וַיִּקַּ֞ח יְהוֹאָ֣שׁ מֶֽלֶךְ־יְהוּדָ֗ה אֵ֣ת כָּל־הַקֳּדָשִׁ֡ים אֲשֶׁר־הִקְדִּ֣ישׁוּ יְהוֹשָׁפָ֣ט וִיהוֹרָם֩ וַאֲחַזְיָ֨הוּ אֲבֹתָ֜יו מַלְכֵ֤י יְהוּדָה֙ וְאֶת־קֳדָשָׁ֔יו וְאֵ֣ת כָּל־הַזָּהָ֗ב הַנִּמְצָ֛א בְּאֹצְר֥וֹת בֵּית־יְהוָ֖ה וּבֵ֣ית הַמֶּ֑לֶךְ וַיִּשְׁלַ֗ח לַֽחֲזָאֵל֙ מֶ֣לֶךְ אֲרָ֔ם וַיַּ֖עַל מֵעַ֥ל יְרוּשָׁלִָֽם׃
Wziął Joasz, król judzki, wszystkie dary poświęcone, które poświęcili byli ojcowie jego, Jozafat i Joram i Achazjasz, królowie judzcy, jak i własne swe dary poświęcone, a niemniej wszystko złoto, znajdujące się w skarbcach przybytku Wiekuistego i pałacu królewskiego i przesłał je Hazaelowi, królowi aramejskiemu. Ustąpił tedy od Jerozolimy.
Czytaj interpretację midraszową Królów II 12:19: i klasyczna egzegeza rabiniczna.