Mga Awit 123

Kabanata 123

א שִׁ֗יר הַֽמַּ֫עֲל֥וֹת אֵ֭לֶיךָ נָשָׂ֣אתִי אֶת־עֵינַ֑י הַ֝יֹּשְׁבִ֗י בַּשָּׁמָֽיִם׃
1 Isang Awit ng mga Pag-akyat. Sa Iyo ko itinitingala ang aking mga mata, O Ikaw na nakaluklok sa kalangitan.
ב הִנֵּ֨ה כְעֵינֵ֪י עֲבָדִ֡ים אֶל־יַ֤ד אֲ‍ֽדוֹנֵיהֶ֗ם כְּעֵינֵ֣י שִׁפְחָה֮ אֶל־יַ֪ד גְּבִ֫רְתָּ֥הּ כֵּ֣ן עֵ֭ינֵינוּ אֶל־יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֑ינוּ עַ֝֗ד שֶׁיְּחָנֵּֽנוּ׃
2 Narito, kung paanong ang mga mata ng mga alipin ay nakatingin sa kamay ng kanilang panginoon, at kung paanong ang mga mata ng isang aliping babae ay nakatingin sa kamay ng kanyang among babae, gayon din ang aming mga mata ay nakatingin sa Walang-Hanggan na aming Diyos, hanggang sa kahabagan Niya kami.
ג חָנֵּ֣נוּ יְהוָ֣ה חָנֵּ֑נוּ כִּֽי־רַ֝֗ב שָׂבַ֥עְנוּ בֽוּז׃
3 Kahabagan Mo kami, O Walang-Hanggan, kahabagan Mo kami, sapagkat lubha na kaming nabusog sa paghamak.
ד רַבַּת֮ שָֽׂבְעָה־לָּ֪הּ נַ֫פְשֵׁ֥נוּ הַלַּ֥עַג הַשַּׁאֲנַנִּ֑ים הַ֝בּ֗וּז לִגְאֵ֥יוֹנִֽים׃
4 Lubha nang nabusog ang aming kaluluwa sa pangungutya ng mga namumuhay nang panatag, sa paghamak ng mga palalo.