Yeremia 20

Pasal 20

א וַיִּשְׁמַ֤ע פַּשְׁחוּר֙ בֶּן־אִמֵּ֣ר הַכֹּהֵ֔ן וְהֽוּא־פָקִ֥יד נָגִ֖יד בְּבֵ֣ית יְהוָ֑ה אֶֽת־יִרְמְיָ֔הוּ נִבָּ֖א אֶת־הַדְּבָרִ֥ים הָאֵֽלֶּה׃
1 Pasyhur bin Imer, imam yang menjabat sebagai kepala pengawas di Bait Yang Mahakekal, mendengar Yeremia menubuatkan hal-hal ini.
ב וַיַּכֶּ֣ה פַשְׁח֔וּר אֵ֖ת יִרְמְיָ֣הוּ הַנָּבִ֑יא וַיִּתֵּ֨ן אֹת֜וֹ עַל־הַמַּהְפֶּ֗כֶת אֲשֶׁ֨ר בְּשַׁ֤עַר בִּנְיָמִן֙ הָֽעֶלְי֔וֹן אֲשֶׁ֖ר בְּבֵ֥ית יְהוָֽה׃
2 Lalu Pasyhur memukul Nabi Yeremia dan memasukkannya ke tempat tahanan di Gerbang Benyamin Atas, yang ada di Bait Yang Mahakekal.
ג וַֽיְהִי֙ מִֽמָּחֳרָ֔ת וַיֹּצֵ֥א פַשְׁח֛וּר אֶֽת־יִרְמְיָ֖הוּ מִן־הַמַּהְפָּ֑כֶת וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֜יו יִרְמְיָ֗הוּ לֹ֤א פַשְׁחוּר֙ קָרָ֤א יְהוָה֙ שְׁמֶ֔ךָ כִּ֖י אִם־מָג֥וֹר מִסָּבִֽיב׃ (פ)
3 Keesokan harinya, Pasyhur mengeluarkan Yeremia dari tempat tahanan. Lalu Yeremia berkata kepadanya: Yang Mahakekal tidak menamai engkau Pasyhur, melainkan Kegentaran di Mana-mana.
ד כִּ֣י כֹ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֡ה הִנְנִי֩ נֹתֶנְךָ֨ לְמָג֜וֹר לְךָ֣ וּלְכָל־אֹהֲבֶ֗יךָ וְנָֽפְל֛וּ בְּחֶ֥רֶב אֹיְבֵיהֶ֖ם וְעֵינֶ֣יךָ רֹא֑וֹת וְאֶת־כָּל־יְהוּדָ֗ה אֶתֵּן֙ בְּיַ֣ד מֶֽלֶךְ־בָּבֶ֔ל וְהִגְלָ֥ם בָּבֶ֖לָה וְהִכָּ֥ם בֶּחָֽרֶב׃
4 Sebab beginilah firman Yang Mahakekal: Sesungguhnya, Aku akan menjadikan engkau kegentaran bagi dirimu sendiri dan bagi semua sahabatmu. Mereka akan tewas oleh pedang musuh-musuh mereka, dan matamu sendiri akan melihatnya. Seluruh Yehuda akan Kuserahkan ke dalam tangan raja Babel; ia akan membuang mereka ke Babel dan membunuh mereka dengan pedang.
ה וְנָתַתִּ֗י אֶת־כָּל־חֹ֙סֶן֙ הָעִ֣יר הַזֹּ֔את וְאֶת־כָּל־יְגִיעָ֖הּ וְאֶת־כָּל־יְקָרָ֑הּ וְאֵ֨ת כָּל־אוֹצְר֜וֹת מַלְכֵ֣י יְהוּדָ֗ה אֶתֵּן֙ בְּיַ֣ד אֹֽיְבֵיהֶ֔ם וּבְזָזוּם֙ וּלְקָח֔וּם וֶהֱבִיא֖וּם בָּבֶֽלָה׃
5 Segala kekayaan kota ini, segala hasil jerih payahnya, segala barang berharganya, dan segala perbendaharaan raja-raja Yehuda akan Kuserahkan ke dalam tangan musuh-musuh mereka. Mereka akan menjarahnya, merampasnya, dan membawanya ke Babel.
ו וְאַתָּ֣ה פַשְׁח֗וּר וְכֹל֙ יֹשְׁבֵ֣י בֵיתֶ֔ךָ תֵּלְכ֖וּ בַּשֶּׁ֑בִי וּבָבֶ֣ל תָּב֗וֹא וְשָׁ֤ם תָּמוּת֙ וְשָׁ֣ם תִּקָּבֵ֔ר אַתָּה֙ וְכָל־אֹ֣הֲבֶ֔יךָ אֲשֶׁר־נִבֵּ֥אתָ לָהֶ֖ם בַּשָּֽׁקֶר׃ (ס)
6 Dan engkau, Pasyhur, beserta semua orang yang tinggal di rumahmu, akan pergi ke dalam pembuangan. Engkau akan masuk ke Babel, di sana engkau akan mati dan di sana engkau akan dikuburkan, engkau dan semua sahabatmu yang kepada mereka telah kaunubuatkan dusta.
ז פִּתִּיתַ֤נִי יְהוָה֙ וָֽאֶפָּ֔ת חֲזַקְתַּ֖נִי וַתּוּכָ֑ל הָיִ֤יתִי לִשְׂחוֹק֙ כָּל־הַיּ֔וֹם כֻּלֹּ֖ה לֹעֵ֥ג לִֽי׃
7 Engkau telah membujuk aku, ya Yang Mahakekal, dan aku pun terbujuk; Engkau terlalu kuat bagiku dan Engkau menang. Aku menjadi bahan tertawaan sepanjang hari; semua orang mengolok-olok aku.
ח כִּֽי־מִדֵּ֤י אֲדַבֵּר֙ אֶזְעָ֔ק חָמָ֥ס וָשֹׁ֖ד אֶקְרָ֑א כִּֽי־הָיָ֨ה דְבַר־יְהוָ֥ה לִ֛י לְחֶרְפָּ֥ה וּלְקֶ֖לֶס כָּל־הַיּֽוֹם׃
8 Sebab setiap kali aku berbicara, aku berseru-seru; “Kekerasan dan kebinasaan!” itulah yang kuserukan. Sebab firman Yang Mahakekal telah menjadi bagiku bahan cela dan cemooh sepanjang hari.
ט וְאָמַרְתִּ֣י לֹֽא־אֶזְכְּרֶ֗נּוּ וְלֹֽא־אֲדַבֵּ֥ר עוֹד֙ בִּשְׁמ֔וֹ וְהָיָ֤ה בְלִבִּי֙ כְּאֵ֣שׁ בֹּעֶ֔רֶת עָצֻ֖ר בְּעַצְמֹתָ֑י וְנִלְאֵ֥יתִי כַּֽלְכֵ֖ל וְלֹ֥א אוּכָֽל׃
9 Jika aku berkata: “Aku tidak akan menyebut Dia dan tidak akan berbicara lagi atas nama-Nya”, maka di dalam hatiku terasa seperti ada api yang menyala-nyala, terkurung di dalam tulang-tulangku. Aku lelah menahannya, dan aku tidak sanggup.
י כִּ֣י שָׁמַ֜עְתִּי דִּבַּ֣ת רַבִּים֮ מָג֣וֹר מִסָּבִיב֒ הַגִּ֙ידוּ֙ וְנַגִּידֶ֔נּוּ כֹּ֚ל אֱנ֣וֹשׁ שְׁלוֹמִ֔י שֹׁמְרֵ֖י צַלְעִ֑י אוּלַ֤י יְפֻתֶּה֙ וְנ֣וּכְלָה ל֔וֹ וְנִקְחָ֥ה נִקְמָתֵ֖נוּ מִמֶּֽנּוּ׃
10 Sebab aku mendengar fitnah banyak orang yang berkumpul di sekelilingku: “Ajukanlah kesaksian melawan dia, dan kita akan melaporkannya!” Semua orang yang kukira sahabatku menanti-nanti aku tergelincir: “Mungkin ia dapat dibujuk, sehingga kita dapat mengalahkannya dan membalas dendam kepadanya.”
יא וַֽיהוָ֤ה אוֹתִי֙ כְּגִבּ֣וֹר עָרִ֔יץ עַל־כֵּ֛ן רֹדְפַ֥י יִכָּשְׁל֖וּ וְלֹ֣א יֻכָ֑לוּ בֹּ֤שׁוּ מְאֹד֙ כִּֽי־לֹ֣א הִשְׂכִּ֔ילוּ כְּלִמַּ֥ת עוֹלָ֖ם לֹ֥א תִשָּׁכֵֽחַ׃
11 Tetapi Yang Mahakekal menyertai aku seperti pahlawan yang perkasa; sebab itu orang-orang yang mengejar aku akan tersandung dan tidak akan dapat mengalahkan aku. Mereka akan sangat dipermalukan karena mereka tidak berhasil; aib abadi yang tidak akan terlupakan.
יב וַיהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ בֹּחֵ֣ן צַדִּ֔יק רֹאֶ֥ה כְלָי֖וֹת וָלֵ֑ב אֶרְאֶ֤ה נִקְמָֽתְךָ֙ מֵהֶ֔ם כִּ֥י אֵלֶ֖יךָ גִּלִּ֥יתִי אֶת־רִיבִֽי׃ (ס)
12 Ya Yang Mahakekal semesta alam, yang menguji orang benar, yang melihat batin dan hati, biarlah aku melihat pembalasan-Mu atas mereka, sebab kepada-Mulah telah kubeberkan perkaraku.
יג שִׁ֚ירוּ לַֽיהוָ֔ה הַֽלְל֖וּ אֶת־יְהוָ֑ה כִּ֥י הִצִּ֛יל אֶת־נֶ֥פֶשׁ אֶבְי֖וֹן מִיַּ֥ד מְרֵעִֽים׃ (ס)
13 Bernyanyilah bagi Yang Mahakekal, pujilah Yang Mahakekal, sebab Ia telah melepaskan nyawa orang miskin dari tangan orang-orang yang berbuat jahat.
יד אָר֣וּר הַיּ֔וֹם אֲשֶׁ֥ר יֻלַּ֖דְתִּי בּ֑וֹ י֛וֹם אֲשֶׁר־יְלָדַ֥תְנִי אִמִּ֖י אַל־יְהִ֥י בָרֽוּךְ׃
14 Terkutuklah hari aku dilahirkan! Hari ketika ibuku melahirkan aku, janganlah diberkati!
טו אָר֣וּר הָאִ֗ישׁ אֲשֶׁ֨ר בִּשַּׂ֤ר אֶת־אָבִי֙ לֵאמֹ֔ר יֻֽלַּד־לְךָ֖ בֵּ֣ן זָכָ֑ר שַׂמֵּ֖חַ שִׂמֳּחָֽהוּ׃
15 Terkutuklah orang yang membawa kabar kepada ayahku: “Seorang anak laki-laki telah lahir bagimu!” sehingga ia sangat bersukacita.
טז וְהָיָה֙ הָאִ֣ישׁ הַה֔וּא כֶּֽעָרִ֛ים אֲשֶׁר־הָפַ֥ךְ יְהוָ֖ה וְלֹ֣א נִחָ֑ם וְשָׁמַ֤ע זְעָקָה֙ בַּבֹּ֔קֶר וּתְרוּעָ֖ה בְּעֵ֥ת צָהֳרָֽיִם׃
16 Biarlah orang itu menjadi seperti kota-kota yang ditunggangbalikkan oleh Yang Mahakekal tanpa Ia menarik kembali keputusan-Nya; biarlah ia mendengar jeritan pada waktu pagi dan pekik ratapan pada waktu tengah hari.
יז אֲשֶׁ֥ר לֹא־מוֹתְתַ֖נִי מֵרָ֑חֶם וַתְּהִי־לִ֤י אִמִּי֙ קִבְרִ֔י וְרַחְמָ֖הֿ הֲרַ֥ת עוֹלָֽם׃
17 karena aku tidak dimatikan selagi masih dalam kandungan, sehingga ibuku seharusnya menjadi kuburku, dan rahimnya tetap mengandung aku untuk selamanya.
יח לָ֤מָּה זֶּה֙ מֵרֶ֣חֶם יָצָ֔אתִי לִרְא֥וֹת עָמָ֖ל וְיָג֑וֹן וַיִּכְל֥וּ בְּבֹ֖שֶׁת יָמָֽי׃ (פ)
18 Mengapa aku keluar dari rahim, hanya untuk melihat kesusahan dan dukacita, sehingga hari-hariku habis dalam aib?
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya