Mga Panaghoy 1

Kabanata 1

א אֵיכָ֣ה ׀ יָשְׁבָ֣ה בָדָ֗ד הָעִיר֙ רַבָּ֣תִי עָ֔ם הָיְתָ֖ה כְּאַלְמָנָ֑ה רַּבָּ֣תִי בַגּוֹיִ֗ם שָׂרָ֙תִי֙ בַּמְּדִינ֔וֹת הָיְתָ֖ה לָמַֽס׃ (ס)
1 Ay, paanong nag-iisang nakaupo ang lungsod na dati'y punung-puno ng tao! Naging tulad siya ng isang balo; siya na dakila sa mga bansa, ang prinsesa sa mga lalawigan, ay naging alipin na nagbabayad ng buwis.
ב בָּכ֨וֹ תִבְכֶּ֜ה בַּלַּ֗יְלָה וְדִמְעָתָהּ֙ עַ֣ל לֶֽחֱיָ֔הּ אֵֽין־לָ֥הּ מְנַחֵ֖ם מִכָּל־אֹהֲבֶ֑יהָ כָּל־רֵעֶ֙יהָ֙ בָּ֣גְדוּ בָ֔הּ הָ֥יוּ לָ֖הּ לְאֹיְבִֽים׃ (ס)
2 Labis siyang tumatangis sa gabi, at ang kanyang mga luha ay nasa kanyang pisngi; wala siyang mang-aaliw mula sa lahat ng kanyang mga mangingibig; ang lahat ng kanyang mga kaibigan ay nagtaksil sa kanya, sila'y naging kanyang mga kaaway.
ג גָּֽלְתָ֨ה יְהוּדָ֤ה מֵעֹ֙נִי֙ וּמֵרֹ֣ב עֲבֹדָ֔ה הִ֚יא יָשְׁבָ֣ה בַגּוֹיִ֔ם לֹ֥א מָצְאָ֖ה מָנ֑וֹחַ כָּל־רֹדְפֶ֥יהָ הִשִּׂיג֖וּהָ בֵּ֥ין הַמְּצָרִֽים׃ (ס)
3 Ang Juda ay natapon sa pagkabihag dahil sa paghihirap at sa bigat ng pang-aalipin; siya'y nanirahan sa gitna ng mga bansa, ngunit hindi nakasumpong ng kapahingahan; inabutan siya ng lahat ng humahabol sa kanya sa pagitan ng makikitid na hangganan.
ד דַּרְכֵ֨י צִיּ֜וֹן אֲבֵל֗וֹת מִבְּלִי֙ בָּאֵ֣י מוֹעֵ֔ד כָּל־שְׁעָרֶ֙יהָ֙ שֽׁוֹמֵמִ֔ין כֹּהֲנֶ֖יהָ נֶאֱנָחִ֑ים בְּתוּלֹתֶ֥יהָ נּוּג֖וֹת וְהִ֥יא מַר־לָֽהּ׃ (ס)
4 Nagdadalamhati ang mga daan ng Zion, sapagkat wala nang dumarating sa mga takdang kapistahan; tiwangwang ang lahat ng kanyang mga pintuang-bayan, dumaraing ang kanyang mga saserdote, nalulumbay ang kanyang mga dalaga, at siya mismo ay lubhang namimighati.
ה הָי֨וּ צָרֶ֤יהָ לְרֹאשׁ֙ אֹיְבֶ֣יהָ שָׁל֔וּ כִּֽי־יְהוָ֥ה הוֹגָ֖הּ עַ֣ל רֹב־פְּשָׁעֶ֑יהָ עוֹלָלֶ֛יהָ הָלְכ֥וּ שְׁבִ֖י לִפְנֵי־צָֽר׃ (ס)
5 Ang kanyang mga kalaban ay naging pinuno, ang kanyang mga kaaway ay namumuhay nang panatag; sapagkat ang Walang-Hanggan ang nagdulot sa kanya ng dalamhati dahil sa dami ng kanyang mga pagsalangsang; ang kanyang mga musmos ay napabihag sa harap ng kalaban.
ו וַיֵּצֵ֥א מן־בת־[מִבַּת־] צִיּ֖וֹן כָּל־הֲדָרָ֑הּ הָי֣וּ שָׂרֶ֗יהָ כְּאַיָּלִים֙ לֹא־מָצְא֣וּ מִרְעֶ֔ה וַיֵּלְכ֥וּ בְלֹא־כֹ֖חַ לִפְנֵ֥י רוֹדֵֽף׃ (ס)
6 At nawala sa anak na babae ng Zion ang lahat ng kanyang karilagan; ang kanyang mga pinuno ay naging tulad ng mga usang hindi makasumpong ng pastulan, at sila'y lumakad nang walang lakas sa harap ng humahabol.
ז זָֽכְרָ֣ה יְרוּשָׁלִַ֗ם יְמֵ֤י עָנְיָהּ֙ וּמְרוּדֶ֔יהָ כֹּ֚ל מַחֲמֻדֶ֔יהָ אֲשֶׁ֥ר הָי֖וּ מִ֣ימֵי קֶ֑דֶם בִּנְפֹ֧ל עַמָּ֣הּ בְּיַד־צָ֗ר וְאֵ֤ין עוֹזֵר֙ לָ֔הּ רָא֣וּהָ צָרִ֔ים שָׂחֲק֖וּ עַ֥ל מִשְׁבַּתֶּֽהָ׃ (ס)
7 Naaalala ng Jerusalem ang mga araw ng kanyang kapighatian at ng kanyang pagdurusa, ang lahat ng kanyang mahahalagang bagay na mayroon siya mula pa noong unang panahon; nang bumagsak ang kanyang bayan sa kamay ng kaaway at walang tumulong sa kanya, nakita siya ng mga kaaway at pinagtawanan nila ang kanyang pagkatigil.
ח חֵ֤טְא חָֽטְאָה֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם עַל־כֵּ֖ן לְנִידָ֣ה הָיָ֑תָה כָּֽל־מְכַבְּדֶ֤יהָ הִזִּיל֙וּהָ֙ כִּי־רָא֣וּ עֶרְוָתָ֔הּ גַּם־הִ֥יא נֶאֶנְחָ֖ה וַתָּ֥שָׁב אָחֽוֹר׃ (ס)
8 Mabigat na nagkasala ang Jerusalem, kaya siya'y naging isang lagalag; ang lahat ng nagpaparangal sa kanya ay humamak sa kanya, sapagkat nakita nila ang kanyang kahihiyan; at siya mismo ay dumaraing at tumalikod.
ט טֻמְאָתָ֣הּ בְּשׁוּלֶ֗יהָ לֹ֤א זָֽכְרָה֙ אַחֲרִיתָ֔הּ וַתֵּ֣רֶד פְּלָאִ֔ים אֵ֥ין מְנַחֵ֖ם לָ֑הּ רְאֵ֤ה יְהוָה֙ אֶת־עָנְיִ֔י כִּ֥י הִגְדִּ֖יל אוֹיֵֽב׃ (ס)
9 Ang kanyang karumihan ay nasa laylayan ng kanyang damit; hindi niya inalaala ang kanyang wakas; kaya bumagsak siya nang kamangha-mangha, at walang umaaliw sa kanya. “Tingnan Mo, O Walang-Hanggan, ang aking kapighatian, sapagkat nagmamataas ang kaaway.”
י יָדוֹ֙ פָּ֣רַשׂ צָ֔ר עַ֖ל כָּל־מַחֲמַדֶּ֑יהָ כִּֽי־רָאֲתָ֤ה גוֹיִם֙ בָּ֣אוּ מִקְדָּשָׁ֔הּ אֲשֶׁ֣ר צִוִּ֔יתָה לֹא־יָבֹ֥אוּ בַקָּהָ֖ל לָֽךְ׃ (ס)
10 Iniunat ng kalaban ang kanyang kamay sa lahat ng kanyang mahahalagang kayamanan, sapagkat nakita niyang pumasok sa kanyang Santuwaryo ang mga bansa, silang iniutos Mong huwag pumasok sa Iyong kapulungan.
יא כָּל־עַמָּ֤הּ נֶאֱנָחִים֙ מְבַקְּשִׁ֣ים לֶ֔חֶם נָתְנ֧וּ מחמודיהם [מַחֲמַדֵּיהֶ֛ם] בְּאֹ֖כֶל לְהָשִׁ֣יב נָ֑פֶשׁ רְאֵ֤ה יְהוָה֙ וְֽהַבִּ֔יטָה כִּ֥י הָיִ֖יתִי זוֹלֵלָֽה׃ (ס)
11 Dumaraing ang buong bayan niya habang naghahanap ng tinapay; ipinagpalit nila ang kanilang mahahalagang kayamanan sa pagkain upang manauli ang kanilang buhay. “Masdan Mo, O Walang-Hanggan, at tingnan Mo, sapagkat ako'y naging matakaw!”
יב ל֣וֹא אֲלֵיכֶם֮ כָּל־עֹ֣בְרֵי דֶרֶךְ֒ הַבִּ֣יטוּ וּרְא֗וּ אִם־יֵ֤שׁ מַכְאוֹב֙ כְּמַכְאֹבִ֔י אֲשֶׁ֥ר עוֹלַ֖ל לִ֑י אֲשֶׁר֙ הוֹגָ֣ה יְהוָ֔ה בְּי֖וֹם חֲר֥וֹן אַפּֽוֹ׃ (ס)
12 Huwag nawang mangyari ito sa inyo, kayong lahat na nagdaraan sa daan! Tumingin kayo at masdan ninyo kung may sakit na tulad ng aking sakit na ginawa sa akin, nang pighatiin ako ng Walang-Hanggan sa araw ng Kanyang nag-aalab na galit.
יג מִמָּר֛וֹם שָֽׁלַח־אֵ֥שׁ בְּעַצְמֹתַ֖י וַיִּרְדֶּ֑נָּה פָּרַ֨שׂ רֶ֤שֶׁת לְרַגְלַי֙ הֱשִׁיבַ֣נִי אָח֔וֹר נְתָנַ֙נִי֙ שֹֽׁמֵמָ֔ה כָּל־הַיּ֖וֹם דָּוָֽה׃ (ס)
13 Mula sa kaitaasan ay nagpadala Siya ng apoy sa aking mga buto, at dinurog Niya ang bawat isa sa mga ito; naglatag Siya ng lambat para sa aking mga paa, pinaurong Niya ako; ginawa Niya akong tiwangwang at nanlulupaypay sa buong araw.
יד נִשְׂקַד֩ עֹ֨ל פְּשָׁעַ֜י בְּיָד֗וֹ יִשְׂתָּֽרְג֛וּ עָל֥וּ עַל־צַוָּארִ֖י הִכְשִׁ֣יל כֹּחִ֑י נְתָנַ֣נִי אֲדֹנָ֔י בִּידֵ֖י לֹא־אוּכַ֥ל קֽוּם׃ (ס)
14 Ang pamatok ng aking mga pagsalangsang ay nakatala sa Kanyang kamay; nagkabuhol-buhol ang mga ito at pumatong sa aking leeg; pinanghina Niya ang aking lakas; ibinigay ako ng Panginoon sa mga kamay ng mga hindi ko kayang labanan.
טו סִלָּ֨ה כָל־אַבִּירַ֤י ׀ אֲדֹנָי֙ בְּקִרְבִּ֔י קָרָ֥א עָלַ֛י מוֹעֵ֖ד לִשְׁבֹּ֣ר בַּחוּרָ֑י גַּ֚ת דָּרַ֣ךְ אֲדֹנָ֔י לִבְתוּלַ֖ת בַּת־יְהוּדָֽה׃ (ס)
15 Niyurakan ng Panginoon ang lahat ng aking mga magigiting sa aking gitna; nagpatawag Siya ng pagtitipon laban sa akin upang durugin ang aking mga binata; gaya ng sa pisaan ng ubas, niyapakan ng Panginoon ang dalagang anak ng Juda.
טז עַל־אֵ֣לֶּה ׀ אֲנִ֣י בוֹכִיָּ֗ה עֵינִ֤י ׀ עֵינִי֙ יֹ֣רְדָה מַּ֔יִם כִּֽי־רָחַ֥ק מִמֶּ֛נִּי מְנַחֵ֖ם מֵשִׁ֣יב נַפְשִׁ֑י הָי֤וּ בָנַי֙ שֽׁוֹמֵמִ֔ים כִּ֥י גָבַ֖ר אוֹיֵֽב׃ (ס)
16 Dahil sa mga bagay na ito ay tumatangis ako; ang aking mata, ang aking mata ay walang tigil na lumuluha, sapagkat malayo sa akin ang mang-aaliw na magpapanauli ng aking buhay; ang aking mga anak ay naging tiwangwang, sapagkat nanaig ang kaaway.
יז פֵּֽרְשָׂ֨ה צִיּ֜וֹן בְּיָדֶ֗יהָ אֵ֤ין מְנַחֵם֙ לָ֔הּ צִוָּ֧ה יְהוָ֛ה לְיַעֲקֹ֖ב סְבִיבָ֣יו צָרָ֑יו הָיְתָ֧ה יְרוּשָׁלִַ֛ם לְנִדָּ֖ה בֵּינֵיהֶֽם׃ (ס)
17 Iniunat ng Zion ang kanyang mga kamay, ngunit walang umaaliw sa kanya; nag-utos ang Walang-Hanggan tungkol kay Jacob na ang kanyang mga kalaban ay nasa palibot niya; ang Jerusalem ay naging isang itinatakwil sa gitna nila.
יח צַדִּ֥יק ה֛וּא יְהוָ֖ה כִּ֣י פִ֣יהוּ מָרִ֑יתִי שִׁמְעוּ־נָ֣א כָל־עמים [הָֽעַמִּ֗ים] וּרְאוּ֙ מַכְאֹבִ֔י בְּתוּלֹתַ֥י וּבַחוּרַ֖י הָלְכ֥וּ בַשֶּֽׁבִי׃ (ס)
18 Matuwid ang Walang-Hanggan, sapagkat naghimagsik ako laban sa Kanyang salita. Pakinggan ninyo ngayon, kayong lahat ng mga bayan, at tingnan ninyo ang aking sakit: ang aking mga dalaga at ang aking mga binata ay nabihag.
יט קָרָ֤אתִי לַֽמְאַהֲבַי֙ הֵ֣מָּה רִמּ֔וּנִי כֹּהֲנַ֥י וּזְקֵנַ֖י בָּעִ֣יר גָּוָ֑עוּ כִּֽי־בִקְשׁ֥וּ אֹ֙כֶל֙ לָ֔מוֹ וְיָשִׁ֖יבוּ אֶת־נַפְשָֽׁם׃ (ס)
19 Tinawag ko ang mga nagkukunwaring nagmamahal sa akin, ngunit nilinlang nila ako; ang aking mga saserdote at ang aking matatanda ay namatay sa lungsod habang naghahanap sila ng pagkain para sa kanilang sarili upang manauli ang kanilang buhay.
כ רְאֵ֨ה יְהוָ֤ה כִּֽי־צַר־לִי֙ מֵעַ֣י חֳמַרְמָ֔רוּ נֶהְפַּ֤ךְ לִבִּי֙ בְּקִרְבִּ֔י כִּ֥י מָר֖וֹ מָרִ֑יתִי מִח֥וּץ שִׁכְּלָה־חֶ֖רֶב בַּבַּ֥יִת כַּמָּֽוֶת׃ (ס)
20 Masdan Mo, O Walang-Hanggan, sapagkat ako'y nasa kagipitan; ang aking kalooban ay namimilipit, ang aking puso ay nagugulumihanan sa loob ko, sapagkat labis akong naghimagsik; sa labas ay nangungulila ang mga tao dahil sa tabak, at sa loob ng bahay ay parang kamatayan.
כא שָׁמְע֞וּ כִּ֧י נֶאֱנָחָ֣ה אָ֗נִי אֵ֤ין מְנַחֵם֙ לִ֔י כָּל־אֹ֨יְבַ֜י שָׁמְע֤וּ רָֽעָתִי֙ שָׂ֔שׂוּ כִּ֥י אַתָּ֖ה עָשִׂ֑יתָ הֵבֵ֥אתָ יוֹם־קָרָ֖אתָ וְיִֽהְי֥וּ כָמֽוֹנִי׃ (ס)
21 Narinig nila na ako'y dumaraing, at walang umaaliw sa akin; narinig ng lahat ng aking mga kaaway ang aking kasawian, at sila'y nagalak sapagkat Ikaw ang gumawa nito. Dalhin Mo nawa sa kanila ang araw na Iyong itinakda, at maging tulad ko rin sila!
כב תָּבֹ֨א כָל־רָעָתָ֤ם לְפָנֶ֙יךָ֙ וְעוֹלֵ֣ל לָ֔מוֹ כַּאֲשֶׁ֥ר עוֹלַ֛לְתָּ לִ֖י עַ֣ל כָּל־פְּשָׁעָ֑י כִּֽי־רַבּ֥וֹת אַנְחֹתַ֖י וְלִבִּ֥י דַוָּֽי׃ (פ)
22 Dumating nawa sa Iyong harapan ang lahat ng kanilang kasamaan, at gawin Mo sa kanila ang tulad ng ginawa Mo sa akin dahil sa lahat ng aking mga pagsalangsang, sapagkat marami ang aking mga daing at nanlulupaypay ang aking puso.
Susunod na Kabanata