Hioba 26

Rozdział 26

א וַיַּ֥עַן אִיּ֗וֹב וַיֹּאמַֽר׃

1 Zatem odparł Ijob, i rzekł:

ב מֶה־עָזַ֥רְתָּ לְלֹא־כֹ֑חַ ה֝וֹשַׁ֗עְתָּ זְר֣וֹעַ לֹא־עֹֽז׃

2 O, jakże pokrzepiłeś bezsilnego, wsparłeś ramię pozbawionego mocy!

ג מַה־יָּ֭עַצְתָּ לְלֹ֣א חָכְמָ֑ה וְ֝תוּשִׁיָּ֗ה לָרֹ֥ב הוֹדָֽעְתָּ׃

3 Jakżeś oświecił radą bezrozumnego, a pełnię wiedzy mu objawił!

ד אֶת־מִ֭י הִגַּ֣דְתָּ מִלִּ֑ין וְנִשְׁמַת־מִ֝י יָצְאָ֥ה מִמֶּֽךָּ׃

4 Komu to wynurzyłeś słowa twoje, a czyjeż natchnienie wyszło z ciebie?

ה הָרְפָאִ֥ים יְחוֹלָ֑לוּ מִתַּ֥חַת מַ֝֗יִם וְשֹׁכְנֵיהֶֽם׃

5 Cienie nawet zgasłych drżą, głęboko pod wodami i mieszkańcami ich.

ו עָר֣וֹם שְׁא֣וֹל נֶגְדּ֑וֹ וְאֵ֥ין כְּ֝ס֗וּת לָֽאֲבַדּֽוֹן׃

6 Obnażona leży przepaść przed Nim, a zasłony pozbawiona jest otchłań.

ז נֹטֶ֣ה צָפ֣וֹן עַל־תֹּ֑הוּ תֹּ֥לֶה אֶ֝֗רֶץ עַל־בְּלִי־מָֽה׃

7 Roztacza północ nad zamętem, zawiesza ziemię na nicości.

ח צֹרֵֽר־מַ֥יִם בְּעָבָ֑יו וְלֹא־נִבְקַ֖ע עָנָ֣ן תַּחְתָּֽם׃

8 Zawięzuje wody w chmurach Swoich, a jednak nie rwie się obłok pod niemi.

ט מְאַחֵ֥ז פְּנֵי־כִסֵּ֑ה פַּרְשֵׁ֖ז עָלָ֣יו עֲנָנֽוֹ׃

9 Zakrywa widok stolicy Swojej, rozpostarłszy nad nią obłok swój.

י חֹֽק־חָ֭ג עַל־פְּנֵי־מָ֑יִם עַד־תַּכְלִ֖ית א֣וֹר עִם־חֹֽשֶׁךְ׃

10 Kres zakreślił na powierzchni wód, aż do granicy światła z mrokiem.

יא עַמּוּדֵ֣י שָׁמַ֣יִם יְרוֹפָ֑פוּ וְ֝יִתְמְה֗וּ מִגַּעֲרָתֽוֹ׃

11 Filary niebios zachwiały się, i osłupiały przed groźbą Jego.

יב בְּ֭כֹחוֹ רָגַ֣ע הַיָּ֑ם ובתובנתו [וּ֝בִתְבוּנָת֗וֹ] מָ֣חַץ רָֽהַב׃

12 Mocą Swoją spienił morze, a mądrością Swoją zmiażdżył Rahaba.

יג בְּ֭רוּחוֹ שָׁמַ֣יִם שִׁפְרָ֑ה חֹֽלֲלָ֥ה יָ֝ד֗וֹ נָחָ֥שׁ בָּרִֽיחַ׃

13 Za tchnieniem Jego rozjaśnia się niebo; przeszyła ręka Jego węża chybkiego.

יד הֶן־אֵ֤לֶּה ׀ קְצ֬וֹת דרכו [דְּרָכָ֗יו] וּמַה־שֵּׁ֣מֶץ דָּ֭בָר נִשְׁמַע־בּ֑וֹ וְרַ֥עַם גבורתו [גְּ֝בוּרוֹתָ֗יו] מִ֣י יִתְבּוֹנָֽן׃ (ס)

14 Oto tylko zarysy dróg Jego, ale i to tylko poszept wieści, którąśmy zasłyszeli o Nim! Wszakże gromowładną wszechmoc Jego - któż ją wyrozumie!