בֵּ֠אדַיִן קְרִ֨יבוּ וְאָמְרִ֥ין קֳדָם־מַלְכָּא֮ עַל־אֱסָ֣ר מַלְכָּא֒ הֲלָ֧א אֱסָ֣ר רְשַׁ֗מְתָּ דִּ֣י כָל־אֱנָ֡שׁ דִּֽי־יִבְעֵה֩ מִן־כָּל־אֱלָ֨הּ וֶֽאֱנָ֜שׁ עַד־יוֹמִ֣ין תְּלָתִ֗ין לָהֵן֙ מִנָּ֣ךְ מַלְכָּ֔א יִתְרְמֵ֕א לְג֖וֹב אַרְיָותָ֑א עָנֵ֨ה מַלְכָּ֜א וְאָמַ֗ר יַצִּיבָ֧א מִלְּתָ֛א כְּדָת־מָדַ֥י וּפָרַ֖ס דִּי־לָ֥א תֶעְדֵּֽא׃
Kaya't lumapit sila at nagsalita sa harap ng hari tungkol sa kautusang nagbabawal ng hari: “Hindi ba't lumagda ka ng isang kautusang nagbabawal, na ang sinumang tao na humiling sa sinumang diyos o tao sa loob ng tatlumpung araw, maliban sa iyo, O hari, ay ihahagis sa yungib ng mga leon?” Sumagot ang hari at sinabi: “Totoo ang bagay na iyan, ayon sa batas ng mga Medo at Persiano na hindi maaaring pawalang-bisa.”
Wala pa kaming makukuhang komentaryo para sa talatang ito sa ngayon. Pakisubukang muli mamaya.