Yunus 4

Pasal 4

א וַיֵּ֥רַע אֶל־יוֹנָ֖ה רָעָ֣ה גְדוֹלָ֑ה וַיִּ֖חַר לֽוֹ׃
1 Hal itu sangat tidak menyenangkan hati Yunus, dan ia menjadi marah.
ב וַיִּתְפַּלֵּ֨ל אֶל־יְהוָ֜ה וַיֹּאמַ֗ר אָנָּ֤ה יְהוָה֙ הֲלוֹא־זֶ֣ה דְבָרִ֗י עַד־הֱיוֹתִי֙ עַל־אַדְמָתִ֔י עַל־כֵּ֥ן קִדַּ֖מְתִּי לִבְרֹ֣חַ תַּרְשִׁ֑ישָׁה כִּ֣י יָדַ֗עְתִּי כִּ֤י אַתָּה֙ אֵֽל־חַנּ֣וּן וְרַח֔וּם אֶ֤רֶךְ אַפַּ֙יִם֙ וְרַב־חֶ֔סֶד וְנִחָ֖ם עַל־הָרָעָֽה׃
2 Lalu ia berdoa kepada Yang Mahakekal dan berkata, “Ah, ya Yang Mahakekal, bukankah inilah yang sudah kukatakan ketika aku masih berada di tanahku sendiri? Karena itulah aku lebih dahulu bergegas melarikan diri ke Tarsis, sebab aku tahu bahwa Engkau adalah Allah yang pengasih dan penyayang, panjang sabar dan berlimpah kasih setia, serta mengurungkan malapetaka.
ג וְעַתָּ֣ה יְהוָ֔ה קַח־נָ֥א אֶת־נַפְשִׁ֖י מִמֶּ֑נִּי כִּ֛י ט֥וֹב מוֹתִ֖י מֵחַיָּֽי׃ (ס)
3 Maka sekarang, ya Yang Mahakekal, kumohon, ambillah nyawaku dariku, sebab lebih baik aku mati daripada hidup.”
ד וַיֹּ֣אמֶר יְהוָ֔ה הַהֵיטֵ֖ב חָ֥רָה לָֽךְ׃
4 Lalu Yang Mahakekal berfirman: “Sangat marahkah engkau?”
ה וַיֵּצֵ֤א יוֹנָה֙ מִן־הָעִ֔יר וַיֵּ֖שֶׁב מִקֶּ֣דֶם לָעִ֑יר וַיַּעַשׂ֩ ל֨וֹ שָׁ֜ם סֻכָּ֗ה וַיֵּ֤שֶׁב תַּחְתֶּ֙יהָ֙ בַּצֵּ֔ל עַ֚ד אֲשֶׁ֣ר יִרְאֶ֔ה מַה־יִּהְיֶ֖ה בָּעִֽיר׃
5 Kemudian Yunus keluar dari kota itu dan duduk di sebelah timur kota. Di sana ia membuat sebuah pondok bagi dirinya, lalu duduk di bawahnya, di tempat yang teduh, sampai ia dapat melihat apa yang akan terjadi dengan kota itu.
ו וַיְמַ֣ן יְהוָֽה־אֱ֠לֹהִים קִיקָי֞וֹן וַיַּ֣עַל ׀ מֵעַ֣ל לְיוֹנָ֗ה לִֽהְי֥וֹת צֵל֙ עַל־רֹאשׁ֔וֹ לְהַצִּ֥יל ל֖וֹ מֵרָֽעָת֑וֹ וַיִּשְׂמַ֥ח יוֹנָ֛ה עַל־הַקִּֽיקָי֖וֹן שִׂמְחָ֥ה גְדוֹלָֽה׃
6 Lalu Allah Yang Mahakekal menyediakan sebatang pohon jarak, dan tanaman itu tumbuh tinggi melampaui Yunus untuk menjadi naungan di atas kepalanya, guna melepaskannya dari penderitaannya. Yunus sangat bersukacita karena pohon jarak itu.
ז וַיְמַ֤ן הָֽאֱלֹהִים֙ תּוֹלַ֔עַת בַּעֲל֥וֹת הַשַּׁ֖חַר לַֽמָּחֳרָ֑ת וַתַּ֥ךְ אֶת־הַקִּֽיקָי֖וֹן וַיִּיבָֽשׁ׃
7 Tetapi keesokan harinya, ketika fajar menyingsing, Allah menyediakan seekor ulat, lalu ulat itu menggerogoti pohon jarak itu sehingga layu.
ח וַיְהִ֣י ׀ כִּזְרֹ֣חַ הַשֶּׁ֗מֶשׁ וַיְמַ֨ן אֱלֹהִ֜ים ר֤וּחַ קָדִים֙ חֲרִישִׁ֔ית וַתַּ֥ךְ הַשֶּׁ֛מֶשׁ עַל־רֹ֥אשׁ יוֹנָ֖ה וַיִּתְעַלָּ֑ף וַיִּשְׁאַ֤ל אֶת־נַפְשׁוֹ֙ לָמ֔וּת וַיֹּ֕אמֶר ט֥וֹב מוֹתִ֖י מֵחַיָּֽי׃
8 Ketika matahari terbit, Allah mendatangkan angin timur yang senyap dan panas terik. Matahari menyengat kepala Yunus sampai ia lemas hampir pingsan. Ia memohon agar nyawanya diambil supaya ia mati, dan berkata, “Lebih baik aku mati daripada hidup.”
ט וַיֹּ֤אמֶר אֱלֹהִים֙ אֶל־יוֹנָ֔ה הַהֵיטֵ֥ב חָרָֽה־לְךָ֖ עַל־הַקִּֽיקָי֑וֹן וַיֹּ֕אמֶר הֵיטֵ֥ב חָֽרָה־לִ֖י עַד־מָֽוֶת׃
9 Lalu Allah berfirman kepada Yunus: “Sangat marahkah engkau karena pohon jarak itu?” Jawabnya: “Aku sangat marah, sampai ingin mati.”
י וַיֹּ֣אמֶר יְהוָ֔ה אַתָּ֥ה חַ֙סְתָּ֙ עַל־הַקִּ֣יקָי֔וֹן אֲשֶׁ֛ר לֹא־עָמַ֥לְתָּ בּ֖וֹ וְלֹ֣א גִדַּלְתּ֑וֹ שֶׁבִּן־לַ֥יְלָה הָיָ֖ה וּבִן־לַ֥יְלָה אָבָֽד׃
10 Lalu Yang Mahakekal berfirman: “Engkau sayang kepada pohon jarak itu, padahal engkau tidak bersusah payah untuknya dan tidak menumbuhkannya; dalam satu malam ia tumbuh dan dalam satu malam pula ia binasa.
יא וַֽאֲנִי֙ לֹ֣א אָח֔וּס עַל־נִינְוֵ֖ה הָעִ֣יר הַגְּדוֹלָ֑ה אֲשֶׁ֣ר יֶשׁ־בָּ֡הּ הַרְבֵּה֩ מִֽשְׁתֵּים־עֶשְׂרֵ֨ה רִבּ֜וֹ אָדָ֗ם אֲשֶׁ֤ר לֹֽא־יָדַע֙ בֵּין־יְמִינ֣וֹ לִשְׂמֹאל֔וֹ וּבְהֵמָ֖ה רַבָּֽה׃
11 Masakan Aku tidak akan merasa sayang kepada Niniwe, kota besar itu, yang di dalamnya terdapat lebih dari seratus dua puluh ribu manusia yang tidak tahu membedakan tangan kanannya dari tangan kirinya, serta banyak ternak?”
Pasal Sebelumnya