וְעָבְרָ֣ה הָעֲבָרָ֗ה לַֽעֲבִיר֙ אֶת־בֵּ֣ית הַמֶּ֔לֶךְ וְלַעֲשׂ֥וֹת הַטּ֖וֹב בעינו [בְּעֵינָ֑יו] וְשִׁמְעִ֣י בֶן־גֵּרָ֗א נָפַל֙ לִפְנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ בְּעָבְר֖וֹ בַּיַּרְדֵּֽן׃
I przypłynął prom, aby przeprawić rodzinę królewską i aby uczynić co mu się spodoba. Rzucił się wtedy Szymei, syn Gery, przed królem, gdy właśnie przez Jordan przeprawić się zamierzał.
Rashi
ממתנו means THAN THAT WE SHOULD DIE. If the word had been punctuated with a Melopum (our חולם i. e. מִמּוֹתֵנוּ) it would have to be explained “than our death” (מוֹתֵנוּ our death from the noun מָוֶת) but now that it is punctuated with a שורק (our Kibbutz) it must be explained by “than that we should die”. And similar is, (Exodus 16:3) “Would that מוּתֵנוּ” i. e. “that we should die”; similar is, (II Samuel 19:1) “Would that מוּתִי” in the history of Absalom, which means “that I should die”. It is an infinitive like (Zephaniah 3:8) “Until the day קוּמִי for ever”, and as (II Chronicles 18:26) “Until the day שׁוּבִי in peace” — which signify שאקום “that I shall arise”, and שאשוב “that I shall return”.