Yeremia 6

Pasal 6

א הָעִ֣זוּ ׀ בְּנֵ֣י בִניָמִ֗ן מִקֶּ֙רֶב֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם וּבִתְק֙וֹעַ֙ תִּקְע֣וּ שׁוֹפָ֔ר וְעַל־בֵּ֥ית הַכֶּ֖רֶם שְׂא֣וּ מַשְׂאֵ֑ת כִּ֥י רָעָ֛ה נִשְׁקְפָ֥ה מִצָּפ֖וֹן וְשֶׁ֥בֶר גָּדֽוֹל׃
1 Menyingkirlah, hai orang-orang Benyamin, keluar dari tengah-tengah Yerusalem! Tiuplah sangkakala di Tekoa, dan naikkanlah tanda api di Bet-Kerem, sebab malapetaka tampak datang dari utara, dan kehancuran yang besar.
ב הַנָּוָה֙ וְהַמְּעֻנָּגָ֔ה דָּמִ֖יתִי בַּת־צִיּֽוֹן׃
2 Putri Sion yang cantik dan dimanjakan itu akan Kubinasakan.
ג אֵלֶ֛יהָ יָבֹ֥אוּ רֹעִ֖ים וְעֶדְרֵיהֶ֑ם תָּקְע֨וּ עָלֶ֤יהָ אֹהָלִים֙ סָבִ֔יב רָע֖וּ אִ֥ישׁ אֶת־יָדֽוֹ׃
3 Para gembala dengan kawanan ternak mereka akan datang kepadanya; mereka memasang kemah-kemah di sekelilingnya, dan masing-masing menghabiskan padang rumput di tempatnya sendiri.
ד קַדְּשׁ֤וּ עָלֶ֙יהָ֙ מִלְחָמָ֔ה ק֖וּמוּ וְנַעֲלֶ֣ה בַֽצָּהֳרָ֑יִם א֥וֹי לָ֙נוּ֙ כִּי־פָנָ֣ה הַיּ֔וֹם כִּ֥י יִנָּט֖וּ צִלְלֵי־עָֽרֶב׃
4 “Persiapkanlah perang terhadapnya! Bangkitlah, marilah kita maju menyerang pada tengah hari!” “Celakalah kita, sebab hari telah beranjak petang, sebab bayang-bayang senja telah memanjang!”
ה ק֚וּמוּ וְנַעֲלֶ֣ה בַלָּ֔יְלָה וְנַשְׁחִ֖יתָה אַרְמְנוֹתֶֽיהָ׃ (ס)
5 “Bangkitlah, marilah kita maju menyerang pada malam hari, dan marilah kita hancurkan istana-istananya!”
ו כִּ֣י כֹ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת כִּרְת֣וּ עֵצָ֔ה וְשִׁפְכ֥וּ עַל־יְרוּשָׁלִַ֖ם סֹלְלָ֑ה הִ֚יא הָעִ֣יר הָפְקַ֔ד כֻּלָּ֖הּ עֹ֥שֶׁק בְּקִרְבָּֽהּ׃
6 Sebab beginilah firman Yang Mahakekal semesta alam: “Tebanglah pohon-pohon, dan timbunlah tanah pengepungan terhadap Yerusalem! Inilah kota yang telah tiba waktu hukumannya; seluruhnya penuh penindasan di tengah-tengahnya.”
ז כְּהָקִ֥יר בור [בַּ֙יִר֙] מֵימֶ֔יהָ כֵּ֖ן הֵקֵ֣רָה רָעָתָ֑הּ חָמָ֣ס וָ֠שֹׁד יִשָּׁ֨מַע בָּ֧הּ עַל־פָּנַ֛י תָּמִ֖יד חֳלִ֥י וּמַכָּֽה׃
7 Seperti sumur memancarkan airnya, demikianlah ia terus memancarkan kejahatannya; kekerasan dan perampasan terdengar di dalamnya; di hadapan-Ku senantiasa ada penyakit dan luka.
ח הִוָּסְרִי֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם פֶּן־תֵּקַ֥ע נַפְשִׁ֖י מִמֵּ֑ךְ פֶּן־אֲשִׂימֵ֣ךְ שְׁמָמָ֔ה אֶ֖רֶץ ל֥וֹא נוֹשָֽׁבָה׃ (פ)
8 Terimalah didikan, hai Yerusalem, supaya jiwa-Ku jangan menjauh darimu, supaya Aku jangan menjadikan engkau sunyi sepi, suatu negeri yang tidak berpenduduk.
ט כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהֹוָ֣ה צְבָא֔וֹת עוֹלֵ֛ל יְעוֹלְל֥וּ כַגֶּ֖פֶן שְׁאֵרִ֣ית יִשְׂרָאֵ֑ל הָשֵׁב֙ יָדְךָ֔ כְּבוֹצֵ֖ר עַל־סַלְסִלּֽוֹת׃
9 Beginilah firman Yang Mahakekal semesta alam: “Sisa-sisa Israel akan dipetik sampai habis seperti pokok anggur yang dipetik sisa buahnya. Ulurkanlah lagi tanganmu seperti pemetik anggur yang mencari-cari di antara ranting-ranting.”
י עַל־מִ֨י אֲדַבְּרָ֤ה וְאָעִ֙ידָה֙ וְיִשְׁמָ֔עוּ הִנֵּה֙ עֲרֵלָ֣ה אָזְנָ֔ם וְלֹ֥א יוּכְל֖וּ לְהַקְשִׁ֑יב הִנֵּ֣ה דְבַר־יְהוָ֗ה הָיָ֥ה לָהֶ֛ם לְחֶרְפָּ֖ה לֹ֥א יַחְפְּצוּ־בֽוֹ׃
10 Kepada siapakah aku harus berbicara dan memberi peringatan, supaya mereka mau mendengar? Lihatlah, telinga mereka tertutup, dan mereka tidak dapat memperhatikan. Lihatlah, firman Yang Mahakekal telah menjadi cela bagi mereka; mereka tidak menyukainya.
יא וְאֵת֩ חֲמַ֨ת יְהוָ֤ה ׀ מָלֵ֙אתִי֙ נִלְאֵ֣יתִי הָכִ֔יל שְׁפֹ֤ךְ עַל־עוֹלָל֙ בַּח֔וּץ וְעַ֛ל ס֥וֹד בַּחוּרִ֖ים יַחְדָּ֑ו כִּֽי־גַם־אִ֤ישׁ עִם־אִשָּׁה֙ יִלָּכֵ֔דוּ זָקֵ֖ן עִם־מְלֵ֥א יָמִֽים׃
11 Tetapi aku penuh dengan murka Yang Mahakekal, aku lelah menahannya. Murka itu akan dicurahkan ke atas bayi-bayi di jalan dan ke atas kumpulan para pemuda sekaligus, sebab suami beserta istrinya pun akan tertangkap, orang tua beserta orang yang sudah lanjut usianya.
יב וְנָסַ֤בּוּ בָֽתֵּיהֶם֙ לַאֲחֵרִ֔ים שָׂד֥וֹת וְנָשִׁ֖ים יַחְדָּ֑ו כִּֽי־אַטֶּ֧ה אֶת־יָדִ֛י עַל־יֹשְׁבֵ֥י הָאָ֖רֶץ נְאֻם־יְהוָֽה׃
12 Rumah-rumah mereka akan beralih kepada orang lain, demikian pula ladang-ladang dan istri-istri mereka sekaligus, sebab Aku akan mengulurkan tangan-Ku terhadap penduduk negeri ini, demikianlah firman Yang Mahakekal.
יג כִּ֤י מִקְּטַנָּם֙ וְעַד־גְּדוֹלָ֔ם כֻּלּ֖וֹ בּוֹצֵ֣עַ בָּ֑צַע וּמִנָּבִיא֙ וְעַד־כֹּהֵ֔ן כֻּלּ֖וֹ עֹ֥שֶׂה שָּֽׁקֶר׃
13 Sebab dari yang terkecil sampai yang terbesar di antara mereka, semuanya merampas harta dengan kekerasan; dan dari nabi sampai imam, semuanya berbuat dusta.
יד וַֽיְרַפְּא֞וּ אֶת־שֶׁ֤בֶר עַמִּי֙ עַל־נְקַלָּ֔ה לֵאמֹ֖ר שָׁל֣וֹם ׀ שָׁל֑וֹם וְאֵ֖ין שָׁלֽוֹם׃
14 Mereka mengobati luka umat-Ku dengan enteng saja, sambil berkata, “Damai, damai!” padahal tidak ada damai.
טו הֹבִ֕ישׁוּ כִּ֥י תוֹעֵבָ֖ה עָשׂ֑וּ גַּם־בּ֣וֹשׁ לֹֽא־יֵב֗וֹשׁוּ גַּם־הַכְלִים֙ לֹ֣א יָדָ֔עוּ לָכֵ֞ן יִפְּל֧וּ בַנֹּפְלִ֛ים בְּעֵת־פְּקַדְתִּ֥ים יִכָּשְׁל֖וּ אָמַ֥ר יְהוָֽה׃ (ס)
15 Seharusnya mereka malu, sebab mereka telah melakukan kekejian; tetapi mereka sama sekali tidak merasa malu, dan mereka tidak tahu apa artinya dipermalukan. Karena itu mereka akan rebah di antara orang-orang yang rebah; pada waktu Aku menghukum mereka, mereka akan tersandung, demikianlah firman Yang Mahakekal.
טז כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֡ה עִמְדוּ֩ עַל־דְּרָכִ֨ים וּרְא֜וּ וְשַׁאֲל֣וּ ׀ לִנְתִב֣וֹת עוֹלָ֗ם אֵי־זֶ֨ה דֶ֤רֶךְ הַטּוֹב֙ וּלְכוּ־בָ֔הּ וּמִצְא֥וּ מַרְגּ֖וֹעַ לְנַפְשְׁכֶ֑ם וַיֹּאמְר֖וּ לֹ֥א נֵלֵֽךְ׃
16 Beginilah firman Yang Mahakekal: “Berdirilah di persimpangan jalan-jalan dan lihatlah, tanyakanlah jalan-jalan yang dahulu kala, di manakah jalan yang baik itu, dan tempuhlah jalan itu, maka kamu akan mendapatkan ketenangan bagi jiwamu.” Tetapi mereka berkata: “Kami tidak mau menempuhnya.”
יז וַהֲקִמֹתִ֤י עֲלֵיכֶם֙ צֹפִ֔ים הַקְשִׁ֖יבוּ לְק֣וֹל שׁוֹפָ֑ר וַיֹּאמְר֖וּ לֹ֥א נַקְשִֽׁיב׃
17 Aku telah mengangkat para penjaga atasmu: “Perhatikanlah bunyi sangkakala!” Tetapi mereka berkata: “Kami tidak mau memperhatikannya.”
יח לָכֵ֖ן שִׁמְע֣וּ הַגּוֹיִ֑ם וּדְעִ֥י עֵדָ֖ה אֶת־אֲשֶׁר־בָּֽם׃
18 Karena itu dengarlah, hai bangsa-bangsa, dan ketahuilah, hai jemaah, apa yang ada pada mereka.
יט שִׁמְעִ֣י הָאָ֔רֶץ הִנֵּ֨ה אָנֹכִ֜י מֵבִ֥יא רָעָ֛ה אֶל־הָעָ֥ם הַזֶּ֖ה פְּרִ֣י מַחְשְׁבוֹתָ֑ם כִּ֤י עַל־דְּבָרַי֙ לֹ֣א הִקְשִׁ֔יבוּ וְתוֹרָתִ֖י וַיִּמְאֲסוּ־בָֽהּ׃
19 Dengarlah, hai bumi! Lihatlah, Aku akan mendatangkan malapetaka atas bangsa ini, sebagai buah dari rancangan-rancangan mereka, sebab mereka tidak memperhatikan firman-firman-Ku, dan Taurat-Ku mereka tolak.
כ לָמָּה־זֶּ֨ה לִ֤י לְבוֹנָה֙ מִשְּׁבָ֣א תָב֔וֹא וְקָנֶ֥ה הַטּ֖וֹב מֵאֶ֣רֶץ מֶרְחָ֑ק עֹלֽוֹתֵיכֶם֙ לֹ֣א לְרָצ֔וֹן וְזִבְחֵיכֶ֖ם לֹא־עָ֥רְבוּ לִֽי׃ (ס)
20 Untuk apa bagi-Ku kemenyan yang datang dari Syeba dan tanaman rempah harum yang terbaik dari negeri yang jauh? Korban-korban bakaranmu tidak berkenan kepada-Ku, dan korban-korban sembelihanmu tidak menyenangkan bagi-Ku.
כא לָכֵ֗ן כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנְנִ֥י נֹתֵ֛ן אֶל־הָעָ֥ם הַזֶּ֖ה מִכְשֹׁלִ֑ים וְכָ֣שְׁלוּ בָ֠ם אָב֨וֹת וּבָנִ֥ים יַחְדָּ֛ו שָׁכֵ֥ן וְרֵע֖וֹ יאבדו [וְאָבָֽדוּ׃] (פ)
21 Karena itu beginilah firman Yang Mahakekal: “Lihatlah, Aku akan menaruh sandungan-sandungan di hadapan bangsa ini, dan mereka akan tersandung karenanya, para ayah dan anak-anak bersama-sama; tetangga dan temannya akan binasa.”
כב כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנֵּ֛ה עַ֥ם בָּ֖א מֵאֶ֣רֶץ צָפ֑וֹן וְג֣וֹי גָּד֔וֹל יֵע֖וֹר מִיַּרְכְּתֵי־אָֽרֶץ׃
22 Beginilah firman Yang Mahakekal: “Lihatlah, suatu bangsa datang dari negeri utara, dan suatu bangsa yang besar akan dibangkitkan dari ujung-ujung bumi.”
כג קֶ֣שֶׁת וְכִיד֞וֹן יַחֲזִ֗יקוּ אַכְזָרִ֥י הוּא֙ וְלֹ֣א יְרַחֵ֔מוּ קוֹלָם֙ כַּיָּ֣ם יֶהֱמֶ֔ה וְעַל־סוּסִ֖ים יִרְכָּ֑בוּ עָר֗וּךְ כְּאִישׁ֙ לַמִּלְחָמָ֔ה עָלַ֖יִךְ בַּת־צִיּֽוֹן׃
23 Mereka memegang busur dan tombak; bangsa itu kejam dan mereka tidak mengenal belas kasihan. Suara mereka menderu seperti laut, dan mereka menunggang kuda-kuda; mereka siap tempur seperti seorang pejuang untuk berperang melawan engkau, hai putri Sion.
כד שָׁמַ֥עְנוּ אֶת־שָׁמְע֖וֹ רָפ֣וּ יָדֵ֑ינוּ צָרָה֙ הֶחֱזִיקַ֔תְנוּ חִ֖יל כַּיּוֹלֵדָֽה׃
24 Kami telah mendengar kabar tentangnya; tangan kami menjadi lemah lunglai. Kesesakan telah mencengkeram kami, kegentaran seperti perempuan yang sedang bersalin.
כה אַל־תצאי [תֵּֽצְאוּ֙] הַשָּׂדֶ֔ה וּבַדֶּ֖רֶךְ אַל־תלכי [תֵּלֵ֑כוּ] כִּ֚י חֶ֣רֶב לְאֹיֵ֔ב מָג֖וֹר מִסָּבִֽיב׃
25 Janganlah kamu keluar ke padang, dan janganlah kamu berjalan di jalan, sebab musuh memegang pedang; kengerian ada di mana-mana.
כו בַּת־עַמִּ֤י חִגְרִי־שָׂק֙ וְהִתְפַּלְּשִׁ֣י בָאֵ֔פֶר אֵ֤בֶל יָחִיד֙ עֲשִׂ֣י לָ֔ךְ מִסְפַּ֖ד תַּמְרוּרִ֑ים כִּ֣י פִתְאֹ֔ם יָבֹ֥א הַשֹּׁדֵ֖ד עָלֵֽינוּ׃
26 Hai putri bangsaku, kenakanlah kain kabung dan bergulinglah dalam abu! Adakanlah perkabungan seperti untuk anak tunggal, ratapan yang sangat pahit, sebab dengan tiba-tiba si perusak akan datang menyerang kita.
כז בָּח֛וֹן נְתַתִּ֥יךָ בְעַמִּ֖י מִבְצָ֑ר וְתֵדַ֕ע וּבָחַנְתָּ֖ אֶת־דַּרְכָּֽם׃
27 Aku telah menjadikan engkau menara yang kokoh di tengah umat-Ku, suatu benteng, supaya engkau mengetahui dan menguji jalan hidup mereka.
כח כֻּלָּם֙ סָרֵ֣י סֽוֹרְרִ֔ים הֹלְכֵ֥י רָכִ֖יל נְחֹ֣שֶׁת וּבַרְזֶ֑ל כֻּלָּ֥ם מַשְׁחִיתִ֖ים הֵֽמָּה׃
28 Mereka semua adalah pemberontak yang paling durhaka, yang berkeliling menyebarkan fitnah; mereka tembaga dan besi, mereka semua adalah perusak.
כט נָחַ֣ר מַפֻּ֔חַ מאשתם [מֵאֵ֖שׁ] [תַּ֣ם] עֹפָ֑רֶת לַשָּׁוְא֙ צָרַ֣ף צָר֔וֹף וְרָעִ֖ים לֹ֥א נִתָּֽקוּ׃
29 Ububan telah hangus oleh api, timah hitam telah habis; sia-sia saja pemurni terus memurnikan, sebab orang-orang jahat tidak juga tersingkirkan.
ל כֶּ֣סֶף נִמְאָ֔ס קָרְא֖וּ לָהֶ֑ם כִּֽי־מָאַ֥ס יְהוָ֖ה בָּהֶֽם׃ (פ)
30 Mereka akan disebut perak buangan, sebab Yang Mahakekal telah menolak mereka.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya