Yesaya 47

Pasal 47

א רְדִ֣י ׀ וּשְׁבִ֣י עַל־עָפָ֗ר בְּתוּלַת֙ בַּת־בָּבֶ֔ל שְׁבִי־לָאָ֥רֶץ אֵין־כִּסֵּ֖א בַּת־כַּשְׂדִּ֑ים כִּ֣י לֹ֤א תוֹסִ֙יפִי֙ יִקְרְאוּ־לָ֔ךְ רַכָּ֖ה וַעֲנֻגָּֽה׃
1 Turunlah dan duduklah di atas debu, hai anak dara, putri Babel! Duduklah di tanah, tanpa takhta, hai putri Kasdim! Sebab engkau tidak akan lagi disebut si lembut dan si manja.
ב קְחִ֥י רֵחַ֖יִם וְטַ֣חֲנִי קָ֑מַח גַּלִּ֨י צַמָּתֵ֧ךְ חֶשְׂפִּי־שֹׁ֛בֶל גַּלִּי־שׁ֖וֹק עִבְרִ֥י נְהָרֽוֹת׃
2 Ambillah batu kilangan dan gilinglah tepung; singkapkan cadarmu, singsingkan ujung kainmu, singkapkan betismu, seberangilah sungai-sungai.
ג תִּגָּל֙ עֶרְוָתֵ֔ךְ גַּ֥ם תֵּרָאֶ֖ה חֶרְפָּתֵ֑ךְ נָקָ֣ם אֶקָּ֔ח וְלֹ֥א אֶפְגַּ֖ע אָדָֽם׃ (ס)
3 Auratmu akan tersingkap, aibmu pun akan terlihat. Aku akan melakukan pembalasan, dan Aku tidak akan meminta bantuan seorang manusia pun.
ד גֹּאֲלֵ֕נוּ יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁמ֑וֹ קְד֖וֹשׁ יִשְׂרָאֵֽל׃
4 Penebus kami — Yang Mahakekal semesta alam nama-Nya, Yang Mahakudus Israel.
ה שְׁבִ֥י דוּמָ֛ם וּבֹ֥אִי בַחֹ֖שֶׁךְ בַּת־כַּשְׂדִּ֑ים כִּ֣י לֹ֤א תוֹסִ֙יפִי֙ יִקְרְאוּ־לָ֔ךְ גְּבֶ֖רֶת מַמְלָכֽוֹת׃
5 Duduklah membisu dan masuklah ke dalam kegelapan, hai putri Kasdim! Sebab engkau tidak akan lagi disebut ratu atas kerajaan-kerajaan.
ו קָצַ֣פְתִּי עַל־עַמִּ֗י חִלַּ֙לְתִּי֙ נַחֲלָתִ֔י וָאֶתְּנֵ֖ם בְּיָדֵ֑ךְ לֹא־שַׂ֤מְתְּ לָהֶם֙ רַחֲמִ֔ים עַל־זָקֵ֕ן הִכְבַּ֥דְתְּ עֻלֵּ֖ךְ מְאֹֽד׃
6 Aku murka terhadap umat-Ku; Aku menajiskan milik pusaka-Ku dan menyerahkan mereka ke dalam tanganmu. Engkau tidak menunjukkan belas kasihan kepada mereka; bahkan atas orang tua pun engkau memberatkan kukmu dengan sangat.
ז וַתֹּ֣אמְרִ֔י לְעוֹלָ֖ם אֶהְיֶ֣ה גְבָ֑רֶת עַ֣ד לֹא־שַׂ֥מְתְּ אֵ֙לֶּה֙ עַל־לִבֵּ֔ךְ לֹ֥א זָכַ֖רְתְּ אַחֲרִיתָֽהּ׃ (ס)
7 Engkau berkata, “Untuk selamanya aku akan menjadi ratu,” sehingga engkau tidak memperhatikan hal-hal ini dalam hatimu, dan tidak mengingat akhir dari semuanya itu.
ח וְעַתָּ֞ה שִׁמְעִי־זֹ֤את עֲדִינָה֙ הַיּוֹשֶׁ֣בֶת לָבֶ֔טַח הָאֹֽמְרָה֙ בִּלְבָ֔בָהּ אֲנִ֖י וְאַפְסִ֣י ע֑וֹד לֹ֤א אֵשֵׁב֙ אַלְמָנָ֔ה וְלֹ֥א אֵדַ֖ע שְׁכֽוֹל׃
8 Sekarang dengarkanlah ini, hai engkau yang suka bermanja-manja, yang duduk dengan rasa aman, yang berkata dalam hatinya, “Hanya aku, dan tidak ada yang lain selain aku; aku tidak akan duduk sebagai janda, dan aku tidak akan mengalami kehilangan anak-anak.”
ט וְתָבֹאנָה֩ לָּ֨ךְ שְׁתֵּי־אֵ֥לֶּה רֶ֛גַע בְּי֥וֹם אֶחָ֖ד שְׁכ֣וֹל וְאַלְמֹ֑ן כְּתֻמָּם֙ בָּ֣אוּ עָלַ֔יִךְ בְּרֹ֣ב כְּשָׁפַ֔יִךְ בְּעָצְמַ֥ת חֲבָרַ֖יִךְ מְאֹֽד׃
9 Kedua hal ini akan menimpamu dalam sekejap, dalam satu hari: kehilangan anak-anak dan menjadi janda. Keduanya akan menimpamu sepenuhnya, sekalipun banyak sihirmu dan sangat kuat mantra-mantramu.
י וַתִּבְטְחִ֣י בְרָעָתֵ֗ךְ אָמַרְתְּ֙ אֵ֣ין רֹאָ֔נִי חָכְמָתֵ֥ךְ וְדַעְתֵּ֖ךְ הִ֣יא שׁוֹבְבָ֑תֶךְ וַתֹּאמְרִ֣י בְלִבֵּ֔ךְ אֲנִ֖י וְאַפְסִ֥י עֽוֹד׃
10 Engkau merasa aman dalam kejahatanmu; engkau berkata, “Tidak ada yang melihat aku.” Hikmatmu dan pengetahuanmu, itulah yang membuatmu menyimpang, dan engkau berkata dalam hatimu, “Hanya aku, dan tidak ada yang lain selain aku.”
יא וּבָ֧א עָלַ֣יִךְ רָעָ֗ה לֹ֤א תֵדְעִי֙ שַׁחְרָ֔הּ וְתִפֹּ֤ל עָלַ֙יִךְ֙ הֹוָ֔ה לֹ֥א תוּכְלִ֖י כַּפְּרָ֑הּ וְתָבֹ֨א עָלַ֧יִךְ פִּתְאֹ֛ם שׁוֹאָ֖ה לֹ֥א תֵדָֽעִי׃
11 Maka malapetaka akan menimpamu, dan engkau tidak akan tahu kepada siapa harus memohon agar terlepas darinya; bencana akan jatuh menimpamu, dan engkau tidak akan mampu menghapusnya; kehancuran akan datang menimpamu dengan tiba-tiba, tanpa engkau ketahui.
יב עִמְדִי־נָ֤א בַחֲבָרַ֙יִךְ֙ וּבְרֹ֣ב כְּשָׁפַ֔יִךְ בַּאֲשֶׁ֥ר יָגַ֖עַתְּ מִנְּעוּרָ֑יִךְ אוּלַ֛י תּוּכְלִ֥י הוֹעִ֖יל אוּלַ֥י תַּעֲרֽוֹצִי׃
12 Bertahanlah sekarang dengan mantra-mantramu dan dengan banyaknya sihirmu, yang telah engkau tekuni dengan susah payah sejak masa mudamu; barangkali engkau dapat memperoleh manfaat, barangkali engkau dapat menjadi perkasa.
יג נִלְאֵ֖ית בְּרֹ֣ב עֲצָתָ֑יִךְ יַעַמְדוּ־נָ֨א וְיוֹשִׁיעֻ֜ךְ הברו [הֹבְרֵ֣י] שָׁמַ֗יִם הַֽחֹזִים֙ בַּכּ֣וֹכָבִ֔ים מֽוֹדִיעִם֙ לֶחֳדָשִׁ֔ים מֵאֲשֶׁ֥ר יָבֹ֖אוּ עָלָֽיִךְ׃
13 Engkau telah letih karena banyaknya rencanamu. Biarlah mereka bangkit sekarang dan menyelamatkanmu, para pengamat langit, yang menatap bintang-bintang, yang setiap bulan baru memberitahukan sebagian dari apa yang akan menimpamu.
יד הִנֵּ֨ה הָי֤וּ כְקַשׁ֙ אֵ֣שׁ שְׂרָפָ֔תַם לֹֽא־יַצִּ֥ילוּ אֶת־נַפְשָׁ֖ם מִיַּ֣ד לֶֽהָבָ֑ה אֵין־גַּחֶ֣לֶת לַחְמָ֔ם א֖וּר לָשֶׁ֥בֶת נֶגְדּֽוֹ׃
14 Lihatlah, mereka telah menjadi seperti jerami; api membakar mereka. Mereka tidak dapat menyelamatkan diri mereka sendiri dari kuasa nyala api. Tidak ada bara untuk menghangatkan diri, tidak ada api untuk duduk di hadapannya.
טו כֵּ֥ן הָיוּ־לָ֖ךְ אֲשֶׁ֣ר יָגָ֑עַתְּ סֹחֲרַ֣יִךְ מִנְּעוּרַ֗יִךְ אִ֤ישׁ לְעֶבְרוֹ֙ תָּע֔וּ אֵ֖ין מוֹשִׁיעֵֽךְ׃ (ס)
15 Demikianlah jadinya bagimu mereka yang untuknya engkau telah bersusah payah; para pedagang yang berniaga denganmu sejak masa mudamu, masing-masing mengembara ke arahnya sendiri; tidak ada yang menyelamatkanmu.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya