Izajasza 17

Rozdział 17

א מַשָּׂ֖א דַּמָּ֑שֶׂק הִנֵּ֤ה דַמֶּ֙שֶׂק֙ מוּסָ֣ר מֵעִ֔יר וְהָיְתָ֖ה מְעִ֥י מַפָּלָֽה׃
1 Rzecz o Dammesku. Oto Dammesek wykluczony z rzędu miast, a stanie się kupą zwalisk. 
ב עֲזֻב֖וֹת עָרֵ֣י עֲרֹעֵ֑ר לַעֲדָרִ֣ים תִּֽהְיֶ֔ינָה וְרָבְצ֖וּ וְאֵ֥ין מַחֲרִֽיד׃
2 Opuszczone będą miasta wokoło Aroeru, trzodom oddane, i koczować tam będą, a nikt nie spłoszy. 
ג וְנִשְׁבַּ֤ת מִבְצָר֙ מֵֽאֶפְרַ֔יִם וּמַמְלָכָ֥ה מִדַּמֶּ֖שֶׂק וּשְׁאָ֣ר אֲרָ֑ם כִּכְב֤וֹד בְּנֵֽי־יִשְׂרָאֵל֙ יִֽהְי֔וּ נְאֻ֖ם יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃ (ס)
3 I zniknie warownia z Efraimu, i królestwo z Dammesku i z reszty Aramu; do świetności synów Israela podobni będą, rzecze Wiekuisty zastępów. 
ד וְהָיָה֙ בַּיּ֣וֹם הַה֔וּא יִדַּ֖ל כְּב֣וֹד יַעֲקֹ֑ב וּמִשְׁמַ֥ן בְּשָׂר֖וֹ יֵרָזֶֽה׃
4 I będzie dnia onego zniszczeje świetność Jakóba, a otyłość ciała jego zaniknie. 
ה וְהָיָ֗ה כֶּֽאֱסֹף֙ קָצִ֣יר קָמָ֔ה וּזְרֹע֖וֹ שִׁבֳּלִ֣ים יִקְצ֑וֹר וְהָיָ֛ה כִּמְלַקֵּ֥ט שִׁבֳּלִ֖ים בְּעֵ֥מֶק רְפָאִֽים׃
5 I będzie jak gdy zagarnia żniwiarz zboże, a ramię jego kłosy zżyna, i będzie jak gdy kto zbiera kłosy w dolinie Refaim. 
ו וְנִשְׁאַר־בּ֤וֹ עֽוֹלֵלֹת֙ כְּנֹ֣קֶף זַ֔יִת שְׁנַ֧יִם שְׁלֹשָׁ֛ה גַּרְגְּרִ֖ים בְּרֹ֣אשׁ אָמִ֑יר אַרְבָּעָ֣ה חֲמִשָּׁ֗ה בִּסְעִפֶ֙יהָ֙ פֹּֽרִיָּ֔ה נְאֻם־יְהוָ֖ה אֱלֹהֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃ (ס)
6 A zostaną na niej pobierki jak po otrząśnięciu oliwnika, jedna, dwie jagody na końcu wierzchołka, trzy, cztery, na gałęziach jej bujnych, rzecze Wiekuisty, Bóg Israela. 
ז בַּיּ֣וֹם הַה֔וּא יִשְׁעֶ֥ה הָאָדָ֖ם עַל־עֹשֵׂ֑הוּ וְעֵינָ֕יו אֶל־קְד֥וֹשׁ יִשְׂרָאֵ֖ל תִּרְאֶֽינָה׃
7 Dnia onego obejrzy się człowiek na Stwórcę swojego, a oczy jego ku Świętemu Israela spoglądać będą. 
ח וְלֹ֣א יִשְׁעֶ֔ה אֶל־הַֽמִּזְבְּח֖וֹת מַעֲשֵׂ֣ה יָדָ֑יו וַאֲשֶׁ֨ר עָשׂ֤וּ אֶצְבְּעֹתָיו֙ לֹ֣א יִרְאֶ֔ה וְהָאֲשֵׁרִ֖ים וְהָחַמָּנִֽים׃
8 A nie obejrzy się na ołtarze, dzieło rąk swoich, a na to, co utworzyły pierście jego nie spojrzy, ani na gaje, ani na posągi słońca. 
ט בַּיּ֨וֹם הַה֜וּא יִהְי֣וּ ׀ עָרֵ֣י מָעֻזּ֗וֹ כַּעֲזוּבַ֤ת הַחֹ֙רֶשׁ֙ וְהָ֣אָמִ֔יר אֲשֶׁ֣ר עָזְב֔וּ מִפְּנֵ֖י בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וְהָיְתָ֖ה שְׁמָמָֽה׃
9 Dnia onego będą miasta jego warowne podobne do samotni lasu, lub wierzchołka gór, które opuszczono przed synami Israela, i będzie pustkowiem. 
י כִּ֤י שָׁכַ֙חַתְּ֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׁעֵ֔ךְ וְצ֥וּר מָעֻזֵּ֖ךְ לֹ֣א זָכָ֑רְתְּ עַל־כֵּ֗ן תִּטְּעִי֙ נִטְעֵ֣י נַעֲמָנִ֔ים וּזְמֹ֥רַת זָ֖ר תִּזְרָעֶֽנּוּ׃
10 Boś zapomniała Boga wybawienia twojego, a na opokę obrony twojej nie wspomniałaś; przetoś zasadzała sady rozkoszne, a szczepem obcym je szczepiłaś. 
יא בְּי֤וֹם נִטְעֵךְ֙ תְּשַׂגְשֵׂ֔גִי וּבַבֹּ֖קֶר זַרְעֵ֣ךְ תַּפְרִ֑יחִי נֵ֥ד קָצִ֛יר בְּי֥וֹם נַחֲלָ֖ה וּכְאֵ֥ב אָנֽוּשׁ׃ (ס)
11 Już w dzień sadzenia twojego ogrodziłaś, a nazajutrz przywiodłaś siew swój do rozkwitu: ale znikło żniwo w dzień niemocy i boleści nieuleczonej. 
יב ה֗וֹי הֲמוֹן֙ עַמִּ֣ים רַבִּ֔ים כַּהֲמ֥וֹת יַמִּ֖ים יֶהֱמָי֑וּן וּשְׁא֣וֹן לְאֻמִּ֔ים כִּשְׁא֛וֹן מַ֥יִם כַּבִּירִ֖ים יִשָּׁאֽוּן׃
12 Biada! szum ludów licznych, - niby szum morza szumią; a wrzenie narodów, - niby wrzenie wód gwałtownych wrą. 
יג לְאֻמִּ֗ים כִּשְׁא֞וֹן מַ֤יִם רַבִּים֙ יִשָּׁא֔וּן וְגָ֥עַר בּ֖וֹ וְנָ֣ס מִמֶּרְחָ֑ק וְרֻדַּ֗ף כְּמֹ֤ץ הָרִים֙ לִפְנֵי־ר֔וּחַ וּכְגַלְגַּ֖ל לִפְנֵ֥י סוּפָֽה׃
13 Narody wrzeniem wód wielkich wrą, - ale zgromi go i ucieknie daleko, a pędzonym będzie jako źdźbło po górach od wiatru, i jako tuman od wichru. 
יד לְעֵ֥ת עֶ֙רֶב֙ וְהִנֵּ֣ה בַלָּהָ֔ה בְּטֶ֥רֶם בֹּ֖קֶר אֵינֶ֑נּוּ זֶ֚ה חֵ֣לֶק שׁוֹסֵ֔ינוּ וְגוֹרָ֖ל לְבֹזְזֵֽינוּ׃ (ס)
14 Ku wieczorowi - a oto trwoga; przed porankiem, - niema go. Takim udział łupieżców naszych, i los grabieżców naszych. 
Czytaj komentarze do Izajasza 17
Raszi, Rambam, Ibn Ezra i więcej →
Poprzedni rozdziałNastępny rozdział