Daniel 12

Kabanata 12

א וּבָעֵ֣ת הַהִיא֩ יַעֲמֹ֨ד מִֽיכָאֵ֜ל הַשַּׂ֣ר הַגָּד֗וֹל הָעֹמֵד֮ עַל־בְּנֵ֣י עַמֶּךָ֒ וְהָיְתָה֙ עֵ֣ת צָרָ֔ה אֲשֶׁ֤ר לֹֽא־נִהְיְתָה֙ מִֽהְי֣וֹת גּ֔וֹי עַ֖ד הָעֵ֣ת הַהִ֑יא וּבָעֵ֤ת הַהִיא֙ יִמָּלֵ֣ט עַמְּךָ֔ כָּל־הַנִּמְצָ֖א כָּת֥וּב בַּסֵּֽפֶר׃
1 Sa panahong iyon ay titindig si Miguel, ang dakilang prinsipe na nakatayo para sa mga anak ng iyong bayan. Magkakaroon ng panahon ng kapighatian na hindi pa nangyari mula nang magkaroon ng bansa hanggang sa panahong iyon. At sa panahong iyon ay maliligtas ang iyong bayan, ang bawat isang matatagpuang nakasulat sa aklat.
ב וְרַבִּ֕ים מִיְּשֵׁנֵ֥י אַדְמַת־עָפָ֖ר יָקִ֑יצוּ אֵ֚לֶּה לְחַיֵּ֣י עוֹלָ֔ם וְאֵ֥לֶּה לַחֲרָפ֖וֹת לְדִרְא֥וֹן עוֹלָֽם׃ (ס)
2 At marami sa mga natutulog sa lupang alabok ay magigising: ang ilan ay sa buhay na walang hanggan, at ang ilan ay sa mga kahihiyan, sa walang-hanggang pagkasuklam.
ג וְהַ֨מַּשְׂכִּלִ֔ים יַזְהִ֖רוּ כְּזֹ֣הַר הָרָקִ֑יעַ וּמַצְדִּיקֵי֙ הָֽרַבִּ֔ים כַּכּוֹכָבִ֖ים לְעוֹלָ֥ם וָעֶֽד׃ (פ)
3 At ang mga marurunong ay magniningning na gaya ng ningning ng kalawakan, at ang mga umaakay sa marami sa katuwiran ay magniningning na gaya ng mga bituin magpakailanman.
ד וְאַתָּ֣ה דָֽנִיֵּ֗אל סְתֹ֧ם הַדְּבָרִ֛ים וַחֲתֹ֥ם הַסֵּ֖פֶר עַד־עֵ֣ת קֵ֑ץ יְשֹׁטְט֥וּ רַבִּ֖ים וְתִרְבֶּ֥ה הַדָּֽעַת׃
4 At ikaw, Daniel, ilihim mo ang mga salita at tatakan mo ang aklat hanggang sa panahon ng wakas. Marami ang magsisiyasat nang paroo't parito, at lalago ang kaalaman.
ה וְרָאִ֙יתִי֙ אֲנִ֣י דָנִיֵּ֔אל וְהִנֵּ֛ה שְׁנַ֥יִם אֲחֵרִ֖ים עֹמְדִ֑ים אֶחָ֥ד הֵ֙נָּה֙ לִשְׂפַ֣ת הַיְאֹ֔ר וְאֶחָ֥ד הֵ֖נָּה לִשְׂפַ֥ת הַיְאֹֽר׃
5 At ako, si Daniel, ay tumingin, at narito, may dalawang iba pang nakatayo: ang isa ay sa pampang ng ilog sa dakong ito, at ang isa ay sa pampang ng ilog sa dakong iyon.
ו וַיֹּ֗אמֶר לָאִישׁ֙ לְב֣וּשׁ הַבַּדִּ֔ים אֲשֶׁ֥ר מִמַּ֖עַל לְמֵימֵ֣י הַיְאֹ֑ר עַד־מָתַ֖י קֵ֥ץ הַפְּלָאֽוֹת׃
6 At sinabi ng isa sa lalaking nakadamit ng lino, na nasa itaas ng tubig ng ilog: “Hanggang kailan pa bago dumating ang wakas ng mga kababalaghang ito?”
ז וָאֶשְׁמַ֞ע אֶת־הָאִ֣ישׁ ׀ לְב֣וּשׁ הַבַּדִּ֗ים אֲשֶׁ֣ר מִמַּעַל֮ לְמֵימֵ֣י הַיְאֹר֒ וַיָּ֨רֶם יְמִינ֤וֹ וּשְׂמֹאלוֹ֙ אֶל־הַשָּׁמַ֔יִם וַיִּשָּׁבַ֖ע בְּחֵ֣י הָעוֹלָ֑ם כִּי֩ לְמוֹעֵ֨ד מֽוֹעֲדִ֜ים וָחֵ֗צִי וּכְכַלּ֛וֹת נַפֵּ֥ץ יַד־עַם־קֹ֖דֶשׁ תִּכְלֶ֥ינָה כָל־אֵֽלֶּה׃
7 At narinig ko ang lalaking nakadamit ng lino, na nasa itaas ng tubig ng ilog, nang itaas niya ang kanyang kanang kamay at kaliwang kamay sa langit at manumpa sa Kanya na nabubuhay magpakailanman: na ito ay sa isang takdang panahon, mga takdang panahon, at kalahati; at kapag natapos nang durugin ang lakas ng banal na bayan, matatapos ang lahat ng mga bagay na ito.
ח וַאֲנִ֥י שָׁמַ֖עְתִּי וְלֹ֣א אָבִ֑ין וָאֹ֣מְרָ֔ה אֲדֹנִ֕י מָ֥ה אַחֲרִ֖ית אֵֽלֶּה׃ (פ)
8 Narinig ko, ngunit hindi ko naunawaan. Kaya sinabi ko: “panginoon ko, ano ang magiging wakas ng mga bagay na ito?”
ט וַיֹּ֖אמֶר לֵ֣ךְ דָּנִיֵּ֑אל כִּֽי־סְתֻמִ֧ים וַחֲתֻמִ֛ים הַדְּבָרִ֖ים עַד־עֵ֥ת קֵֽץ׃
9 At sinabi niya: “Humayo ka, Daniel, sapagkat ang mga salita ay inilihim at tinatakan hanggang sa panahon ng wakas.
י יִ֠תְבָּֽרֲרוּ וְיִֽתְלַבְּנ֤וּ וְיִצָּֽרְפוּ֙ רַבִּ֔ים וְהִרְשִׁ֣יעוּ רְשָׁעִ֔ים וְלֹ֥א יָבִ֖ינוּ כָּל־רְשָׁעִ֑ים וְהַמַּשְׂכִּלִ֖ים יָבִֽינוּ׃
10 Marami ang magpapakalinis, magpapakaputi, at dadalisayin; ngunit ang masasama ay gagawa ng kasamaan, at walang sinuman sa masasama ang makauunawa, ngunit ang mga marurunong ay makauunawa.
יא וּמֵעֵת֙ הוּסַ֣ר הַתָּמִ֔יד וְלָתֵ֖ת שִׁקּ֣וּץ שֹׁמֵ֑ם יָמִ֕ים אֶ֖לֶף מָאתַ֥יִם וְתִשְׁעִֽים׃
11 At mula sa panahong alisin ang palagiang handog, at ilagay ang kasuklam-suklam na nagdudulot ng pagkatiwangwang, ay may isang libo dalawang daan at siyamnapung araw.
יב אַשְׁרֵ֥י הַֽמְחַכֶּ֖ה וְיַגִּ֑יעַ לְיָמִ֕ים אֶ֕לֶף שְׁלֹ֥שׁ מֵא֖וֹת שְׁלֹשִׁ֥ים וַחֲמִשָּֽׁה׃
12 Mapalad ang naghihintay at umaabot sa isang libo tatlong daan at tatlumpu't limang araw.
יג וְאַתָּ֖ה לֵ֣ךְ לַקֵּ֑ץ וְתָנ֛וּחַ וְתַעֲמֹ֥ד לְגֹרָלְךָ֖ לְקֵ֥ץ הַיָּמִֽין׃
13 At ikaw, humayo ka hanggang sa wakas; at ikaw ay magpapahinga, at tatayo ka para sa iyong bahagi sa wakas ng mga araw.”