זֹ֠את הָעִ֤יר הָעַלִּיזָה֙ הַיּוֹשֶׁ֣בֶת לָבֶ֔טַח הָאֹֽמְרָה֙ בִּלְבָבָ֔הּ אֲנִ֖י וְאַפְסִ֣י ע֑וֹד אֵ֣יךְ ׀ הָיְתָ֣ה לְשַׁמָּ֗ה מַרְבֵּץ֙ לַֽחַיָּ֔ה כֹּ֚ל עוֹבֵ֣ר עָלֶ֔יהָ יִשְׁרֹ֖ק יָנִ֥יעַ יָדֽוֹ׃ (ס)
Ito ang lungsod na nagsasaya, na namumuhay nang panatag, na nagsabi sa kanyang puso: “Ako, at wala nang iba pa liban sa akin.” Paano siya naging isang kagibaan, isang higaan ng mababangis na hayop! Ang bawat dumaraan sa kanya ay sisipol at iwawasiwas ang kanyang kamay.
Wala pa kaming makukuhang komentaryo para sa talatang ito sa ngayon. Pakisubukang muli mamaya.