וָאֹמַ֣ר לַמֶּ֔לֶךְ הַמֶּ֖לֶךְ לְעוֹלָ֣ם יִחְיֶ֑ה מַדּ֜וּעַ לֹא־יֵרְע֣וּ פָנַ֗י אֲשֶׁ֨ר הָעִ֜יר בֵּית־קִבְר֤וֹת אֲבֹתַי֙ חֲרֵבָ֔ה וּשְׁעָרֶ֖יהָ אֻכְּל֥וּ בָאֵֽשׁ׃ (ס)
At sinabi ko sa hari: “Mabuhay nawa ang hari magpakailanman! Bakit hindi magiging malungkot ang aking mukha, gayong ang lungsod na kinaroroonan ng mga libingan ng aking mga ninuno ay wasak, at ang mga pintuang-bayan nito ay tinupok ng apoy?”
Wala pa kaming makukuhang komentaryo para sa talatang ito sa ngayon. Pakisubukang muli mamaya.