Mga Kawikaan 17

Kabanata 17

א ט֤וֹב פַּ֣ת חֲ֭רֵבָה וְשַׁלְוָה־בָ֑הּ מִ֝בַּ֗יִת מָלֵ֥א זִבְחֵי־רִֽיב׃
1 Mas mabuti ang isang tuyong piraso ng tinapay na may kapayapaan kaysa sa isang bahay na puno ng handaan ngunit may alitan.
ב עֶֽבֶד־מַשְׂכִּ֗יל יִ֭מְשֹׁל בְּבֵ֣ן מֵבִ֑ישׁ וּבְת֥וֹךְ אַ֝חִ֗ים יַחֲלֹ֥ק נַחֲלָֽה׃
2 Ang aliping marunong ay mamamahala sa anak na nagdadala ng kahihiyan, at makikihati siya sa mana kasama ng magkakapatid.
ג מַצְרֵ֣ף לַ֭כֶּסֶף וְכ֣וּר לַזָּהָ֑ב וּבֹחֵ֖ן לִבּ֣וֹת יְהוָֽה׃
3 Ang tunawan ay para sa pilak at ang hurno ay para sa ginto, ngunit ang sumusubok sa mga puso ay ang Walang-Hanggan.
ד מֵ֭רַע מַקְשִׁ֣יב עַל־שְׂפַת־אָ֑וֶן שֶׁ֥קֶר מֵ֝זִין עַל־לְשׁ֥וֹן הַוֺּֽת׃
4 Ang masamang tao ay nakikinig sa labing nagsasalita ng kasamaan; ang sinungaling ay nagbibigay-pansin sa dilang mapanira.
ה לֹעֵ֣ג לָ֭רָשׁ חֵרֵ֣ף עֹשֵׂ֑הוּ שָׂמֵ֥חַ לְ֝אֵ֗יד לֹ֣א יִנָּקֶֽה׃
5 Ang nanunuya sa dukha ay humahamak sa kanyang Maylalang; ang nagagalak sa kapahamakan ng iba ay hindi makaliligtas sa parusa.
ו עֲטֶ֣רֶת זְ֭קֵנִים בְּנֵ֣י בָנִ֑ים וְתִפְאֶ֖רֶת בָּנִ֣ים אֲבוֹתָֽם׃
6 Ang mga apo ang korona ng matatanda, at ang karangalan ng mga anak ay ang kanilang mga ama.
ז לֹא־נָאוָ֣ה לְנָבָ֣ל שְׂפַת־יֶ֑תֶר אַ֝֗ף כִּֽי־לְנָדִ֥יב שְׂפַת־שָֽׁקֶר׃
7 Hindi bagay sa taong hamak ang mapagmataas na pananalita; lalo pang hindi bagay sa maharlika ang labing sinungaling.
ח אֶֽבֶן־חֵ֣ן הַ֭שֹּׁחַד בְּעֵינֵ֣י בְעָלָ֑יו אֶֽל־כָּל־אֲשֶׁ֖ר יִפְנֶ֣ה יַשְׂכִּֽיל׃
8 Ang suhol ay parang mahalagang batong nagdudulot ng pagtatangi sa paningin ng may hawak nito; saanman siya bumaling, siya ay nagtatagumpay.
ט מְֽכַסֶּה־פֶּ֭שַׁע מְבַקֵּ֣שׁ אַהֲבָ֑ה וְשֹׁנֶ֥ה בְ֝דָבָ֗ר מַפְרִ֥יד אַלּֽוּף׃
9 Ang nagtatakip ng pagkakasala ay naghahangad ng pag-ibig, ngunit ang paulit-ulit na bumabanggit ng isang bagay ay naglalayo sa matalik na kaibigan.
י תֵּ֣חַת גְּעָרָ֣ה בְמֵבִ֑ין מֵהַכּ֖וֹת כְּסִ֣יל מֵאָֽה׃
10 Mas tumatalab ang isang saway sa taong may pang-unawa kaysa sa isandaang hampas sa hangal.
יא אַךְ־מְרִ֥י יְבַקֶּשׁ־רָ֑ע וּמַלְאָ֥ךְ אַ֝כְזָרִ֗י יְשֻׁלַּח־בּֽוֹ׃
11 Ang mapaghimagsik ay naghahangad lamang ng masama, kaya isang malupit na anghel ang isusugo laban sa kanya.
יב פָּג֬וֹשׁ דֹּ֣ב שַׁכּ֣וּל בְּאִ֑ישׁ וְאַל־כְּ֝סִ֗יל בְּאִוַּלְתּֽוֹ׃
12 Mas mabuti pang masalubong ng isang tao ang osong inagawan ng mga anak kaysa sa isang hangal na nasa kanyang kahangalan.
יג מֵשִׁ֣יב רָ֭עָה תַּ֣חַת טוֹבָ֑ה לֹא־תמיש [תָמ֥וּשׁ] רָ֝עָ֗ה מִבֵּיתֽוֹ׃
13 Ang gumaganti ng masama sa kabutihan, hindi aalis ang kasamaan sa kanyang bahay.
יד פּ֣וֹטֵֽר מַ֭יִם רֵאשִׁ֣ית מָד֑וֹן וְלִפְנֵ֥י הִ֝תְגַּלַּ֗ע הָרִ֥יב נְטֽוֹשׁ׃
14 Ang simula ng alitan ay tulad ng nagbubukas ng daluyan ng tubig; kaya bago pa sumiklab ang away, iwan mo na ito.
טו מַצְדִּ֣יק רָ֭שָׁע וּמַרְשִׁ֣יעַ צַדִּ֑יק תּוֹעֲבַ֥ת יְ֝הוָ֗ה גַּם־שְׁנֵיהֶֽם׃
15 Ang nagpapawalang-sala sa masama at ang humahatol na may-sala sa matuwid, kapwa sila kasuklam-suklam sa Walang-Hanggan.
טז לָמָּה־זֶּ֣ה מְחִ֣יר בְּיַד־כְּסִ֑יל לִקְנ֖וֹת חָכְמָ֣ה וְלֶב־אָֽיִן׃
16 Bakit pa may hawak na halaga ang hangal upang ipambili ng karunungan, gayong wala naman siyang puso para dito?
יז בְּכָל־עֵ֭ת אֹהֵ֣ב הָרֵ֑עַ וְאָ֥ח לְ֝צָרָ֗ה יִוָּלֵֽד׃
17 Sa lahat ng panahon ay nagmamahal ang kaibigan, at sa oras ng kagipitan ay nagiging tulad siya ng isang kapatid.
יח אָדָ֣ם חֲסַר־לֵ֭ב תּוֹקֵ֣עַ כָּ֑ף עֹרֵ֥ב עֲ֝רֻבָּ֗ה לִפְנֵ֥י רֵעֵֽהוּ׃
18 Ang taong kulang sa pang-unawa ay nakikipagkamay bilang pangako, at nananagot bilang tagagarantiya sa harap ng kanyang kapwa.
יט אֹ֣הֵֽב פֶּ֭שַׁע אֹהֵ֣ב מַצָּ֑ה מַגְבִּ֥יהַּ פִּ֝תְח֗וֹ מְבַקֶּשׁ־שָֽׁבֶר׃
19 Ang umiibig sa pagkakasala ay umiibig sa alitan; ang nagmamataas sa pagbuka ng kanyang bibig ay naghahanap ng sariling kapahamakan.
כ עִקֶּשׁ־לֵ֭ב לֹ֣א יִמְצָא־ט֑וֹב וְנֶהְפָּ֥ךְ בִּ֝לְשׁוֹנ֗וֹ יִפּ֥וֹל בְּרָעָֽה׃
20 Ang may pusong liko ay hindi makasusumpong ng kabutihan, at ang may dilang mapanlinlang ay mahuhulog sa kasamaan.
כא יֹלֵ֣ד כְּ֭סִיל לְת֣וּגָה ל֑וֹ וְלֹֽא־יִ֝שְׂמַ֗ח אֲבִ֣י נָבָֽל׃
21 Ang nagkakaanak ng hangal ay nagkakaanak para sa sarili niyang dalamhati, at hindi magagalak ang ama ng taong hamak.
כב לֵ֣ב שָׂ֭מֵחַ יֵיטִ֣ב גֵּהָ֑ה וְר֥וּחַ נְ֝כֵאָ֗ה תְּיַבֶּשׁ־גָּֽרֶם׃
22 Ang pusong masaya ay nagpapaaliwalas ng mukha, ngunit ang diwang bagbag ay tumutuyo sa mga buto.
כג שֹׁ֣חַד מֵ֭חֵיק רָשָׁ֣ע יִקָּ֑ח לְ֝הַטּ֗וֹת אָרְח֥וֹת מִשְׁפָּֽט׃
23 Tumatanggap ang masama ng suhol mula sa tagong bulsa upang baluktutin ang mga landas ng katarungan.
כד אֶת־פְּנֵ֣י מֵבִ֣ין חָכְמָ֑ה וְעֵינֵ֥י כְ֝סִ֗יל בִּקְצֵה־אָֽרֶץ׃
24 Ang karunungan ay nasa harapan mismo ng taong may pang-unawa, ngunit ang mga mata ng hangal ay nakatanaw sa dulo ng daigdig.
כה כַּ֣עַס לְ֭אָבִיו בֵּ֣ן כְּסִ֑יל וּ֝מֶ֗מֶר לְיוֹלַדְתּֽוֹ׃
25 Ang anak na hangal ay sanhi ng sama ng loob ng kanyang ama, at ng pait sa babaeng nagsilang sa kanya.
כו גַּ֤ם עֲנ֣וֹשׁ לַצַּדִּ֣יק לֹא־ט֑וֹב לְהַכּ֖וֹת נְדִיבִ֣ים עַל־יֹֽשֶׁר׃
26 Hindi rin mabuti ang parusahan ang matuwid, ni ang hampasin ang mga maharlika dahil sa kanilang katapatan.
כז חוֹשֵׂ֣ךְ אֲ֭מָרָיו יוֹדֵ֣עַ דָּ֑עַת וקר־[יְקַר־] ר֝֗וּחַ אִ֣ישׁ תְּבוּנָֽה׃
27 Ang nagpipigil ng kanyang mga salita ay may kaalaman, at ang nagtitimpi ng kanyang diwa ay taong may pang-unawa.
כח גַּ֤ם אֱוִ֣יל מַ֭חֲרִישׁ חָכָ֣ם יֵחָשֵׁ֑ב אֹטֵ֖ם שְׂפָתָ֣יו נָבֽוֹן׃
28 Kahit ang mangmang, kapag siya ay nananahimik, ay itinuturing na marunong; ang nagtitikom ng kanyang mga labi ay itinuturing na may pang-unawa.
Nakaraang KabanataSusunod na Kabanata