Odniesienie do Królów II 2:16

וַיֹּאמְר֣וּ אֵלָ֡יו הִנֵּה־נָ֣א יֵֽשׁ־אֶת־עֲבָדֶיךָ֩ חֲמִשִּׁ֨ים אֲנָשִׁ֜ים בְּנֵֽי־חַ֗יִל יֵ֣לְכוּ נָא֮ וִיבַקְשׁ֣וּ אֶת־אֲדֹנֶיךָ֒ פֶּן־נְשָׂאוֹ֙ ר֣וּחַ יְהוָ֔ה וַיַּשְׁלִכֵ֙הוּ֙ בְּאַחַ֣ד הֶהָרִ֔ים א֖וֹ בְּאַחַ֣ת הגיאות [הַגֵּאָי֑וֹת] וַיֹּ֖אמֶר לֹ֥א תִשְׁלָֽחוּ׃

I rzekli do niego: Oto znajduje się tu przy sługach twoich pięćdziesięciu ludzi dzielnych; niechajby poszli i poszukali pana twojego, może uniósł go orkan Wiekuistego, a rzucił na jakąbądź górę, albo jakąbądź dolinę. On wszakże rzekł: Nie wysyłajcie! 

BDB

BDB

BDB

BDB

BDB

BDB

BDB

BDB

BDB

BDB

BDB