Yesaya 49

Pasal 49

א שִׁמְע֤וּ אִיִּים֙ אֵלַ֔י וְהַקְשִׁ֥יבוּ לְאֻמִּ֖ים מֵרָח֑וֹק יְהוָה֙ מִבֶּ֣טֶן קְרָאָ֔נִי מִמְּעֵ֥י אִמִּ֖י הִזְכִּ֥יר שְׁמִֽי׃
1 Dengarkanlah aku, hai pulau-pulau, dan perhatikanlah, hai bangsa-bangsa yang jauh! Yang Mahakekal telah memanggil aku sejak dari kandungan; sejak dalam rahim ibuku Ia telah menyebut namaku.
ב וַיָּ֤שֶׂם פִּי֙ כְּחֶ֣רֶב חַדָּ֔ה בְּצֵ֥ל יָד֖וֹ הֶחְבִּיאָ֑נִי וַיְשִׂימֵ֙נִי֙ לְחֵ֣ץ בָּר֔וּר בְּאַשְׁפָּת֖וֹ הִסְתִּירָֽנִי׃
2 Ia telah membuat mulutku seperti pedang yang tajam; dalam naungan tangan-Nya Ia menyembunyikan aku. Ia telah membuat aku menjadi anak panah yang berkilat; dalam tabung panah-Nya Ia menyimpan aku tersembunyi.
ג וַיֹּ֥אמֶר לִ֖י עַבְדִּי־אָ֑תָּה יִשְׂרָאֵ֕ל אֲשֶׁר־בְּךָ֖ אֶתְפָּאָֽר׃
3 Ia berfirman kepadaku: “Engkaulah hamba-Ku, hai Israel, yang olehmu Aku akan dimuliakan.”
ד וַאֲנִ֤י אָמַ֙רְתִּי֙ לְרִ֣יק יָגַ֔עְתִּי לְתֹ֥הוּ וְהֶ֖בֶל כֹּחִ֣י כִלֵּ֑יתִי אָכֵן֙ מִשְׁפָּטִ֣י אֶת־יְהוָ֔ה וּפְעֻלָּתִ֖י אֶת־אֱלֹהָֽי׃
4 Tetapi aku berkata: “Aku telah bersusah payah dengan percuma; aku telah menghabiskan kekuatanku untuk hal yang hampa dan sia-sia. Namun sesungguhnya, hakku ada pada Yang Mahakekal, dan upahku ada pada Allahku.”
ה וְעַתָּ֣ה ׀ אָמַ֣ר יְהוָ֗ה יֹצְרִ֤י מִבֶּ֙טֶן֙ לְעֶ֣בֶד ל֔וֹ לְשׁוֹבֵ֤ב יַֽעֲקֹב֙ אֵלָ֔יו וְיִשְׂרָאֵ֖ל לא [ל֣וֹ] יֵאָסֵ֑ף וְאֶכָּבֵד֙ בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֔ה וֵאלֹהַ֖י הָיָ֥ה עֻזִּֽי׃
5 Dan sekarang Yang Mahakekal berfirman, Dia yang membentuk aku sejak dari kandungan menjadi hamba-Nya, untuk membawa Yakub kembali kepada-Nya, dan supaya Israel dihimpunkan kepada-Nya. Maka aku dimuliakan di mata Yang Mahakekal, dan Allahku telah menjadi kekuatanku.
ו וַיֹּ֗אמֶר נָקֵ֨ל מִֽהְיוֹתְךָ֥ לִי֙ עֶ֔בֶד לְהָקִים֙ אֶת־שִׁבְטֵ֣י יַעֲקֹ֔ב ונצירי [וּנְצוּרֵ֥י] יִשְׂרָאֵ֖ל לְהָשִׁ֑יב וּנְתַתִּ֙יךָ֙ לְא֣וֹר גּוֹיִ֔ם לִֽהְי֥וֹת יְשׁוּעָתִ֖י עַד־קְצֵ֥ה הָאָֽרֶץ׃ (ס)
6 Ia berfirman: “Terlalu ringan bagi-Ku jika engkau menjadi hamba-Ku hanya untuk menegakkan kembali suku-suku Yakub dan membawa kembali orang-orang Israel yang terkepung. Aku akan menjadikan engkau terang bagi bangsa-bangsa, supaya keselamatan dari-Ku sampai ke ujung bumi.”
ז כֹּ֣ה אָֽמַר־יְהוָה֩ גֹּאֵ֨ל יִשְׂרָאֵ֜ל קְדוֹשׁ֗וֹ לִבְזֹה־נֶ֜פֶשׁ לִמְתָ֤עֵֽב גּוֹי֙ לְעֶ֣בֶד מֹשְׁלִ֔ים מְלָכִים֙ יִרְא֣וּ וָקָ֔מוּ שָׂרִ֖ים וְיִֽשְׁתַּחֲוּ֑וּ לְמַ֤עַן יְהוָה֙ אֲשֶׁ֣ר נֶאֱמָ֔ן קְדֹ֥שׁ יִשְׂרָאֵ֖ל וַיִּבְחָרֶֽךָּ׃
7 Beginilah firman Yang Mahakekal, Penebus dan Yang Mahakudus Israel, kepada dia yang dihina orang, kepada dia yang dibenci bangsa-bangsa, kepada hamba para penguasa: Raja-raja akan melihat lalu bangkit berdiri, para pembesar akan sujud menyembah, oleh karena Yang Mahakekal yang setia, Yang Mahakudus Israel, yang telah memilih engkau.
ח כֹּ֣ה ׀ אָמַ֣ר יְהוָ֗ה בְּעֵ֤ת רָצוֹן֙ עֲנִיתִ֔יךָ וּבְי֥וֹם יְשׁוּעָ֖ה עֲזַרְתִּ֑יךָ וְאֶצָּרְךָ֗ וְאֶתֶּנְךָ֙ לִבְרִ֣ית עָ֔ם לְהָקִ֣ים אֶ֔רֶץ לְהַנְחִ֖יל נְחָל֥וֹת שֹׁמֵמֽוֹת׃
8 Beginilah firman Yang Mahakekal: “Pada waktu Aku berkenan, Aku menjawab engkau, dan pada hari keselamatan Aku menolong engkau. Aku akan menjaga engkau dan menjadikan engkau umat perjanjian, untuk membangun kembali negeri itu dan membagikan kembali tanah-tanah milik pusaka yang telah sunyi sepi.”
ט לֵאמֹ֤ר לַֽאֲסוּרִים֙ צֵ֔אוּ לַאֲשֶׁ֥ר בַּחֹ֖שֶׁךְ הִגָּל֑וּ עַל־דְּרָכִ֣ים יִרְע֔וּ וּבְכָל־שְׁפָיִ֖ים מַרְעִיתָֽם׃
9 untuk berkata kepada orang-orang yang terbelenggu: “Keluarlah!”, dan kepada mereka yang berada dalam kegelapan: “Tampakkanlah dirimu!” Di sepanjang jalan mereka akan merumput, dan di tepi segala aliran air ada padang rumput mereka.
י לֹ֤א יִרְעָ֙בוּ֙ וְלֹ֣א יִצְמָ֔אוּ וְלֹא־יַכֵּ֥ם שָׁרָ֖ב וָשָׁ֑מֶשׁ כִּי־מְרַחֲמָ֣ם יְנַהֲגֵ֔ם וְעַל־מַבּ֥וּעֵי מַ֖יִם יְנַהֲלֵֽם׃
10 Mereka tidak akan lapar dan tidak akan haus, panas terik dan matahari tidak akan menimpa mereka, sebab Dia yang mengasihani mereka akan menuntun mereka, dan ke mata-mata air Ia akan membimbing mereka.
יא וְשַׂמְתִּ֥י כָל־הָרַ֖י לַדָּ֑רֶךְ וּמְסִלֹּתַ֖י יְרֻמֽוּן׃
11 Aku akan menjadikan semua gunung-Ku jalan yang dapat dilalui, dan jalan-jalan raya-Ku akan ditinggikan.
יב הִנֵּה־אֵ֕לֶּה מֵרָח֖וֹק יָבֹ֑אוּ וְהִֽנֵּה־אֵ֙לֶּה֙ מִצָּפ֣וֹן וּמִיָּ֔ם וְאֵ֖לֶּה מֵאֶ֥רֶץ סִינִֽים׃
12 Lihatlah, mereka ini datang dari jauh, dan lihatlah, mereka itu dari utara dan dari barat, dan mereka yang lain dari negeri Sinim.
יג רָנּ֤וּ שָׁמַ֙יִם֙ וְגִ֣ילִי אָ֔רֶץ יפצחו [וּפִצְח֥וּ] הָרִ֖ים רִנָּ֑ה כִּֽי־נִחַ֤ם יְהוָה֙ עַמּ֔וֹ וַעֲנִיָּ֖ו יְרַחֵֽם׃ (ס)
13 Bersorak-sorailah, hai langit, dan bergembiralah, hai bumi! Bergemalah dengan sorak-sorai, hai gunung-gunung! Sebab Yang Mahakekal telah menghibur umat-Nya dan mengasihani orang-orang-Nya yang tertindas.
יד וַתֹּ֥אמֶר צִיּ֖וֹן עֲזָבַ֣נִי יְהוָ֑ה וַאדֹנָ֖י שְׁכֵחָֽנִי׃
14 Tetapi Sion berkata: “Yang Mahakekal telah meninggalkan aku, dan Tuhan telah melupakan aku.”
טו הֲתִשְׁכַּ֤ח אִשָּׁה֙ עוּלָ֔הּ מֵרַחֵ֖ם בֶּן־בִּטְנָ֑הּ גַּם־אֵ֣לֶּה תִשְׁכַּ֔חְנָה וְאָנֹכִ֖י לֹ֥א אֶשְׁכָּחֵֽךְ׃
15 Dapatkah seorang perempuan melupakan bayinya, sehingga ia tidak mengasihani anak kandungnya sendiri? Sekalipun mereka ini dapat lupa, Aku tidak akan melupakan engkau.
טז הֵ֥ן עַל־כַּפַּ֖יִם חַקֹּתִ֑יךְ חוֹמֹתַ֥יִךְ נֶגְדִּ֖י תָּמִֽיד׃
16 Lihatlah, Aku telah mengukir engkau di telapak tangan-Ku; tembok-tembokmu senantiasa ada di hadapan-Ku.
יז מִֽהֲר֖וּ בָּנָ֑יִךְ מְהָֽרְסַ֥יִךְ וּמַחֲרִבַ֖יִךְ מִמֵּ֥ךְ יֵצֵֽאוּ׃
17 Anak-anakmu bergegas pulang; mereka yang meruntuhkan dan membinasakan engkau akan keluar meninggalkan engkau.
יח שְׂאִֽי־סָבִ֤יב עֵינַ֙יִךְ֙ וּרְאִ֔י כֻּלָּ֖ם נִקְבְּצ֣וּ בָֽאוּ־לָ֑ךְ חַי־אָ֣נִי נְאֻם־יְהוָ֗ה כִּ֤י כֻלָּם֙ כָּעֲדִ֣י תִלְבָּ֔שִׁי וּֽתְקַשְּׁרִ֖ים כַּכַּלָּֽה׃
18 Layangkanlah pandanganmu ke sekeliling dan lihatlah: mereka semua berkumpul dan datang kepadamu. “Demi Aku yang hidup,” firman Yang Mahakekal, “sungguh, engkau akan mengenakan mereka semua seperti perhiasan, dan mengikatkan mereka padamu seperti seorang pengantin perempuan.”
יט כִּ֤י חָרְבֹתַ֙יִךְ֙ וְשֹׁ֣מְמֹתַ֔יִךְ וְאֶ֖רֶץ הֲרִֽסֻתֵ֑יךְ כִּ֤י עַתָּה֙ תֵּצְרִ֣י מִיּוֹשֵׁ֔ב וְרָחֲק֖וּ מְבַלְּעָֽיִךְ׃
19 Sebab reruntuhanmu, tempat-tempatmu yang sunyi sepi, dan negerimu yang telah dihancurkan, sungguh, sekarang engkau akan menjadi terlalu sempit bagi penduduknya, dan orang-orang yang membinasakan engkau akan berada jauh.
כ ע֚וֹד יֹאמְר֣וּ בְאָזְנַ֔יִךְ בְּנֵ֖י שִׁכֻּלָ֑יִךְ צַר־לִ֥י הַמָּק֖וֹם גְּשָׁה־לִּ֥י וְאֵשֵֽׁבָה׃
20 Anak-anak yang dahulu hilang darimu masih akan berkata di telingamu: “Tempat ini terlalu sempit bagiku; bergeserlah sedikit untukku, supaya aku dapat tinggal di sini.”
כא וְאָמַ֣רְתְּ בִּלְבָבֵ֗ךְ מִ֤י יָֽלַד־לִי֙ אֶת־אֵ֔לֶּה וַאֲנִ֥י שְׁכוּלָ֖ה וְגַלְמוּדָ֑ה גֹּלָ֣ה ׀ וְסוּרָ֗ה וְאֵ֙לֶּה֙ מִ֣י גִדֵּ֔ל הֵ֤ן אֲנִי֙ נִשְׁאַ֣רְתִּי לְבַדִּ֔י אֵ֖לֶּה אֵיפֹ֥ה הֵֽם׃ (פ)
21 Maka engkau akan berkata dalam hatimu: “Siapakah yang melahirkan mereka ini bagiku, padahal aku telah kehilangan anak-anakku dan hidup seorang diri, terbuang dan tersingkir? Dan mereka ini, siapakah yang membesarkannya? Lihatlah, aku ditinggalkan seorang diri; mereka ini, dari manakah mereka?”
כב כֹּֽה־אָמַ֞ר אֲדֹנָ֣י יְהוִ֗ה הִנֵּ֨ה אֶשָּׂ֤א אֶל־גּוֹיִם֙ יָדִ֔י וְאֶל־עַמִּ֖ים אָרִ֣ים נִסִּ֑י וְהֵבִ֤יאוּ בָנַ֙יִךְ֙ בְּחֹ֔צֶן וּבְנֹתַ֖יִךְ עַל־כָּתֵ֥ף תִּנָּשֶֽׂאנָה׃
22 Beginilah firman Tuhan Yang Mahakekal: “Lihatlah, Aku akan mengangkat tangan-Ku kepada bangsa-bangsa, dan menegakkan panji-panji-Ku bagi suku-suku bangsa. Mereka akan membawa anak-anakmu laki-laki dalam dekapan mereka, dan anak-anakmu perempuan akan diusung di atas bahu.”
כג וְהָי֨וּ מְלָכִ֜ים אֹֽמְנַ֗יִךְ וְשָׂרֽוֹתֵיהֶם֙ מֵינִ֣יקֹתַ֔יִךְ אַפַּ֗יִם אֶ֚רֶץ יִשְׁתַּ֣חֲווּ לָ֔ךְ וַעֲפַ֥ר רַגְלַ֖יִךְ יְלַחֵ֑כוּ וְיָדַ֙עַתְּ֙ כִּֽי־אֲנִ֣י יְהוָ֔ה אֲשֶׁ֥ר לֹֽא־יֵבֹ֖שׁוּ קוָֹֽי׃ (ס)
23 Raja-raja akan menjadi pengasuhmu, dan permaisuri-permaisuri mereka menjadi inang penyusumu. Dengan muka sampai ke tanah mereka akan sujud kepadamu, dan mereka akan menjilat debu kakimu. Maka engkau akan mengetahui bahwa Akulah Yang Mahakekal; orang-orang yang berharap kepada-Ku tidak akan mendapat malu.
כד הֲיֻקַּ֥ח מִגִּבּ֖וֹר מַלְק֑וֹחַ וְאִם־שְׁבִ֥י צַדִּ֖יק יִמָּלֵֽט׃
24 Dapatkah jarahan direbut dari tangan orang yang perkasa, atau dapatkah orang benar yang tertawan itu diluputkan?
כה כִּי־כֹ֣ה ׀ אָמַ֣ר יְהוָ֗ה גַּם־שְׁבִ֤י גִבּוֹר֙ יֻקָּ֔ח וּמַלְק֥וֹחַ עָרִ֖יץ יִמָּלֵ֑ט וְאֶת־יְרִיבֵךְ֙ אָנֹכִ֣י אָרִ֔יב וְאֶת־בָּנַ֖יִךְ אָנֹכִ֥י אוֹשִֽׁיעַ׃
25 Tetapi beginilah firman Yang Mahakekal: “Bahkan tawanan orang yang perkasa pun akan direbut, dan jarahan orang yang lalim akan diluputkan. Aku sendiri akan berperkara melawan orang yang berperkara dengan engkau, dan anak-anakmu Aku sendiri akan menyelamatkan.”
כו וְהַאֲכַלְתִּ֤י אֶת־מוֹנַ֙יִךְ֙ אֶת־בְּשָׂרָ֔ם וְכֶעָסִ֖יס דָּמָ֣ם יִשְׁכָּר֑וּן וְיָדְע֣וּ כָל־בָּשָׂ֗ר כִּ֣י אֲנִ֤י יְהוָה֙ מֽוֹשִׁיעֵ֔ךְ וְגֹאֲלֵ֖ךְ אֲבִ֥יר יַעֲקֹֽב׃ (ס)
26 Aku akan menyerahkan daging orang-orang yang menindas engkau untuk dimakan, dan darah mereka akan diminum sampai mabuk seperti air anggur manis. Maka semua manusia akan mengetahui bahwa Akulah Yang Mahakekal, Penyelamatmu dan Penebusmu, Yang Mahaperkasa Yakub.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya