Job 14

Kabanata 14

א אָ֭דָם יְל֣וּד אִשָּׁ֑ה קְצַ֥ר יָ֝מִ֗ים וּֽשְׂבַֽע־רֹֽגֶז׃
1 Ang taong isinilang ng babae ay maikli ang mga araw at puno ng pangamba.
ב כְּצִ֣יץ יָ֭צָא וַיִּמָּ֑ל וַיִּבְרַ֥ח כַּ֝צֵּ֗ל וְלֹ֣א יַעֲמֽוֹד׃
2 Gaya ng bulaklak siya'y sumisibol at nalalanta; tumatakas siyang gaya ng anino at hindi nananatili.
ג אַף־עַל־זֶ֭ה פָּקַ֣חְתָּ עֵינֶ֑ךָ וְאֹ֘תִ֤י תָבִ֖יא בְמִשְׁפָּ֣ט עִמָּֽךְ׃
3 At sa ganito pa man ay idinidilat Mo ang Iyong mga mata, at ako'y dinadala Mo sa paghuhukom sa harap Mo?
ד מִֽי־יִתֵּ֣ן טָ֭הוֹר מִטָּמֵ֗א לֹ֣א אֶחָֽד׃
4 Sino ang makapagbibigay ng malinis mula sa marumi? Wala kahit isa.
ה אִ֥ם חֲרוּצִ֨ים ׀ יָמָ֗יו מִֽסְפַּר־חֳדָשָׁ֥יו אִתָּ֑ךְ חקו [חֻקָּ֥יו] עָ֝שִׂ֗יתָ וְלֹ֣א יַעֲבֽוֹר׃
5 Yamang ang kanyang mga araw ay itinakda na, at ang bilang ng kanyang mga buwan ay nasa Iyo; itinakda Mo ang kanyang mga hangganan, at hindi niya ito malalampasan.
ו שְׁעֵ֣ה מֵעָלָ֣יו וְיֶחְדָּ֑ל עַד־יִ֝רְצֶ֗ה כְּשָׂכִ֥יר יוֹמֽוֹ׃
6 Ilayo Mo ang Iyong tingin sa kanya upang siya'y makapagpahinga, hanggang sa hangarin niya ang kanyang araw, gaya ng isang upahang manggagawa.
ז כִּ֤י יֵ֥שׁ לָעֵ֗ץ תִּ֫קְוָ֥ה אִֽם־יִ֭כָּרֵת וְע֣וֹד יַחֲלִ֑יף וְ֝יֹֽנַקְתּ֗וֹ לֹ֣א תֶחְדָּֽל׃
7 Sapagkat may pag-asa ang punongkahoy: kung ito'y putulin, muli itong sisibol, at ang malambot nitong sanga ay hindi mawawala.
ח אִם־יַזְקִ֣ין בָּאָ֣רֶץ שָׁרְשׁ֑וֹ וּ֝בֶעָפָ֗ר יָמ֥וּת גִּזְעֽוֹ׃
8 Kahit tumanda sa lupa ang ugat nito, at mamatay sa alabok ang tuod nito,
ט מֵרֵ֣יחַ מַ֣יִם יַפְרִ֑חַ וְעָשָׂ֖ה קָצִ֣יר כְּמוֹ־נָֽטַע׃
9 sa samyo lamang ng tubig ay muli itong sisibol, at magsasanga na parang bagong tanim.
י וְגֶ֣בֶר יָ֭מוּת וַֽיֶּחֱלָ֑שׁ וַיִּגְוַ֖ע אָדָ֣ם וְאַיּֽוֹ׃
10 Ngunit ang tao ay namamatay at nanghihina; nalalagutan ng hininga ang tao, at nasaan na siya?
יא אָֽזְלוּ־מַ֭יִם מִנִּי־יָ֑ם וְ֝נָהָ֗ר יֶחֱרַ֥ב וְיָבֵֽשׁ׃
11 Gaya ng tubig na nauubos mula sa dagat, at ng ilog na natutuyo at nawawalan ng tubig,
יב וְאִ֥ישׁ שָׁכַ֗ב וְֽלֹא־יָ֫ק֥וּם עַד־בִּלְתִּ֣י שָׁ֭מַיִם לֹ֣א יָקִ֑יצוּ וְלֹֽא־יֵ֝עֹ֗רוּ מִשְּׁנָתָֽם׃
12 gayundin ang tao ay humihiga at hindi na bumabangon; hanggang sa mawala ang kalangitan ay hindi sila magigising, ni mapupukaw mula sa kanilang pagkakatulog.
יג מִ֤י יִתֵּ֨ן ׀ בִּשְׁא֬וֹל תַּצְפִּנֵ֗נִי תַּ֭סְתִּירֵנִי עַד־שׁ֣וּב אַפֶּ֑ךָ תָּ֤שִׁ֥ית לִ֖י חֹ֣ק וְתִזְכְּרֵֽנִי׃
13 O, kung itatago Mo lamang sana ako sa daigdig ng mga patay, kung ikukubli Mo lamang ako hanggang sa mapawi ang Iyong galit, kung magtatakda Ka lamang sana para sa akin ng takdang panahon, at pagkatapos ay aalalahanin Mo ako!
יד אִם־יָמ֥וּת גֶּ֗בֶר הֲיִ֫חְיֶ֥ה כָּל־יְמֵ֣י צְבָאִ֣י אֲיַחֵ֑ל עַד־בּ֝֗וֹא חֲלִיפָתִֽי׃
14 Kung mamatay ang tao, mabubuhay pa ba siyang muli? Sa lahat ng mga araw ng aking takdang panahon ay maghihintay ako, hanggang sa dumating ang aking pagpanaw.
טו תִּ֭קְרָא וְאָנֹכִ֣י אֶֽעֱנֶ֑ךָּ לְֽמַעֲשֵׂ֖ה יָדֶ֣יךָ תִכְסֹֽף׃
15 Tatawag Ka, at sasagot ako sa Iyo; masasabik Ka sa gawa ng Iyong mga kamay.
טז כִּֽי־עַ֭תָּה צְעָדַ֣י תִּסְפּ֑וֹר לֹֽא־תִ֝שְׁמ֗וֹר עַל־חַטָּאתִֽי׃
16 Sapagkat ngayon ay binibilang Mo ang aking mga hakbang; hindi Ka nagpapaliban sa pagsingil sa aking kasalanan.
יז חָתֻ֣ם בִּצְר֣וֹר פִּשְׁעִ֑י וַ֝תִּטְפֹּ֗ל עַל־עֲוֺנִֽי׃
17 Natatakan sa isang supot ang aking pagsuway, at dinaragdagan Mo pa ang aking pagkakasala.
יח וְ֭אוּלָם הַר־נוֹפֵ֣ל יִבּ֑וֹל וְ֝צ֗וּר יֶעְתַּ֥ק מִמְּקֹמֽוֹ׃
18 Ngunit ang bundok na gumuguho ay tunay na nadudurog, at ang bato ay naaalis sa kinalalagyan nito.
יט אֲבָנִ֤ים ׀ שָׁ֥חֲקוּ מַ֗יִם תִּשְׁטֹֽף־סְפִיחֶ֥יהָ עֲפַר־אָ֑רֶץ וְתִקְוַ֖ת אֱנ֣וֹשׁ הֶאֱבַֽדְתָּ׃
19 Gaya ng mga batong pinupudpod ng tubig, at ng alabok ng lupa na tinatangay ng agos nito, gayundin ay pinapawi Mo ang pag-asa ng tao.
כ תִּתְקְפֵ֣הוּ לָ֭נֶצַח וַֽיַּהֲלֹ֑ךְ מְשַׁנֶּ֥ה פָ֝נָ֗יו וַֽתְּשַׁלְּחֵֽהוּ׃
20 Dinadaig Mo siya magpakailanman, at siya'y pumapanaw; binabago Mo ang kanyang mukha, at siya'y pinaaalis Mo.
כא יִכְבְּד֣וּ בָ֭נָיו וְלֹ֣א יֵדָ֑ע וְ֝יִצְעֲר֗וּ וְֽלֹא־יָבִ֥ין לָֽמוֹ׃
21 Nagkakaroon ng karangalan ang kanyang mga anak, ngunit hindi niya ito nalalaman; at sila'y ibinababa, ngunit hindi niya ito napapansin.
כב אַךְ־בְּ֭שָׂרוֹ עָלָ֣יו יִכְאָ֑ב וְ֝נַפְשׁ֗וֹ עָלָ֥יו תֶּאֱבָֽל׃ (פ)
22 Ang sarili lamang niyang laman ang nakadarama ng sakit, at ang kanyang kaluluwa ay nagdadalamhati para lamang sa kanyang sarili.
Nakaraang KabanataSusunod na Kabanata