Ezra 9

Kabanata 9

א וּכְכַלּ֣וֹת אֵ֗לֶּה נִגְּשׁ֨וּ אֵלַ֤י הַשָּׂרִים֙ לֵאמֹ֔ר לֹֽא־נִבְדְּל֞וּ הָעָ֤ם יִשְׂרָאֵל֙ וְהַכֹּהֲנִ֣ים וְהַלְוִיִּ֔ם מֵעַמֵּ֖י הָאֲרָצ֑וֹת כְּ֠תוֹעֲבֹֽתֵיהֶם לַכְּנַעֲנִ֨י הַחִתִּ֜י הַפְּרִזִּ֣י הַיְבוּסִ֗י הָֽעַמֹּנִי֙ הַמֹּ֣אָבִ֔י הַמִּצְרִ֖י וְהָאֱמֹרִֽי׃

1 Nang matapos ang mga bagay na ito, lumapit sa akin ang mga pinuno at nagsabi: “Ang bayang Israel, ang mga saserdote, at ang mga Levita ay hindi humiwalay sa mga bayan ng mga lupain, kundi gumagawa ayon sa kanilang mga kasuklam-suklam na gawain, ang sa mga Cananeo, mga Hiteo, mga Perezeo, mga Jebuseo, mga Ammonita, mga Moabita, mga Egipcio, at mga Amorrheo.

ב כִּֽי־נָשְׂא֣וּ מִבְּנֹֽתֵיהֶ֗ם לָהֶם֙ וְלִבְנֵיהֶ֔ם וְהִתְעָֽרְבוּ֙ זֶ֣רַע הַקֹּ֔דֶשׁ בְּעַמֵּ֖י הָאֲרָצ֑וֹת וְיַ֧ד הַשָּׂרִ֣ים וְהַסְּגָנִ֗ים הָֽיְתָ֛ה בַּמַּ֥עַל הַזֶּ֖ה רִאשׁוֹנָֽה׃ (ס)

2 Sapagkat kumuha sila ng mga asawa mula sa kanilang mga anak na babae para sa kanilang sarili at para sa kanilang mga anak na lalaki, kaya nahalo ang banal na lahi sa mga bayan ng mga lupain; at ang kamay ng mga pinuno at ng mga tagapamahala ang nauna sa pagtataksil na ito.”

ג וּכְשָׁמְעִי֙ אֶת־הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֔ה קָרַ֥עְתִּי אֶת־בִּגְדִ֖י וּמְעִילִ֑י וָאֶמְרְטָ֞ה מִשְּׂעַ֤ר רֹאשִׁי֙ וּזְקָנִ֔י וָאֵשְׁבָ֖ה מְשׁוֹמֵֽם׃

3 Nang marinig ko ang bagay na ito, pinunit ko ang aking kasuotan at ang aking balabal, binunot ko ang ilan sa buhok ng aking ulo at ng aking balbas, at naupo akong lugmok at natitigilan.

ד וְאֵלַ֣י יֵאָסְפ֗וּ כֹּ֤ל חָרֵד֙ בְּדִבְרֵ֣י אֱלֹהֵֽי־יִשְׂרָאֵ֔ל עַ֖ל מַ֣עַל הַגּוֹלָ֑ה וַאֲנִי֙ יֹשֵׁ֣ב מְשׁוֹמֵ֔ם עַ֖ד לְמִנְחַ֥ת הָעָֽרֶב׃

4 At nagtipon sa akin ang lahat ng nanginginig sa mga salita ng Diyos ng Israel dahil sa pagtataksil ng mga bumalik mula sa pagkatapon; at ako'y nakaupong natitigilan hanggang sa oras ng handog sa hapon.

ה וּבְמִנְחַ֣ת הָעֶ֗רֶב קַ֚מְתִּי מִתַּֽעֲנִיתִ֔י וּבְקָרְעִ֥י בִגְדִ֖י וּמְעִילִ֑י וָֽאֶכְרְעָה֙ עַל־בִּרְכַּ֔י וָאֶפְרְשָׂ֥ה כַפַּ֖י אֶל־יְהוָ֥ה אֱלֹהָֽי׃

5 At sa oras ng handog sa hapon, bumangon ako mula sa aking pag-aayuno, na punit ang aking kasuotan at ang aking balabal, at lumuhod ako at iniunat ko ang aking mga palad sa Walang-Hanggan na aking Diyos.

ו וָאֹמְרָ֗ה אֱלֹהַי֙ בֹּ֣שְׁתִּי וְנִכְלַ֔מְתִּי לְהָרִ֧ים אֱלֹהַ֛י פָּנַ֖י אֵלֶ֑יךָ כִּ֣י עֲוֺנֹתֵ֤ינוּ רָבוּ֙ לְמַ֣עְלָה רֹּ֔אשׁ וְאַשְׁמָתֵ֥נוּ גָדְלָ֖ה עַ֥ד לַשָּׁמָֽיִם׃

6 At sinabi ko: “O aking Diyos, nahihiya ako at napapahiya na itaas ang aking mukha sa Iyo, O aking Diyos, sapagkat ang aming mga kasalanan ay dumami nang higit pa sa aming ulo, at ang aming pagkakasala ay lumaki hanggang sa langit.

ז מִימֵ֣י אֲבֹתֵ֗ינוּ אֲנַ֙חְנוּ֙ בְּאַשְׁמָ֣ה גְדֹלָ֔ה עַ֖ד הַיּ֣וֹם הַזֶּ֑ה וּבַעֲוֺנֹתֵ֡ינוּ נִתַּ֡נּוּ אֲנַחְנוּ֩ מְלָכֵ֨ינוּ כֹהֲנֵ֜ינוּ בְּיַ֣ד ׀ מַלְכֵ֣י הָאֲרָצ֗וֹת בַּחֶ֜רֶב בַּשְּׁבִ֧י וּבַבִּזָּ֛ה וּבְבֹ֥שֶׁת פָּנִ֖ים כְּהַיּ֥וֹם הַזֶּֽה׃

7 Mula pa sa mga araw ng aming mga ninuno ay nasa malaking pagkakasala na kami hanggang sa araw na ito; at dahil sa aming mga kasalanan ay ibinigay kami, ang aming mga hari, at ang aming mga saserdote sa kamay ng mga hari ng mga lupain, sa tabak, sa pagkabihag, sa pandarambong, at sa kahihiyan ng mukha, gaya ng sa araw na ito.

ח וְעַתָּ֡ה כִּמְעַט־רֶגַע֩ הָיְתָ֨ה תְחִנָּ֜ה מֵאֵ֣ת ׀ יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֗ינוּ לְהַשְׁאִ֥יר לָ֙נוּ֙ פְּלֵיטָ֔ה וְלָתֶת־לָ֥נוּ יָתֵ֖ד בִּמְק֣וֹם קָדְשׁ֑וֹ לְהָאִ֤יר עֵינֵ֙ינוּ֙ אֱלֹהֵ֔ינוּ וּלְתִתֵּ֛נוּ מִֽחְיָ֥ה מְעַ֖ט בְּעַבְדֻתֵֽנוּ׃

8 At ngayon, sa sandaling panahon lamang, nagkaroon ng biyaya mula sa Walang-Hanggan na aming Diyos, upang mag-iwan sa amin ng mga nakaligtas, at upang bigyan kami ng tulos sa Kanyang banal na dako, upang liwanagin ng aming Diyos ang aming mga mata at bigyan kami ng kaunting buhay sa aming pagkaalipin.

ט כִּֽי־עֲבָדִ֣ים אֲנַ֔חְנוּ וּבְעַבְדֻ֔תֵנוּ לֹ֥א עֲזָבָ֖נוּ אֱלֹהֵ֑ינוּ וַֽיַּט־עָלֵ֣ינוּ חֶ֡סֶד לִפְנֵי֩ מַלְכֵ֨י פָרַ֜ס לָֽתֶת־לָ֣נוּ מִֽחְיָ֗ה לְרוֹמֵ֞ם אֶת־בֵּ֤ית אֱלֹהֵ֙ינוּ֙ וּלְהַעֲמִ֣יד אֶת־חָרְבֹתָ֔יו וְלָֽתֶת־לָ֣נוּ גָדֵ֔ר בִּֽיהוּדָ֖ה וּבִירוּשָׁלִָֽם׃ (ס)

9 Sapagkat mga alipin kami; ngunit sa aming pagkaalipin ay hindi kami pinabayaan ng aming Diyos, kundi iginawad Niya sa amin ang Kanyang kagandahang-loob sa harap ng mga hari ng Persia, upang bigyan kami ng ikabubuhay, upang itayo ang bahay ng aming Diyos at ibangon ang mga guho nito, at upang bigyan kami ng bakod sa Juda at sa Jerusalem.

י וְעַתָּ֛ה מַה־נֹּאמַ֥ר אֱלֹהֵ֖ינוּ אַֽחֲרֵי־זֹ֑את כִּ֥י עָזַ֖בְנוּ מִצְוֺתֶֽיךָ׃

10 At ngayon, ano ang aming masasabi, O aming Diyos, pagkatapos nito? Sapagkat tinalikuran namin ang Iyong mga utos,

יא אֲשֶׁ֣ר צִוִּ֗יתָ בְּיַ֨ד עֲבָדֶ֣יךָ הַנְּבִיאִים֮ לֵאמֹר֒ הָאָ֗רֶץ אֲשֶׁ֨ר אַתֶּ֤ם בָּאִים֙ לְרִשְׁתָּ֔הּ אֶ֤רֶץ נִדָּה֙ הִ֔יא בְּנִדַּ֖ת עַמֵּ֣י הָאֲרָצ֑וֹת בְּתוֹעֲבֹֽתֵיהֶ֗ם אֲשֶׁ֥ר מִלְא֛וּהָ מִפֶּ֥ה אֶל־פֶּ֖ה בְּטֻמְאָתָֽם׃

11 na Iyong iniutos sa pamamagitan ng Iyong mga lingkod na mga propeta, na nagsasabi: “Ang lupaing inyong papasukin upang angkinin ay isang lupaing marumi dahil sa karumihan ng mga bayan ng mga lupain, dahil sa kanilang mga kasuklam-suklam na gawain na ipinuno nila rito, mula sa isang dulo hanggang sa kabilang dulo, ng kanilang karumihan.

יב וְ֠עַתָּה בְּֽנוֹתֵיכֶ֞ם אַל־תִּתְּנ֣וּ לִבְנֵיהֶ֗ם וּבְנֹֽתֵיהֶם֙ אַל־תִּשְׂא֣וּ לִבְנֵיכֶ֔ם וְלֹֽא־תִדְרְשׁ֧וּ שְׁלֹמָ֛ם וְטוֹבָתָ֖ם עַד־עוֹלָ֑ם לְמַ֣עַן תֶּחֶזְק֗וּ וַאֲכַלְתֶּם֙ אֶת־ט֣וּב הָאָ֔רֶץ וְהוֹרַשְׁתֶּ֥ם לִבְנֵיכֶ֖ם עַד־עוֹלָֽם׃

12 At ngayon, huwag ninyong ibigay ang inyong mga anak na babae sa kanilang mga anak na lalaki, at huwag ninyong kunin ang kanilang mga anak na babae para sa inyong mga anak na lalaki, at huwag ninyong hangarin kailanman ang kanilang kapayapaan at ang kanilang kasaganaan, upang kayo'y maging matatag, at makain ninyo ang buti ng lupain, at maipamana ninyo ito sa inyong mga anak magpakailanman.”

יג וְאַֽחֲרֵי֙ כָּל־הַבָּ֣א עָלֵ֔ינוּ בְּמַעֲשֵׂ֙ינוּ֙ הָרָעִ֔ים וּבְאַשְׁמָתֵ֖נוּ הַגְּדֹלָ֑ה כִּ֣י ׀ אַתָּ֣ה אֱלֹהֵ֗ינוּ חָשַׂ֤כְתָּֽ לְמַ֙טָּה֙ מֵֽעֲוֺנֵ֔נוּ וְנָתַ֥תָּה לָּ֛נוּ פְּלֵיטָ֖ה כָּזֹֽאת׃

13 At pagkatapos ng lahat ng dumating sa amin dahil sa aming masasamang gawa at dahil sa aming malaking pagkakasala, gayong Ikaw, O aming Diyos, ay nagpigil at nagparusa sa amin nang mas mababa kaysa sa nararapat sa aming mga kasalanan, at binigyan Mo kami ng ganitong mga nakaligtas,

יד הֲנָשׁוּב֙ לְהָפֵ֣ר מִצְוֺתֶ֔יךָ וּ֨לְהִתְחַתֵּ֔ן בְּעַמֵּ֥י הַתֹּעֵב֖וֹת הָאֵ֑לֶּה הֲל֤וֹא תֶֽאֱנַף־בָּ֙נוּ֙ עַד־כַּלֵּ֔ה לְאֵ֥ין שְׁאֵרִ֖ית וּפְלֵיטָֽה׃ (פ)

14 babalik ba kaming muli sa paglabag sa Iyong mga utos at sa pakikipag-asawahan sa mga bayang gumagawa ng mga kasuklam-suklam na gawaing ito? Hindi ba magagalit Ka sa amin hanggang sa lubusan Mo kaming lipulin, hanggang sa wala nang matirang anumang labi o nakaligtas?

טו יְהוָ֞ה אֱלֹהֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ צַדִּ֣יק אַ֔תָּה כִּֽי־נִשְׁאַ֥רְנוּ פְלֵיטָ֖ה כְּהַיּ֣וֹם הַזֶּ֑ה הִנְנ֤וּ לְפָנֶ֙יךָ֙ בְּאַשְׁמָתֵ֔ינוּ כִּ֣י אֵ֥ין לַעֲמ֛וֹד לְפָנֶ֖יךָ עַל־זֹֽאת׃ (פ)

15 O Walang-Hanggan, Diyos ng Israel, matuwid Ka, sapagkat naiwan kaming mga nakaligtas, gaya ng sa araw na ito. Narito, kami ay nasa Iyong harapan sa aming pagkakasala, sapagkat walang makatatayo sa Iyong harapan dahil dito.”

Nakaraang Kabanata Susunod na Kabanata