Ezekiel 9

Kabanata 9

א וַיִּקְרָ֣א בְאָזְנַ֗י ק֤וֹל גָּדוֹל֙ לֵאמֹ֔ר קָרְב֖וּ פְּקֻדּ֣וֹת הָעִ֑יר וְאִ֛ישׁ כְּלִ֥י מַשְׁחֵת֖וֹ בְּיָדֽוֹ׃
1 Pagkatapos ay sumigaw siya sa aking pandinig nang may malakas na tinig, na nagsasabi: “Palapitin ninyo ang mga itinalaga laban sa lungsod, bawat isa'y may hawak na sandatang pamuksa sa kanyang kamay.”
ב וְהִנֵּ֣ה שִׁשָּׁ֣ה אֲנָשִׁ֡ים בָּאִ֣ים ׀ מִדֶּרֶךְ־שַׁ֨עַר הָעֶלְי֜וֹן אֲשֶׁ֣ר ׀ מָפְנֶ֣ה צָפ֗וֹנָה וְאִ֨ישׁ כְּלִ֤י מַפָּצוֹ֙ בְּיָד֔וֹ וְאִישׁ־אֶחָ֤ד בְּתוֹכָם֙ לָבֻ֣שׁ בַּדִּ֔ים וְקֶ֥סֶת הַסֹּפֵ֖ר בְּמָתְנָ֑יו וַיָּבֹ֙אוּ֙ וַיַּ֣עַמְד֔וּ אֵ֖צֶל מִזְבַּ֥ח הַנְּחֹֽשֶׁת׃
2 At narito, anim na lalaki ang dumarating mula sa daan ng itaas na pintuan na nakaharap sa hilaga, bawat isa'y may hawak na sandatang pandurog sa kanyang kamay; at may isang lalaki sa gitna nila na nakadamit ng lino, na may sisidlan ng tinta ng manunulat sa kanyang baywang. At pumasok sila at tumayo sa tabi ng altar na tanso.
ג וּכְב֣וֹד ׀ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל נַעֲלָה֙ מֵעַ֤ל הַכְּרוּב֙ אֲשֶׁ֣ר הָיָ֣ה עָלָ֔יו אֶ֖ל מִפְתַּ֣ן הַבָּ֑יִת וַיִּקְרָ֗א אֶל־הָאִישׁ֙ הַלָּבֻ֣שׁ הַבַּדִּ֔ים אֲשֶׁ֛ר קֶ֥סֶת הַסֹּפֵ֖ר בְּמָתְנָֽיו׃ (ס)
3 At ang kaluwalhatian ng Diyos ng Israel ay pumaitaas mula sa kerubin na kinaroroonan nito, patungo sa bungad ng Bahay; at tinawag Niya ang lalaking nakadamit ng lino, na may sisidlan ng tinta ng manunulat sa kanyang baywang.
ד וַיֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ אלו [אֵלָ֔יו] עֲבֹר֙ בְּת֣וֹךְ הָעִ֔יר בְּת֖וֹךְ יְרֽוּשָׁלִָ֑ם וְהִתְוִ֨יתָ תָּ֜ו עַל־מִצְח֣וֹת הָאֲנָשִׁ֗ים הַנֶּֽאֱנָחִים֙ וְהַנֶּ֣אֱנָקִ֔ים עַ֚ל כָּל־הַתּ֣וֹעֵב֔וֹת הַֽנַּעֲשׂ֖וֹת בְּתוֹכָֽהּ׃
4 At sinabi ng Walang-Hanggan sa kanya: “Dumaan ka sa gitna ng lungsod, sa gitna ng Jerusalem, at maglagay ka ng tanda sa mga noo ng mga taong nagbubuntong-hininga at dumaraing dahil sa lahat ng karumal-dumal na bagay na ginagawa sa gitna nito.”
ה וּלְאֵ֙לֶּה֙ אָמַ֣ר בְּאָזְנַ֔י עִבְר֥וּ בָעִ֛יר אַחֲרָ֖יו וְהַכּ֑וּ על־[אַל־] תָּחֹ֥ס עיניכם [עֵינְכֶ֖ם] וְאַל־תַּחְמֹֽלוּ׃
5 At sa mga ito ay sinabi Niya sa aking pandinig: “Dumaan kayo sa lungsod kasunod niya, at pumatay kayo; huwag maawa ang inyong mata, at huwag kayong mahabag.
ו זָקֵ֡ן בָּח֣וּר וּבְתוּלָה֩ וְטַ֨ף וְנָשִׁ֜ים תַּהַרְג֣וּ לְמַשְׁחִ֗ית וְעַל־כָּל־אִ֨ישׁ אֲשֶׁר־עָלָ֤יו הַתָּו֙ אַל־תִּגַּ֔שׁוּ וּמִמִּקְדָּשִׁ֖י תָּחֵ֑לּוּ וַיָּחֵ֙לּוּ֙ בָּאֲנָשִׁ֣ים הַזְּקֵנִ֔ים אֲשֶׁ֖ר לִפְנֵ֥י הַבָּֽיִת׃
6 Patayin ninyo nang lubusan ang matanda, ang binata at ang dalaga, ang maliliit na bata at ang mga babae; ngunit huwag ninyong lalapitan ang sinumang taong may tanda; at sa Aking santuwaryo kayo magsimula.” At nagsimula sila sa matatandang lalaki na nasa harap ng bahay.
ז וַיֹּ֨אמֶר אֲלֵיהֶ֜ם טַמְּא֣וּ אֶת־הַבַּ֗יִת וּמַלְא֧וּ אֶת־הַחֲצֵר֛וֹת חֲלָלִ֖ים צֵ֑אוּ וְיָצְא֖וּ וְהִכּ֥וּ בָעִֽיר׃
7 At sinabi Niya sa kanila: “Dungisan ninyo ang Bahay, at punuin ninyo ang mga looban ng mga napatay; lumabas kayo.” At lumabas sila at pumatay sa lungsod.
ח וַֽיְהִי֙ כְּהַכּוֹתָ֔ם וְנֵֽאשֲׁאַ֖ר אָ֑נִי וָאֶפְּלָ֨ה עַל־פָּנַ֜י וָאֶזְעַ֗ק וָֽאֹמַר֙ אֲהָהּ֙ אֲדֹנָ֣י יְהוִ֔ה הֲמַשְׁחִ֣ית אַתָּ֗ה אֵ֚ת כָּל־שְׁאֵרִ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל בְּשָׁפְכְּךָ֥ אֶת־חֲמָתְךָ֖ עַל־יְרוּשָׁלִָֽם׃
8 At nangyari, habang sila'y nananakit, at ako lamang ang naiwan, ako'y nagpatirapa, at sumigaw ako at nagsabi: “Ah, Panginoong Walang-Hanggan! Lilipulin Mo ba ang lahat ng nalabi sa Israel sa pagbubuhos Mo ng Iyong poot sa Jerusalem?”
ט וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י עֲוֺ֨ן בֵּֽית־יִשְׂרָאֵ֤ל וִֽיהוּדָה֙ גָּדוֹל֙ בִּמְאֹ֣ד מְאֹ֔ד וַתִּמָּלֵ֤א הָאָ֙רֶץ֙ דָּמִ֔ים וְהָעִ֖יר מָלְאָ֣ה מֻטֶּ֑ה כִּ֣י אָמְר֗וּ עָזַ֤ב יְהוָה֙ אֶת־הָאָ֔רֶץ וְאֵ֥ין יְהוָ֖ה רֹאֶֽה׃
9 At sinabi Niya sa akin: “Ang kasamaan ng sambahayan ng Israel at ng Juda ay napakalaki, lubhang napakalaki; at ang lupain ay napuno ng dugo, at ang lungsod ay puno ng baluktot na paghatol; sapagkat sinasabi nila: ‘Pinabayaan ng Walang-Hanggan ang lupain, at hindi nakakakita ang Walang-Hanggan.’
י וְגַ֨ם־אֲנִ֔י לֹא־תָח֥וֹס עֵינִ֖י וְלֹ֣א אֶחְמֹ֑ל דַּרְכָּ֖ם בְּרֹאשָׁ֥ם נָתָֽתִּי׃
10 At Ako man ay hindi maaawa ang Aking mata, at hindi Ako mahahabag; ang kanilang lakad ay ibabagsak Ko sa kanilang ulo.”
יא וְהִנֵּ֞ה הָאִ֣ישׁ ׀ לְבֻ֣שׁ הַבַּדִּ֗ים אֲשֶׁ֤ר הַקֶּ֙סֶת֙ בְּמָתְנָ֔יו מֵשִׁ֥יב דָּבָ֖ר לֵאמֹ֑ר עָשִׂ֕יתִי כאשר [כְּכֹ֖ל] [אֲשֶׁ֥ר] צִוִּיתָֽנִי׃ (ס)
11 At narito, ang lalaking nakadamit ng lino, na may sisidlan ng tinta sa kanyang baywang, ay nag-ulat at nagsabi: “Ginawa ko ang lahat ng iniutos Mo sa akin.”
Nakaraang KabanataSusunod na Kabanata