Odniesienie do Królów II 4:1
וְאִשָּׁ֣ה אַחַ֣ת מִנְּשֵׁ֣י בְנֵֽי־הַ֠נְּבִיאִים צָעֲקָ֨ה אֶל־אֱלִישָׁ֜ע לֵאמֹ֗ר עַבְדְּךָ֤ אִישִׁי֙ מֵ֔ת וְאַתָּ֣ה יָדַ֔עְתָּ כִּ֣י עַבְדְּךָ֔ הָיָ֥ה יָרֵ֖א אֶת־יְהוָ֑ה וְהַ֨נֹּשֶׁ֔ה בָּ֗א לָקַ֜חַת אֶת־שְׁנֵ֧י יְלָדַ֛י ל֖וֹ לַעֲבָדִֽים׃
Kobieta zaś niejaka z żon wychowańców prorockich uskarżała się przed Eliszą i rzekła: Sługa twój, mąż mój, umarł, a wiadomo ci, jak sługa twój obawiał się Wiekuistego, a oto przyjść ma wierzyciel, aby sobie zabrać dwoje dzieci moich za niewolników.
BDB
Ask RabbiBookmarkShareCopy
BDB
Ask RabbiBookmarkShareCopy
BDB
Ask RabbiBookmarkShareCopy
BDB
Ask RabbiBookmarkShareCopy
BDB
Ask RabbiBookmarkShareCopy
BDB
Ask RabbiBookmarkShareCopy
BDB
Ask RabbiBookmarkShareCopy
BDB
Ask RabbiBookmarkShareCopy
BDB
Ask RabbiBookmarkShareCopy
BDB
Ask RabbiBookmarkShareCopy