Isaias 57

Kabanata 57

א הַצַּדִּ֣יק אָבָ֔ד וְאֵ֥ין אִ֖ישׁ שָׂ֣ם עַל־לֵ֑ב וְאַנְשֵׁי־חֶ֤סֶד נֶֽאֱסָפִים֙ בְּאֵ֣ין מֵבִ֔ין כִּֽי־מִפְּנֵ֥י הָרָעָ֖ה נֶאֱסַ֥ף הַצַּדִּֽיק׃
1 Nawawala ang matuwid, at walang taong nagsasapuso nito; pumapanaw ang mga taong mapagmalasakit, at walang nakauunawa na dahil sa kasamaang darating kaya kinukuha ang matuwid.
ב יָב֣וֹא שָׁל֔וֹם יָנ֖וּחוּ עַל־מִשְׁכְּבוֹתָ֑ם הֹלֵ֖ךְ נְכֹחֽוֹ׃
2 Pumapasok siya sa kapayapaan; nagpapahinga sila sa kanilang mga higaan, bawat isang lumalakad nang matuwid.
ג וְאַתֶּ֥ם קִרְבוּ־הֵ֖נָּה בְּנֵ֣י עֹנְנָ֑ה זֶ֥רַע מְנָאֵ֖ף וַתִּזְנֶֽה׃
3 Ngunit kayo, lumapit kayo rito, kayong mga anak ng mangkukulam, lahi ng mangangalunya at ng babaeng nakikiapid.
ד עַל־מִי֙ תִּתְעַנָּ֔גוּ עַל־מִ֛י תַּרְחִ֥יבוּ פֶ֖ה תַּאֲרִ֣יכוּ לָשׁ֑וֹן הֲלֽוֹא־אַתֶּ֥ם יִלְדֵי־פֶ֖שַׁע זֶ֥רַע שָֽׁקֶר׃
4 Sino ang inyong kinukutya? Laban kanino kayo nagbubuka ng bibig nang malapad at naglalabas ng dila? Hindi ba kayo mga anak ng pagsuway, isang lahi ng kasinungalingan?
ה הַנֵּֽחָמִים֙ בָּֽאֵלִ֔ים תַּ֖חַת כָּל־עֵ֣ץ רַעֲנָ֑ן שֹׁחֲטֵ֤י הַיְלָדִים֙ בַּנְּחָלִ֔ים תַּ֖חַת סְעִפֵ֥י הַסְּלָעִֽים׃
5 Kayong nag-aalab sa pagnanasa sa gitna ng mga punong terebinto, sa ilalim ng bawat mayabong na punongkahoy; kayong kumakatay ng mga bata sa mga lambak, sa ilalim ng mga uka ng malalaking bato.
ו בְּחַלְּקֵי־נַ֣חַל חֶלְקֵ֔ךְ הֵ֥ם הֵ֖ם גּוֹרָלֵ֑ךְ גַּם־לָהֶ֞ם שָׁפַ֥כְתְּ נֶ֙סֶךְ֙ הֶעֱלִ֣ית מִנְחָ֔ה הַ֥עַל אֵ֖לֶּה אֶנָּחֵֽם׃
6 Nasa makikinis na bato ng lambak ang iyong bahagi; sila, sila ang iyong kapalaran; sa kanila ka rin nagbuhos ng handog na inumin at nag-alay ng handog na harina. Dahil ba sa mga ito ay magbabago ang Aking pasya?
ז עַ֤ל הַר־גָּבֹ֙הַּ֙ וְנִשָּׂ֔א שַׂ֖מְתְּ מִשְׁכָּבֵ֑ךְ גַּם־שָׁ֥ם עָלִ֖ית לִזְבֹּ֥חַ זָֽבַח׃
7 Sa ibabaw ng isang mataas at matayog na bundok ay inilagay mo ang iyong higaan; doon ka rin umakyat upang maghandog ng hain.
ח וְאַחַ֤ר הַדֶּ֙לֶת֙ וְהַמְּזוּזָ֔ה שַׂ֖מְתְּ זִכְרוֹנֵ֑ךְ כִּ֣י מֵאִתִּ֞י גִּלִּ֣ית וַֽתַּעֲלִ֗י הִרְחַ֤בְתְּ מִשְׁכָּבֵךְ֙ וַתִּכְרָת־לָ֣ךְ מֵהֶ֔ם אָהַ֥בְתְּ מִשְׁכָּבָ֖ם יָ֥ד חָזִֽית׃
8 At sa likod ng pinto at ng hamba ay inilagay mo ang iyong alaala; sapagkat mula sa piling Ko ay inalis mo ang takip at lumayo ka; pinalapad mo ang iyong higaan at nakipagtipan ka sa kanila; inibig mo ang kanilang higaan saanmang lugar na iyong makita.
ט וַתָּשֻׁ֤רִי לַמֶּ֙לֶךְ֙ בַּשֶּׁ֔מֶן וַתַּרְבִּ֖י רִקֻּחָ֑יִךְ וַתְּשַׁלְּחִ֤י צִרַ֙יִךְ֙ עַד־מֵ֣רָחֹ֔ק וַתַּשְׁפִּ֖ילִי עַד־שְׁאֽוֹל׃
9 Pumunta ka sa hari na may dalang langis, at pinarami mo ang iyong mga pabango; ipinadala mo ang iyong mga sugo hanggang sa malayo, at ibinaba mo ang iyong sarili hanggang sa daigdig ng mga patay.
י בְּרֹ֤ב דַּרְכֵּךְ֙ יָגַ֔עַתְּ לֹ֥א אָמַ֖רְתְּ נוֹאָ֑שׁ חַיַּ֤ת יָדֵךְ֙ מָצָ֔את עַל־כֵּ֖ן לֹ֥א חָלִֽית׃
10 Sa dami ng iyong mga lakad ay napagod ka, ngunit hindi mo sinabing “Susuko na ako”; natamo mo ang ikabubuhay ng iyong kamay, kaya hindi ka nanghina.
יא וְאֶת־מִ֞י דָּאַ֤גְתְּ וַתִּֽירְאִי֙ כִּ֣י תְכַזֵּ֔בִי וְאוֹתִי֙ לֹ֣א זָכַ֔רְתְּ לֹא־שַׂ֖מְתְּ עַל־לִבֵּ֑ךְ הֲלֹ֨א אֲנִ֤י מַחְשֶׁה֙ וּמֵ֣עֹלָ֔ם וְאוֹתִ֖י לֹ֥א תִירָֽאִי׃
11 At kanino ka nangamba at natakot, kaya ka nagtaksil? At Ako ay hindi mo inalaala, hindi mo ito isinapuso. Hindi ba Ako ay nanahimik, at matagal na panahon na, kaya Ako ay hindi mo kinatatakutan?
יב אֲנִ֥י אַגִּ֖יד צִדְקָתֵ֑ךְ וְאֶֽת־מַעֲשַׂ֖יִךְ וְלֹ֥א יוֹעִילֽוּךְ׃
12 Ipahahayag Ko ang iyong katuwiran at ang iyong mga gawa, at hindi ka nila mapakikinabangan.
יג בְּזַֽעֲקֵךְ֙ יַצִּילֻ֣ךְ קִבּוּצַ֔יִךְ וְאֶת־כֻּלָּ֥ם יִשָּׂא־ר֖וּחַ יִקַּח־הָ֑בֶל וְהַחוֹסֶ֥ה בִי֙ יִנְחַל־אֶ֔רֶץ וְיִירַ֖שׁ הַר־קָדְשִֽׁי׃
13 Kapag ikaw ay dumaing, iligtas ka nga ng mga tinipon mo! Ngunit tatangayin silang lahat ng hangin at dadalhin sila ng isang hininga. Ngunit ang nanganganlong sa Akin ay magmamana ng lupain at aariin ang Aking banal na bundok.
יד וְאָמַ֥ר סֹֽלּוּ־סֹ֖לּוּ פַּנּוּ־דָ֑רֶךְ הָרִ֥ימוּ מִכְשׁ֖וֹל מִדֶּ֥רֶךְ עַמִּֽי׃ (ס)
14 At sasabihin: “Gumawa kayo ng lansangan, gumawa kayo ng lansangan! Linisin ninyo ang daan! Alisin ninyo ang katitisuran sa daan ng Aking bayan!”
טו כִּי֩ כֹ֨ה אָמַ֜ר רָ֣ם וְנִשָּׂ֗א שֹׁכֵ֥ן עַד֙ וְקָד֣וֹשׁ שְׁמ֔וֹ מָר֥וֹם וְקָד֖וֹשׁ אֶשְׁכּ֑וֹן וְאֶת־דַּכָּא֙ וּשְׁפַל־ר֔וּחַ לְהַחֲיוֹת֙ ר֣וּחַ שְׁפָלִ֔ים וּֽלְהַחֲי֖וֹת לֵ֥ב נִדְכָּאִֽים׃
15 Sapagkat ganito ang sabi ng Mataas at Matayog, na nananahan magpakailanman, at Banal ang Kanyang pangalan: “Sa kaitaasan at sa banal na dako Ako nananahan, ngunit kasama rin ng durog ang loob at mapagpakumbabang espiritu, upang buhayin ang espiritu ng mga mapagpakumbaba at upang buhayin ang puso ng mga nadudurog.”
טז כִּ֣י לֹ֤א לְעוֹלָם֙ אָרִ֔יב וְלֹ֥א לָנֶ֖צַח אֶקְּצ֑וֹף כִּי־ר֙וּחַ֙ מִלְּפָנַ֣י יַֽעֲט֔וֹף וּנְשָׁמ֖וֹת אֲנִ֥י עָשִֽׂיתִי׃
16 Sapagkat hindi Ako makikipagtalo magpakailanman, ni magagalit Ako nang walang hanggan; sapagkat ang espiritu ay nanlulupaypay sa harap Ko, at ang mga kaluluwa ay Ako ang lumikha.
יז בַּעֲוֺ֥ן בִּצְע֛וֹ קָצַ֥פְתִּי וְאַכֵּ֖הוּ הַסְתֵּ֣ר וְאֶקְצֹ֑ף וַיֵּ֥לֶךְ שׁוֹבָ֖ב בְּדֶ֥רֶךְ לִבּֽוֹ׃
17 Dahil sa kasamaan ng kanyang kasakiman ay nagalit Ako at sinaktan Ko siya; ikinubli Ko ang Aking mukha at nagalit Ako, ngunit nagpatuloy siya sa paghihimagsik sa landas ng kanyang puso.
יח דְּרָכָ֥יו רָאִ֖יתִי וְאֶרְפָּאֵ֑הוּ וְאַנְחֵ֕הוּ וַאֲשַׁלֵּ֧ם נִֽחֻמִ֛ים ל֖וֹ וְלַאֲבֵלָֽיו׃
18 Nakita Ko ang kanyang mga lakad, at pagagalingin Ko siya; aakayin Ko siya, at gagantihan Ko ng kaaliwan siya at ang kanyang mga nagdadalamhati.
יט בּוֹרֵ֖א נוב [נִ֣יב] שְׂפָתָ֑יִם שָׁל֨וֹם ׀ שָׁל֜וֹם לָרָח֧וֹק וְלַקָּר֛וֹב אָמַ֥ר יְהוָ֖ה וּרְפָאתִֽיו׃
19 Lumilikha Ako ng bunga ng mga labi: “Kapayapaan, kapayapaan sa malayo at sa malapit,” sabi ng Walang-Hanggan, “at pagagalingin Ko siya.”
כ וְהָרְשָׁעִ֖ים כַּיָּ֣ם נִגְרָ֑שׁ כִּ֤י הַשְׁקֵט֙ לֹ֣א יוּכָ֔ל וַיִּגְרְשׁ֥וּ מֵימָ֖יו רֶ֥פֶשׁ וָטִֽיט׃
20 Ngunit ang masasama ay tulad ng dagat na naliligalig, sapagkat hindi ito mapapanatag, at ang mga tubig nito ay nagtatapon ng burak at putik.
כא אֵ֣ין שָׁל֔וֹם אָמַ֥ר אֱלֹהַ֖י לָרְשָׁעִֽים׃ (ס)
21 “Walang kapayapaan,” sabi ng aking Diyos, “para sa masasama.”
Nakaraang KabanataSusunod na Kabanata