Genesis 44

Kabanata 44

א וַיְצַ֞ו אֶת־אֲשֶׁ֣ר עַל־בֵּיתוֹ֮ לֵאמֹר֒ מַלֵּ֞א אֶת־אַמְתְּחֹ֤ת הָֽאֲנָשִׁים֙ אֹ֔כֶל כַּאֲשֶׁ֥ר יוּכְל֖וּן שְׂאֵ֑ת וְשִׂ֥ים כֶּֽסֶף־אִ֖ישׁ בְּפִ֥י אַמְתַּחְתּֽוֹ׃
1 At iniutos niya sa katiwala ng kanyang bahay, na sinasabi: “Punuin mo ng pagkain ang mga sako ng mga lalaki, hangga't kaya nilang dalhin, at ilagay mo ang pera ng bawat isa sa bunganga ng kanyang sako.”
ב וְאֶת־גְּבִיעִ֞י גְּבִ֣יעַ הַכֶּ֗סֶף תָּשִׂים֙ בְּפִי֙ אַמְתַּ֣חַת הַקָּטֹ֔ן וְאֵ֖ת כֶּ֣סֶף שִׁבְר֑וֹ וַיַּ֕עַשׂ כִּדְבַ֥ר יוֹסֵ֖ף אֲשֶׁ֥ר דִּבֵּֽר׃
2 “At ang aking kopa, ang kopang pilak, ay ilagay mo sa bunganga ng sako ng bunso, kasama ang pera ng kanyang binili na butil.” At ginawa niya ayon sa salita ni Jose na kanyang sinabi.
ג הַבֹּ֖קֶר א֑וֹר וְהָאֲנָשִׁ֣ים שֻׁלְּח֔וּ הֵ֖מָּה וַחֲמֹרֵיהֶֽם׃
3 Pagliwanag ng umaga, pinaalis na ang mga lalaki, sila at ang kanilang mga asno.
ד הֵ֠ם יָֽצְא֣וּ אֶת־הָעִיר֮ לֹ֣א הִרְחִיקוּ֒ וְיוֹסֵ֤ף אָמַר֙ לַֽאֲשֶׁ֣ר עַל־בֵּית֔וֹ ק֥וּם רְדֹ֖ף אַחֲרֵ֣י הָֽאֲנָשִׁ֑ים וְהִשַּׂגְתָּם֙ וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵהֶ֔ם לָ֛מָּה שִׁלַּמְתֶּ֥ם רָעָ֖ה תַּ֥חַת טוֹבָֽה׃
4 Nakalabas na sila sa lungsod at hindi pa sila nakalalayo nang sabihin ni Jose sa katiwala ng kanyang bahay: “Tumindig ka, habulin mo ang mga lalaki, at kapag naabutan mo sila ay sabihin mo sa kanila: ‘Bakit ninyo ginantihan ng masama ang mabuti?
ה הֲל֣וֹא זֶ֗ה אֲשֶׁ֨ר יִשְׁתֶּ֤ה אֲדֹנִי֙ בּ֔וֹ וְה֕וּא נַחֵ֥שׁ יְנַחֵ֖שׁ בּ֑וֹ הֲרֵעֹתֶ֖ם אֲשֶׁ֥ר עֲשִׂיתֶֽם׃
5 Hindi ba ito ang iniinuman ng aking panginoon, at siya nga ay nanghuhula sa pamamagitan nito? Masama ang ginawa ninyo.’”
ו וַֽיַּשִּׂגֵ֑ם וַיְדַבֵּ֣ר אֲלֵהֶ֔ם אֶת־הַדְּבָרִ֖ים הָאֵֽלֶּה׃
6 At naabutan niya sila, at sinabi niya sa kanila ang mga salitang ito.
ז וַיֹּאמְר֣וּ אֵלָ֔יו לָ֚מָּה יְדַבֵּ֣ר אֲדֹנִ֔י כַּדְּבָרִ֖ים הָאֵ֑לֶּה חָלִ֙ילָה֙ לַעֲבָדֶ֔יךָ מֵעֲשׂ֖וֹת כַּדָּבָ֥ר הַזֶּֽה׃
7 At sinabi nila sa kanya: “Bakit nagsasalita ang aking panginoon ng ganitong mga salita? Huwag nawang itulot na gumawa ang iyong mga lingkod ng ganitong bagay.”
ח הֵ֣ן כֶּ֗סֶף אֲשֶׁ֤ר מָצָ֙אנוּ֙ בְּפִ֣י אַמְתְּחֹתֵ֔ינוּ הֱשִׁיבֹ֥נוּ אֵלֶ֖יךָ מֵאֶ֣רֶץ כְּנָ֑עַן וְאֵ֗יךְ נִגְנֹב֙ מִבֵּ֣ית אֲדֹנֶ֔יךָ כֶּ֖סֶף א֥וֹ זָהָֽב׃
8 Narito, ang perang nakita namin sa bunganga ng aming mga sako ay ibinalik namin sa iyo mula sa lupain ng Canaan. Kung gayon, paano kami magnanakaw ng pilak o ginto mula sa bahay ng iyong panginoon?
ט אֲשֶׁ֨ר יִמָּצֵ֥א אִתּ֛וֹ מֵעֲבָדֶ֖יךָ וָמֵ֑ת וְגַם־אֲנַ֕חְנוּ נִֽהְיֶ֥ה לַֽאדֹנִ֖י לַעֲבָדִֽים׃
9 Ang sinuman sa iyong mga lingkod na makitaan nito ay mamatay, at kami rin naman ay magiging mga alipin ng aking panginoon.
י וַיֹּ֕אמֶר גַּם־עַתָּ֥ה כְדִבְרֵיכֶ֖ם כֶּן־ה֑וּא אֲשֶׁ֨ר יִמָּצֵ֤א אִתּוֹ֙ יִהְיֶה־לִּ֣י עָ֔בֶד וְאַתֶּ֖ם תִּהְי֥וּ נְקִיִּֽם׃
10 At sinabi niya: “Ngayon nga, tama ang inyong mga salita; ngunit ang sinumang makitaan nito ay magiging alipin ko, at kayo ay magiging walang sala.”
יא וַֽיְמַהֲר֗וּ וַיּוֹרִ֛דוּ אִ֥ישׁ אֶת־אַמְתַּחְתּ֖וֹ אָ֑רְצָה וַֽיִּפְתְּח֖וּ אִ֥ישׁ אַמְתַּחְתּֽוֹ׃
11 Nagmadali sila at ibinaba ng bawat isa ang kanyang sako sa lupa, at binuksan ng bawat isa ang kanyang sako.
יב וַיְחַפֵּ֕שׂ בַּגָּד֣וֹל הֵחֵ֔ל וּבַקָּטֹ֖ן כִּלָּ֑ה וַיִּמָּצֵא֙ הַגָּבִ֔יעַ בְּאַמְתַּ֖חַת בִּנְיָמִֽן׃
12 At hinalughog niya ang mga sako, nagsimula sa panganay at nagtapos sa bunso; at natagpuan ang kopa sa sako ni Benjamin.
יג וַֽיִּקְרְע֖וּ שִׂמְלֹתָ֑ם וַֽיַּעֲמֹס֙ אִ֣ישׁ עַל־חֲמֹר֔וֹ וַיָּשֻׁ֖בוּ הָעִֽירָה׃
13 At pinunit nila ang kanilang mga damit, at ikinarga ng bawat isa ang kanyang dala sa kanyang asno, at bumalik sila sa lungsod.
יד וַיָּבֹ֨א יְהוּדָ֤ה וְאֶחָיו֙ בֵּ֣יתָה יוֹסֵ֔ף וְה֖וּא עוֹדֶ֣נּוּ שָׁ֑ם וַיִּפְּל֥וּ לְפָנָ֖יו אָֽרְצָה׃
14 At dumating si Juda at ang kanyang mga kapatid sa bahay ni Jose, at naroon pa siya; at nagpatirapa sila sa lupa sa harap niya.
טו וַיֹּ֤אמֶר לָהֶם֙ יוֹסֵ֔ף מָֽה־הַמַּעֲשֶׂ֥ה הַזֶּ֖ה אֲשֶׁ֣ר עֲשִׂיתֶ֑ם הֲל֣וֹא יְדַעְתֶּ֔ם כִּֽי־נַחֵ֧שׁ יְנַחֵ֛שׁ אִ֖ישׁ אֲשֶׁ֥ר כָּמֹֽנִי׃
15 At sinabi sa kanila ni Jose: “Ano itong ginawa ninyo? Hindi ba ninyo alam na ang isang taong tulad ko ay tiyak na nakahuhula?”
טז וַיֹּ֣אמֶר יְהוּדָ֗ה מַה־נֹּאמַר֙ לַֽאדֹנִ֔י מַה־נְּדַבֵּ֖ר וּמַה־נִּצְטַדָּ֑ק הָאֱלֹהִ֗ים מָצָא֙ אֶת־עֲוֺ֣ן עֲבָדֶ֔יךָ הִנֶּנּ֤וּ עֲבָדִים֙ לַֽאדֹנִ֔י גַּם־אֲנַ֕חְנוּ גַּ֛ם אֲשֶׁר־נִמְצָ֥א הַגָּבִ֖יעַ בְּיָדֽוֹ׃
16 At sinabi ni Juda: “Ano ang aming sasabihin sa aking panginoon? Ano ang aming maipagsasalita? At paano namin mapatutunayang wala kaming sala? Natagpuan ng Diyos ang kasalanan ng iyong mga lingkod. Narito, kami ay mga alipin ng aking panginoon, kami at pati ang isa na sa kanyang kamay natagpuan ang kopa.”
יז וַיֹּ֕אמֶר חָלִ֣ילָה לִּ֔י מֵעֲשׂ֖וֹת זֹ֑את הָאִ֡ישׁ אֲשֶׁר֩ נִמְצָ֨א הַגָּבִ֜יעַ בְּיָד֗וֹ ה֚וּא יִהְיֶה־לִּ֣י עָ֔בֶד וְאַתֶּ֕ם עֲל֥וּ לְשָׁל֖וֹם אֶל־אֲבִיכֶֽם׃ (פ)
17 At sinabi niya: “Huwag nawang itulot na gawin ko ito! Ang lalaking sa kanyang kamay natagpuan ang kopa, siya ang magiging alipin ko; at kayo naman ay umahon nang payapa sa inyong ama.”
יח וַיִּגַּ֨שׁ אֵלָ֜יו יְהוּדָ֗ה וַיֹּאמֶר֮ בִּ֣י אֲדֹנִי֒ יְדַבֶּר־נָ֨א עַבְדְּךָ֤ דָבָר֙ בְּאָזְנֵ֣י אֲדֹנִ֔י וְאַל־יִ֥חַר אַפְּךָ֖ בְּעַבְדֶּ֑ךָ כִּ֥י כָמ֖וֹךָ כְּפַרְעֹֽה׃
18 At lumapit sa kanya si Juda at nagsabi: “Pakiusap, aking panginoon, hayaan mo sanang makapagsalita ang iyong lingkod ng isang salita sa pandinig ng aking panginoon, at huwag sanang mag-alab ang iyong galit sa iyong lingkod, sapagkat ikaw ay katulad ni Faraon.
יט אֲדֹנִ֣י שָׁאַ֔ל אֶת־עֲבָדָ֖יו לֵאמֹ֑ר הֲיֵשׁ־לָכֶ֥ם אָ֖ב אוֹ־אָֽח׃
19 Ang aking panginoon ay nagtanong sa kanyang mga lingkod, na sinasabi: “Mayroon ba kayong ama o kapatid?”
כ וַנֹּ֙אמֶר֙ אֶל־אֲדֹנִ֔י יֶשׁ־לָ֙נוּ֙ אָ֣ב זָקֵ֔ן וְיֶ֥לֶד זְקֻנִ֖ים קָטָ֑ן וְאָחִ֨יו מֵ֜ת וַיִּוָּתֵ֨ר ה֧וּא לְבַדּ֛וֹ לְאִמּ֖וֹ וְאָבִ֥יו אֲהֵבֽוֹ׃
20 At sinabi namin sa aking panginoon: ‘Mayroon kaming amang matanda na, at isang batang anak sa kanyang katandaan, ang bunso; at ang kapatid niya ay patay na, kaya siya na lamang ang natitira sa kanyang ina, at mahal siya ng kanyang ama.’
כא וַתֹּ֙אמֶר֙ אֶל־עֲבָדֶ֔יךָ הוֹרִדֻ֖הוּ אֵלָ֑י וְאָשִׂ֥ימָה עֵינִ֖י עָלָֽיו׃
21 At sinabi mo sa iyong mga lingkod: ‘Ibaba ninyo siya rito sa akin, upang maituon ko sa kanya ang aking paningin.’
כב וַנֹּ֙אמֶר֙ אֶל־אֲדֹנִ֔י לֹא־יוּכַ֥ל הַנַּ֖עַר לַעֲזֹ֣ב אֶת־אָבִ֑יו וְעָזַ֥ב אֶת־אָבִ֖יו וָמֵֽת׃
22 At sinabi namin sa aking panginoon: ‘Hindi maaaring iwan ng bata ang kanyang ama, sapagkat kung iiwan niya ang kanyang ama ay mamamatay siya.’
כג וַתֹּ֙אמֶר֙ אֶל־עֲבָדֶ֔יךָ אִם־לֹ֥א יֵרֵ֛ד אֲחִיכֶ֥ם הַקָּטֹ֖ן אִתְּכֶ֑ם לֹ֥א תֹסִפ֖וּן לִרְא֥וֹת פָּנָֽי׃
23 At sinabi mo sa iyong mga lingkod: ‘Kung hindi bababang kasama ninyo ang inyong bunsong kapatid, hindi na ninyo muling makikita ang aking mukha.’
כד וַיְהִי֙ כִּ֣י עָלִ֔ינוּ אֶֽל־עַבְדְּךָ֖ אָבִ֑י וַנַּ֨גֶּד־ל֔וֹ אֵ֖ת דִּבְרֵ֥י אֲדֹנִֽי׃
24 At nangyari, nang kami ay umahon sa iyong lingkod na aking ama, ay isinalaysay namin sa kanya ang mga salita ng aking panginoon.
כה וַיֹּ֖אמֶר אָבִ֑ינוּ שֻׁ֖בוּ שִׁבְרוּ־לָ֥נוּ מְעַט־אֹֽכֶל׃
25 At sinabi ng aming ama: ‘Bumalik kayo at bumili kayo para sa atin ng kaunting pagkain.’
כו וַנֹּ֕אמֶר לֹ֥א נוּכַ֖ל לָרֶ֑דֶת אִם־יֵשׁ֩ אָחִ֨ינוּ הַקָּטֹ֤ן אִתָּ֙נוּ֙ וְיָרַ֔דְנוּ כִּי־לֹ֣א נוּכַ֗ל לִרְאוֹת֙ פְּנֵ֣י הָאִ֔ישׁ וְאָחִ֥ינוּ הַקָּטֹ֖ן אֵינֶ֥נּוּ אִתָּֽנוּ׃
26 At sinabi namin: ‘Hindi kami makabababa. Kung kasama namin ang aming bunsong kapatid, saka kami bababa; sapagkat hindi namin makikita ang mukha ng lalaking iyon kung hindi namin kasama ang aming bunsong kapatid.’
כז וַיֹּ֛אמֶר עַבְדְּךָ֥ אָבִ֖י אֵלֵ֑ינוּ אַתֶּ֣ם יְדַעְתֶּ֔ם כִּ֥י שְׁנַ֖יִם יָֽלְדָה־לִּ֥י אִשְׁתִּֽי׃
27 At sinabi sa amin ng iyong lingkod na aking ama: ‘Alam ninyo na dalawa ang ipinanganak sa akin ng aking asawa.
כח וַיֵּצֵ֤א הָֽאֶחָד֙ מֵֽאִתִּ֔י וָאֹמַ֕ר אַ֖ךְ טָרֹ֣ף טֹרָ֑ף וְלֹ֥א רְאִיתִ֖יו עַד־הֵֽנָּה׃
28 At ang isa ay umalis mula sa akin, at sinabi ko: ‘Tiyak na siya ay nilapa nang lubusan,’ at hindi ko na siya nakita hanggang ngayon.
כט וּלְקַחְתֶּ֧ם גַּם־אֶת־זֶ֛ה מֵעִ֥ם פָּנַ֖י וְקָרָ֣הוּ אָס֑וֹן וְהֽוֹרַדְתֶּ֧ם אֶת־שֵׂיבָתִ֛י בְּרָעָ֖ה שְׁאֹֽלָה׃
29 At kung kunin pa ninyo pati ito mula sa akin, at may sakunang mangyari sa kanya, ibababa ninyo ang aking uban sa kapighatian sa libingan.
ל וְעַתָּ֗ה כְּבֹאִי֙ אֶל־עַבְדְּךָ֣ אָבִ֔י וְהַנַּ֖עַר אֵינֶ֣נּוּ אִתָּ֑נוּ וְנַפְשׁ֖וֹ קְשׁוּרָ֥ה בְנַפְשֽׁוֹ׃
30 At ngayon, pagdating ko sa iyong lingkod na aking ama, at hindi namin kasama ang bata, gayong ang buhay niya ay nakatali sa buhay ng bata,
לא וְהָיָ֗ה כִּרְאוֹת֛וֹ כִּי־אֵ֥ין הַנַּ֖עַר וָמֵ֑ת וְהוֹרִ֨ידוּ עֲבָדֶ֜יךָ אֶת־שֵׂיבַ֨ת עַבְדְּךָ֥ אָבִ֛ינוּ בְּיָג֖וֹן שְׁאֹֽלָה׃
31 ay mangyayari na pagkakita niyang wala ang bata ay mamamatay siya, at ibababa ng iyong mga lingkod ang katandaan ng iyong lingkod na aming ama sa libingan nang may dalamhati.
לב כִּ֤י עַבְדְּךָ֙ עָרַ֣ב אֶת־הַנַּ֔עַר מֵעִ֥ם אָבִ֖י לֵאמֹ֑ר אִם־לֹ֤א אֲבִיאֶ֙נּוּ֙ אֵלֶ֔יךָ וְחָטָ֥אתִי לְאָבִ֖י כָּל־הַיָּמִֽים׃
32 Sapagkat ang iyong lingkod ang nanagot para sa bata sa aking ama, na sinasabi: ‘Kung hindi ko siya maibabalik sa iyo, ako ay magkakasala sa aking ama magpakailanman.’
לג וְעַתָּ֗ה יֵֽשֶׁב־נָ֤א עַבְדְּךָ֙ תַּ֣חַת הַנַּ֔עַר עֶ֖בֶד לַֽאדֹנִ֑י וְהַנַּ֖עַר יַ֥עַל עִם־אֶחָֽיו׃
33 Kaya ngayon, pakiusap, hayaan mong ang iyong lingkod ang manatili bilang alipin ng aking panginoon kapalit ng bata, at hayaan mong umahon ang bata kasama ng kanyang mga kapatid.
לד כִּי־אֵיךְ֙ אֶֽעֱלֶ֣ה אֶל־אָבִ֔י וְהַנַּ֖עַר אֵינֶ֣נּוּ אִתִּ֑י פֶּ֚ן אֶרְאֶ֣ה בָרָ֔ע אֲשֶׁ֥ר יִמְצָ֖א אֶת־אָבִֽי׃
34 Sapagkat paano ako makaaahon sa aking ama kung hindi ko kasama ang bata? Baka makita ko pa ang kasamaang daranasin ng aking ama.”
Nakaraang KabanataSusunod na Kabanata