Job 30

Kabanata 30

א וְעַתָּ֤ה ׀ שָֽׂחֲק֣וּ עָלַי֮ צְעִירִ֥ים מִמֶּ֗נִּי לְיָ֫מִ֥ים אֲשֶׁר־מָאַ֥סְתִּי אֲבוֹתָ֑ם לָ֝שִׁ֗ית עִם־כַּלְבֵ֥י צֹאנִֽי׃
1 Ngunit ngayon ay pinagtatawanan ako ng mga mas bata sa akin sa edad, na ang mga ama ay itinuring kong hamak upang ilagay man lamang kasama ng mga aso ng aking kawan.
ב גַּם־כֹּ֣חַ יְ֭דֵיהֶם לָ֣מָּה לִּ֑י עָ֝לֵ֗ימוֹ אָ֣בַד כָּֽלַח׃
2 Gayundin, ang lakas ng kanilang mga kamay, ano ang pakinabang nito sa akin? Sila na naglaho na ang lakas ng katandaan.
ג בְּחֶ֥סֶר וּבְכָפָ֗ן גַּ֫לְמ֥וּד הַֽעֹרְקִ֥ים צִיָּ֑ה אֶ֝֗מֶשׁ שׁוֹאָ֥ה וּמְשֹׁאָֽה׃
3 Dahil sa kasalatan at gutom ay nag-iisa sila; sila na tumatakas patungo sa tuyong ilang, sa dilim ng pagkawasak at kapanglawan.
ד הַקֹּטְפִ֣ים מַלּ֣וּחַ עֲלֵי־שִׂ֑יחַ וְשֹׁ֖רֶשׁ רְתָמִ֣ים לַחְמָֽם׃
4 Sila na pumipitas ng maalat na damo sa mga palumpong, at ang ugat ng mga punong retama ang kanilang pagkain.
ה מִן־גֵּ֥ו יְגֹרָ֑שׁוּ יָרִ֥יעוּ עָ֝לֵ֗ימוֹ כַּגַּנָּֽב׃
5 Mula sa gitna ng mga tao ay itinataboy sila; sinisigawan sila ng mga tao na parang magnanakaw.
ו בַּעֲר֣וּץ נְחָלִ֣ים לִשְׁכֹּ֑ן חֹרֵ֖י עָפָ֣ר וְכֵפִֽים׃
6 Kailangan nilang manirahan sa mga bangin ng mga batis, sa mga butas ng alabok at ng mga bato.
ז בֵּין־שִׂיחִ֥ים יִנְהָ֑קוּ תַּ֖חַת חָר֣וּל יְסֻפָּֽחוּ׃
7 Sa gitna ng mga palumpong ay umaatungal sila; sa ilalim ng mga dawag ay nagsisiksikan silang magkakasama.
ח בְּֽנֵי־נָ֭בָל גַּם־בְּנֵ֣י בְלִי־שֵׁ֑ם נִ֝כְּא֗וּ מִן־הָאָֽרֶץ׃
8 Sila ay mga anak ng hamak, mga anak din ng mga taong walang pangalan; dinurog at hinamak sila nang higit pa sa lupa.
ט וְ֭עַתָּה נְגִינָתָ֣ם הָיִ֑יתִי וָאֱהִ֖י לָהֶ֣ם לְמִלָּֽה׃
9 Ngunit ngayon ay ako na ang paksa ng kanilang awit ng panunuya; naging bukambibig na nila ako.
י תִּֽ֭עֲבוּנִי רָ֣חֲקוּ מֶ֑נִּי וּ֝מִפָּנַ֗י לֹא־חָ֥שְׂכוּ רֹֽק׃
10 Kinasusuklaman nila ako, lumalayo sila sa akin, at hindi sila nag-aatubiling dumura sa aking harapan.
יא כִּֽי־יתרו [יִתְרִ֣י] פִ֭תַּח וַיְעַנֵּ֑נִי וְ֝רֶ֗סֶן מִפָּנַ֥י שִׁלֵּֽחוּ׃
11 Sapagkat kinalag Niya ang lubid ng aking pana at pinahirapan ako, at sa harap ko ay inalis na nila ang renda.
יב עַל־יָמִין֮ פִּרְחַ֪ח יָ֫ק֥וּמוּ רַגְלַ֥י שִׁלֵּ֑חוּ וַיָּסֹ֥לּוּ עָ֝לַ֗י אָרְח֥וֹת אֵידָֽם׃
12 Sa aking kanan ay tumatayo ang mga kabataang pangahas; itinutulak nila palayo ang aking mga paa, at naglalatag sila laban sa akin ng kanilang mga landas ng kapahamakan.
יג נָתְס֗וּ נְֽתִיבָ֫תִ֥י לְהַוָּתִ֥י יֹעִ֑ילוּ לֹ֖א עֹזֵ֣ר לָֽמוֹ׃
13 Sinisira nila ang aking landas; pinalalala nila ang aking kapahamakan, bagaman wala itong naitutulong sa kanila.
יד כְּפֶ֣רֶץ רָחָ֣ב יֶאֱתָ֑יוּ תַּ֥חַת שֹׁ֝אָ֗ה הִתְגַּלְגָּֽלוּ׃
14 Gaya ng sa malapad na butas ng pader ay dumarating sila; sa ilalim ng dilim ng pagkawasak ay gumugulong sila.
טו הָהְפַּ֥ךְ עָלַ֗י בַּלָּ֫ה֥וֹת תִּרְדֹּ֣ף כָּ֭רוּחַ נְדִבָתִ֑י וּ֝כְעָ֗ב עָבְרָ֥ה יְשֻׁעָתִֽי׃
15 Mga sindak ang bumaling laban sa akin; tinutugis nila ang aking dangal na parang hangin, at ang aking kaligtasan ay lumipas na parang ulap.
טז וְעַתָּ֗ה עָ֭לַי תִּשְׁתַּפֵּ֣ךְ נַפְשִׁ֑י יֹ֭אחֲז֣וּנִי יְמֵי־עֹֽנִי׃
16 At ngayon ay ibinubuhos ang aking kaluluwa sa loob ko; sinunggaban na ako ng mga araw ng kapighatian.
יז לַ֗יְלָה עֲ֭צָמַי נִקַּ֣ר מֵעָלָ֑י וְ֝עֹרְקַ֗י לֹ֣א יִשְׁכָּבֽוּן׃
17 Sa gabi ay tinutusok ang aking mga buto at natutuklap mula sa akin, at ang aking mga litid ay hindi nagpapahinga.
יח בְּרָב־כֹּ֭חַ יִתְחַפֵּ֣שׂ לְבוּשִׁ֑י כְּפִ֖י כֻתָּנְתִּ֣י יַֽאַזְרֵֽנִי׃
18 Dahil sa matinding lakas ng sakit ay laging napapalitan ang aking kasuotan; gaya ng kuwelyo ng aking tunika ay nakapulupot ito sa akin.
יט הֹרָ֥נִי לַחֹ֑מֶר וָ֝אֶתְמַשֵּׁ֗ל כֶּעָפָ֥ר וָאֵֽפֶר׃
19 Inihagis Niya ako sa putik, at ako'y naging tulad ng alabok at abo.
כ אֲשַׁוַּ֣ע אֵ֭לֶיךָ וְלֹ֣א תַעֲנֵ֑נִי עָ֝מַ֗דְתִּי וַתִּתְבֹּ֥נֶן בִּֽי׃
20 Dumaraing ako sa Iyo, ngunit hindi Mo ako sinasagot; tumahimik ako, at minamasdan Mo lamang ako.
כא תֵּהָפֵ֣ךְ לְאַכְזָ֣ר לִ֑י בְּעֹ֖צֶם יָדְךָ֣ תִשְׂטְמֵֽנִי׃
21 Naging malupit Ka sa akin; sa lakas ng Iyong kamay ay kinapopootan Mo ako.
כב תִּשָּׂאֵ֣נִי אֶל־ר֭וּחַ תַּרְכִּיבֵ֑נִי וּ֝תְמֹגְגֵ֗נִי תשוה [תּוּשִׁיָּֽה׃]
22 Itinataas Mo ako sa hangin at pinasasakay Mo ako roon, at tinutunaw ako ng panghihina.
כג כִּֽי־יָ֭דַעְתִּי מָ֣וֶת תְּשִׁיבֵ֑נִי וּבֵ֖ית מוֹעֵ֣ד לְכָל־חָֽי׃
23 Sapagkat alam kong ibabalik Mo ako sa kamatayan, sa tahanang itinakda para sa lahat ng nabubuhay.
כד אַ֣ךְ לֹא־בְ֭עִי יִשְׁלַח־יָ֑ד אִם־בְּ֝פִיד֗וֹ לָהֶ֥ן שֽׁוּעַ׃
24 Gayunman, hindi Niya iniuunat ang Kanyang kamay upang tuluyang magwasak; kung magpadala man Siya ng kapahamakan, may kaaliwan pa rin para sa kanila.
כה אִם־לֹ֣א בָ֭כִיתִי לִקְשֵׁה־י֑וֹם עָֽגְמָ֥ה נַ֝פְשִׁ֗י לָאֶבְיֽוֹן׃
25 Hindi ba ako umiyak para sa taong ang araw ay puno ng hirap? Hindi ba nagdalamhati ang aking kaluluwa para sa dukha?
כו כִּ֤י ט֣וֹב קִ֭וִּיתִי וַיָּ֣בֹא רָ֑ע וַֽאֲיַחֲלָ֥ה לְ֝א֗וֹר וַיָּ֥בֹא אֹֽפֶל׃
26 Gayunman, nang umasa ako ng mabuti ay kasamaan ang dumating; at nang maghintay ako ng liwanag ay kadiliman ang dumating.
כז מֵעַ֖י רֻתְּח֥וּ וְלֹא־דָ֗מּוּ קִדְּמֻ֥נִי יְמֵי־עֹֽנִי׃
27 Kumukulo ang aking kalooban at hindi tumitigil; sinalubong ako ng mga araw ng kapighatian.
כח קֹדֵ֣ר הִ֭לַּכְתִּי בְּלֹ֣א חַמָּ֑ה קַ֖מְתִּי בַקָּהָ֣ל אֲשַׁוֵּֽעַ׃
28 Lumalakad akong nangingitim ang anyo, ngunit hindi dahil sa init ng araw; tumatayo ako sa gitna ng kapulungan at dumaraing ako.
כט אָ֭ח הָיִ֣יתִי לְתַנִּ֑ים וְ֝רֵ֗עַ לִבְנ֥וֹת יַעֲנָֽה׃
29 Naging kapatid ako ng mga asong-gubat, at kasama ng mga abestrus.
ל ע֭וֹרִי שָׁחַ֣ר מֵעָלָ֑י וְעַצְמִי־חָ֝֗רָה מִנִּי־חֹֽרֶב׃
30 Nangitim ang aking balat sa ibabaw ko, at ang aking mga buto ay natuyo at nasunog dahil sa init.
לא וַיְהִ֣י לְ֭אֵבֶל כִּנֹּרִ֑י וְ֝עֻגָבִ֗י לְק֣וֹל בֹּכִֽים׃
31 Kaya naging pagluluksa ang tunog ng aking alpa, at ang aking plauta ay naging tinig ng mga nananangis.
Nakaraang KabanataSusunod na Kabanata