שָׁמַ֣עְתִּי ׀ וַתִּרְגַּ֣ז בִּטְנִ֗י לְקוֹל֙ צָלֲל֣וּ שְׂפָתַ֔י יָב֥וֹא רָקָ֛ב בַּעֲצָמַ֖י וְתַחְתַּ֣י אֶרְגָּ֑ז אֲשֶׁ֤ר אָנ֙וּחַ֙ לְי֣וֹם צָרָ֔ה לַעֲל֖וֹת לְעַ֥ם יְגוּדֶֽנּוּ׃
Usłyszałem i zadrżał żywot mój, na samą wieść zadrgały wargi moje. Jakby rdza przenikła kości moje, a na miejscu swojem zatrząsłem się - który czekać mam na dzień niedoli, aż nadciągnie przeciw ludowi ten, który go zgnębi.