לְאִמֹּתָם֙ יֹֽאמְר֔וּ אַיֵּ֖ה דָּגָ֣ן וָיָ֑יִן בְּהִֽתְעַטְּפָ֤ם כֶּֽחָלָל֙ בִּרְחֹב֣וֹת עִ֔יר בְּהִשְׁתַּפֵּ֣ךְ נַפְשָׁ֔ם אֶל־חֵ֖יק אִמֹּתָֽם׃ (ס)
Do matek swych wołały: gdzie zboże i moszcz? gdy mdlały niby ranni po ulicach miasta, a wyzionęły ducha swego na łonie swych matek.
Rashi
When my soul grew faint Heb. בְּהִתְעַטֵּף. [Jonathan renders:] When it grew faint. Cf. (Lam. 2: 11) “For the infants swoon (בֵּעָטֵף),” (verse 12) “When they swoon (בְּהִתְעַטְּפָם) like wounded men.”