israel yang bersekutu dengannya, lalu Aku akan menyatukan mereka dengannya, bersama kayu Yehuda, dan menjadikan keduanya sebatang kayu, sehingga keduanya menjadi satu di tangan-Ku.
כ וְהָי֨וּ הָעֵצִ֜ים אֲ‍ֽשֶׁר־תִּכְתֹּ֧ב עֲלֵיהֶ֛ם בְּיָדְךָ֖ לְעֵינֵיהֶֽם׃
20 Kayu-kayu yang kautulisi itu haruslah ada di tanganmu di depan mata mereka.
כא וְדַבֵּ֣ר אֲלֵיהֶ֗ם כֹּֽה־אָמַר֮ אֲדֹנָ֣י יְהוִה֒ הִנֵּ֨ה אֲנִ֤י לֹקֵ֙חַ֙ אֶת־בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל מִבֵּ֥ין הַגּוֹיִ֖ם אֲשֶׁ֣ר הָֽלְכוּ־שָׁ֑ם וְקִבַּצְתִּ֤י אֹתָם֙ מִסָּבִ֔יב וְהֵבֵאתִ֥י אוֹתָ֖ם אֶל־אַדְמָתָֽם׃
21 Lalu katakanlah kepada mereka: Beginilah firman Tuhan Yang Mahakekal: Sesungguhnya Aku akan mengambil bani Israel dari antara bangsa-bangsa ke mana mereka telah pergi, dan Aku akan mengumpulkan mereka dari segala penjuru, dan Aku akan membawa mereka ke tanah mereka sendiri.
כב וְעָשִׂ֣יתִי אֹ֠תָם לְג֨וֹי אֶחָ֤ד בָּאָ֙רֶץ֙ בְּהָרֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וּמֶ֧לֶךְ אֶחָ֛ד יִֽהְיֶ֥ה לְכֻלָּ֖ם לְמֶ֑לֶךְ וְלֹ֤א יהיה־[יִֽהְיוּ־] עוֹד֙ לִשְׁנֵ֣י גוֹיִ֔ם וְלֹ֨א יֵחָ֥צוּ ע֛וֹד לִשְׁתֵּ֥י מַמְלָכ֖וֹת עֽוֹד׃
22 Aku akan menjadikan mereka satu bangsa di negeri itu, di gunung-gunung Israel, dan satu raja akan menjadi raja atas mereka semua; mereka tidak akan lagi menjadi dua bangsa, dan tidak akan lagi terbagi menjadi dua kerajaan untuk selama-lamanya.
כג וְלֹ֧א יִֽטַמְּא֣וּ ע֗וֹד בְּגִלּֽוּלֵיהֶם֙ וּבְשִׁקּ֣וּצֵיהֶ֔ם וּבְכֹ֖ל פִּשְׁעֵיהֶ֑ם וְהוֹשַׁעְתִּ֣י אֹתָ֗ם מִכֹּ֤ל מוֹשְׁבֹֽתֵיהֶם֙ אֲשֶׁ֣ר חָטְא֣וּ בָהֶ֔ם וְטִהַרְתִּ֤י אוֹתָם֙ וְהָיוּ־לִ֣י לְעָ֔ם וַאֲנִ֕י אֶהְיֶ֥ה לָהֶ֖ם לֵאלֹהִֽים׃
23 Mereka tidak akan lagi menajiskan diri dengan berhala-berhala mereka, dengan dewa-dewa mereka yang menjijikkan, dan dengan segala pelanggaran mereka. Aku akan menyelamatkan mereka dari semua tempat kediaman mereka, tempat mereka telah berdosa, dan Aku akan menahirkan mereka, sehingga mereka akan menjadi umat-Ku dan Aku akan menjadi Allah mereka.
כד וְעַבְדִּ֤י דָוִד֙ מֶ֣לֶךְ עֲלֵיהֶ֔ם וְרוֹעֶ֥ה אֶחָ֖ד יִהְיֶ֣ה לְכֻלָּ֑ם וּבְמִשְׁפָּטַ֣י יֵלֵ֔כוּ וְחֻקֹּתַ֥י יִשְׁמְר֖וּ וְעָשׂ֥וּ אוֹתָֽם׃
24 Hamba-Ku Daud akan menjadi raja atas mereka, dan mereka semua akan mempunyai satu gembala; mereka akan hidup menurut peraturan-peraturan-Ku, dan mereka akan berpegang pada ketetapan-ketetapan-Ku serta melakukannya.
כה וְיָשְׁב֣וּ עַל־הָאָ֗רֶץ אֲשֶׁ֤ר נָתַ֙תִּי֙ לְעַבְדִּ֣י לְיַֽעֲקֹ֔ב אֲשֶׁ֥ר יָֽשְׁבוּ־בָ֖הּ אֲבֽוֹתֵיכֶ֑ם וְיָשְׁב֣וּ עָלֶ֡יהָ הֵ֠מָּה וּבְנֵיהֶ֞ם וּבְנֵ֤י בְנֵיהֶם֙ עַד־עוֹלָ֔ם וְדָוִ֣ד עַבְדִּ֔י נָשִׂ֥יא לָהֶ֖ם לְעוֹלָֽם׃
25 Mereka akan diam di negeri yang telah Kuberikan kepada hamba-Ku Yakub, tempat nenek moyangmu dahulu diam; mereka akan diam di sana, mereka sendiri, anak-anak mereka, dan cucu-cucu mereka, untuk selama-lamanya; dan hamba-Ku Daud akan menjadi pemimpin mereka untuk selama-lamanya.
כו וְכָרַתִּ֤י לָהֶם֙ בְּרִ֣ית שָׁל֔וֹם בְּרִ֥ית עוֹלָ֖ם יִהְיֶ֣ה אוֹתָ֑ם וּנְתַתִּים֙ וְהִרְבֵּיתִ֣י אוֹתָ֔ם וְנָתַתִּ֧י אֶת־מִקְדָּשִׁ֛י בְּתוֹכָ֖ם לְעוֹלָֽם׃
26 Aku akan mengadakan perjanjian damai dengan mereka; perjanjian kekal akan ada dengan mereka. Aku akan menetapkan mereka dan membuat mereka bertambah banyak, dan Aku akan menempatkan tempat kudus-Ku di tengah-tengah mereka untuk selama-lamanya.
כז וְהָיָ֤ה מִשְׁכָּנִי֙ עֲלֵיהֶ֔ם וְהָיִ֥יתִי לָהֶ֖ם לֵֽאלֹהִ֑ים וְהֵ֖מָּה יִֽהְיוּ־לִ֥י לְעָֽם׃
27 Kediaman-Ku akan ada di atas mereka; Aku akan menjadi Allah mereka, dan mereka akan menjadi umat-Ku.
כח וְיָֽדְעוּ֙ הַגּוֹיִ֔ם כִּ֚י אֲנִ֣י יְהוָ֔ה מְקַדֵּ֖שׁ אֶת־יִשְׂרָאֵ֑ל בִּהְי֧וֹת מִקְדָּשִׁ֛י בְּתוֹכָ֖ם לְעוֹלָֽם׃ (ס)
28 Maka bangsa-bangsa akan mengetahui bahwa Akulah Yang Mahakekal, yang menguduskan Israel, apabila tempat kudus-Ku berada di tengah-tengah mereka untuk selama-lamanya.”
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya