וַיֹּאמְר֗וּ לְמֶ֣לֶךְ אַשּׁוּר֮ לֵאמֹר֒ הַגּוֹיִ֗ם אֲשֶׁ֤ר הִגְלִ֙יתָ֙ וַתּ֙וֹשֶׁב֙ בְּעָרֵ֣י שֹׁמְר֔וֹן לֹ֣א יָֽדְע֔וּ אֶת־מִשְׁפַּ֖ט אֱלֹהֵ֣י הָאָ֑רֶץ וַיְשַׁלַּח־בָּ֣ם אֶת־הָאֲרָי֗וֹת וְהִנָּם֙ מְמִיתִ֣ים אוֹתָ֔ם כַּאֲשֶׁר֙ אֵינָ֣ם יֹדְעִ֔ים אֶת־מִשְׁפַּ֖ט אֱלֹהֵ֥י הָאָֽרֶץ׃
Doniesiono tedy królowi asyryjskiemu, mówiąc: Plemiona, któreś wyprowadził, aby osiedlić je w miastach Samaryi, nie znają sposobu służenia bóstwu krajowemu, i tak nasłał na nie lwy, które je rozszarpują, ponieważ nie znają sposobu służenia bóstwu krajowemu.
Czytaj interpretację midraszową Królów II 17:26: i klasyczna egzegeza rabiniczna.