Isaias 32

Kabanata 32

א הֵ֥ן לְצֶ֖דֶק יִמְלָךְ־מֶ֑לֶךְ וּלְשָׂרִ֖ים לְמִשְׁפָּ֥ט יָשֹֽׂרוּ׃
1 Narito, maghahari ang isang hari ayon sa katuwiran, at ang mga pinuno ay mamamahala ayon sa katarungan.
ב וְהָיָה־אִ֥ישׁ כְּמַֽחֲבֵא־ר֖וּחַ וְסֵ֣תֶר זָ֑רֶם כְּפַלְגֵי־מַ֣יִם בְּצָי֔וֹן כְּצֵ֥ל סֶֽלַע־כָּבֵ֖ד בְּאֶ֥רֶץ עֲיֵפָֽה׃
2 At ang isang tao ay magiging gaya ng kanlungan mula sa hangin at kublihan mula sa unos, gaya ng mga batis ng tubig sa tuyong lupain, gaya ng lilim ng isang malaking bato sa lupaing uhaw at pagal.
ג וְלֹ֥א תִשְׁעֶ֖ינָה עֵינֵ֣י רֹאִ֑ים וְאָזְנֵ֥י שֹׁמְעִ֖ים תִּקְשַֽׁבְנָה׃
3 At hindi na mapipikit ang mga mata ng mga nakakakita, at ang mga tainga ng mga nakikinig ay makikinig nang mabuti.
ד וּלְבַ֥ב נִמְהָרִ֖ים יָבִ֣ין לָדָ֑עַת וּלְשׁ֣וֹן עִלְּגִ֔ים תְּמַהֵ֖ר לְדַבֵּ֥ר צָחֽוֹת׃
4 At ang puso ng mga padalus-dalos ay uunawa upang makaalam, at ang dila ng mga utal ay magiging maagap sa pagsasalita nang malinaw.
ה לֹֽא־יִקָּרֵ֥א ע֛וֹד לְנָבָ֖ל נָדִ֑יב וּלְכִילַ֕י לֹ֥א יֵֽאָמֵ֖ר שֽׁוֹעַ׃
5 Hindi na tatawaging marangal ang taong hamak, at ang tuso ay hindi na sasabihing dakila.
ו כִּ֤י נָבָל֙ נְבָלָ֣ה יְדַבֵּ֔ר וְלִבּ֖וֹ יַעֲשֶׂה־אָ֑וֶן לַעֲשׂ֣וֹת חֹ֗נֶף וּלְדַבֵּ֤ר אֶל־יְהוָה֙ תּוֹעָ֔ה לְהָרִיק֙ נֶ֣פֶשׁ רָעֵ֔ב וּמַשְׁקֶ֥ה צָמֵ֖א יַחְסִֽיר׃
6 Sapagkat ang hamak ay nagsasalita ng kabuktutan, at ang kanyang puso ay nagbabalak ng kasamaan, upang gumawa ng pagkukunwari at magsalita ng kamalian laban sa Walang-Hanggan, upang hungkagin ang kaluluwa ng nagugutom, at ipagkait ang inumin sa nauuhaw.
ז וְכֵלַ֖י כֵּלָ֣יו רָעִ֑ים ה֚וּא זִמּ֣וֹת יָעָ֔ץ לְחַבֵּ֤ל ענוים [עֲנִיִּים֙] בְּאִמְרֵי־שֶׁ֔קֶר וּבְדַבֵּ֥ר אֶבְי֖וֹן מִשְׁפָּֽט׃
7 At ang tuso, masasama ang kanyang mga paraan; siya ay nagbabalak ng masasamang pakana upang ipahamak ang mga dukha sa pamamagitan ng mga salitang kasinungalingan, maging kapag ang maralita ay nagsasalita ng tama.
ח וְנָדִ֖יב נְדִיב֣וֹת יָעָ֑ץ וְה֖וּא עַל־נְדִיב֥וֹת יָקֽוּם׃ (פ)
8 Ngunit ang marangal ay nagbabalak ng mga marangal na bagay, at dahil sa kanyang mga marangal na gawa ay tatayo siyang matatag.
ט נָשִׁים֙ שַֽׁאֲנַנּ֔וֹת קֹ֖מְנָה שְׁמַ֣עְנָה קוֹלִ֑י בָּנוֹת֙ בֹּֽטח֔וֹת הַאְזֵ֖נָּה אִמְרָתִֽי׃
9 Kayong mga babaeng panatag, magsitindig kayo at pakinggan ang aking tinig; kayong mga anak na babaeng tiwasay, pakinggan ninyong mabuti ang aking salita.
י יָמִים֙ עַל־שָׁנָ֔ה תִּרְגַּ֖זְנָה בֹּֽטְח֑וֹת כִּ֚י כָּלָ֣ה בָצִ֔יר אֹ֖סֶף בְּלִ֥י יָבֽוֹא׃
10 Sa paglipas ng mga taon ay manginginig kayo, kayong mga tiwasay, sapagkat mauubos ang ani ng ubas, at ang pagtitipon ng ani ay hindi darating.
יא חִרְדוּ֙ שַֽׁאֲנַנּ֔וֹת רְגָ֖זָה בֹּֽטְח֑וֹת פְּשֹׁ֣טָֽה וְעֹ֔רָה וַחֲג֖וֹרָה עַל־חֲלָצָֽיִם׃
11 Manginig kayo, kayong mga panatag; mabagabag kayo, kayong mga tiwasay; maghubad kayo at magpakahubad, at magbigkis kayo sa inyong mga balakang.
יב עַל־שָׁדַ֖יִם סֹֽפְדִ֑ים עַל־שְׂדֵי־חֶ֕מֶד עַל־גֶּ֖פֶן פֹּרִיָּֽה׃
12 Dinadagukan nila ang kanilang mga dibdib sa pagtaghoy dahil sa mga kaaya-ayang bukid, dahil sa mabungang puno ng ubas.
יג עַ֚ל אַדְמַ֣ת עַמִּ֔י ק֥וֹץ שָׁמִ֖יר תַּֽעֲלֶ֑ה כִּ֚י עַל־כָּל־בָּתֵּ֣י מָשׂ֔וֹשׂ קִרְיָ֖ה עַלִּיזָֽה׃
13 Sa lupa ng aking bayan ay tutubo ang mga tinik at dawag, oo, maging sa lahat ng mga tahanan ng kagalakan, sa lunsod na nagsasaya.
יד כִּֽי־אַרְמ֣וֹן נֻטָּ֔שׁ הֲמ֥וֹן עִ֖יר עֻזָּ֑ב עֹ֣פֶל וָבַ֜חַן הָיָ֨ה בְעַ֤ד מְעָרוֹת֙ עַד־עוֹלָ֔ם מְשׂ֥וֹשׂ פְּרָאִ֖ים מִרְעֵ֥ה עֲדָרִֽים׃
14 Sapagkat ang palasyo ay pababayaan, at ang mataong lungsod ay iiwanan; ang Ofel at ang tore ay magiging mga lungga magpakailanman, kagalakan ng mga asnong-gubat at pastulan ng mga kawan;
טו עַד־יֵ֨עָרֶ֥ה עָלֵ֛ינוּ ר֖וּחַ מִמָּר֑וֹם וְהָיָ֤ה מִדְבָּר֙ לַכַּרְמֶ֔ל וכרמל [וְהַכַּרְמֶ֖ל] לַיַּ֥עַר יֵחָשֵֽׁב׃
15 hanggang sa ibuhos sa atin ang espiritu mula sa kaitaasan, at ang ilang ay maging mabungang bukid, at ang mabungang bukid ay ituring na gaya ng isang gubat.
טז וְשָׁכַ֥ן בַּמִּדְבָּ֖ר מִשְׁפָּ֑ט וּצְדָקָ֖ה בַּכַּרְמֶ֥ל תֵּשֵֽׁב׃
16 Kung magkagayon, mananahan ang katarungan sa ilang, at ang katuwiran ay mamamalagi sa mabungang bukid.
יז וְהָיָ֛ה מַעֲשֵׂ֥ה הַצְּדָקָ֖ה שָׁל֑וֹם וַֽעֲבֹדַת֙ הַצְּדָקָ֔ה הַשְׁקֵ֥ט וָבֶ֖טַח עַד־עוֹלָֽם׃
17 At ang gawa ng katuwiran ay magiging kapayapaan, at ang paggawa ng katuwiran ay katahimikan at katiwasayan magpakailanman.
יח וְיָשַׁ֥ב עַמִּ֖י בִּנְוֵ֣ה שָׁל֑וֹם וּֽבְמִשְׁכְּנוֹת֙ מִבְטַחִ֔ים וּבִמְנוּחֹ֖ת שַׁאֲנַנּֽוֹת׃
18 At ang aking bayan ay maninirahan sa isang mapayapang tahanan, sa mga panatag na tirahan, at sa mga tahimik na pahingahan.
יט וּבָרַ֖ד בְּרֶ֣דֶת הַיָּ֑עַר וּבַשִּׁפְלָ֖ה תִּשְׁפַּ֥ל הָעִֽיר׃
19 At uulan ng graniso sa pagbagsak ng gubat, at ang lunsod ay ibababa sa kapatagan.
כ אַשְׁרֵיכֶ֕ם זֹרְעֵ֖י עַל־כָּל־מָ֑יִם מְשַׁלְּחֵ֥י רֶֽגֶל־הַשּׁ֖וֹר וְהַחֲמֽוֹר׃ (ס)
20 Mapalad kayo na naghahasik sa tabi ng lahat ng tubig, na malayang nagpapalakad sa mga paa ng baka at ng asno.
Nakaraang KabanataSusunod na Kabanata