Mga Awit 142

Kabanata 142

א מַשְׂכִּ֥יל לְדָוִ֑ד בִּהְיוֹת֖וֹ בַמְּעָרָ֣ה תְפִלָּֽה׃
1 Isang Maskil ni David, noong siya ay nasa yungib; isang panalangin.
ב ק֭וֹלִי אֶל־יְהוָ֣ה אֶזְעָ֑ק ק֝וֹלִ֗י אֶל־יְהוָ֥ה אֶתְחַנָּֽן׃
2 Sa aking tinig ay dumaraing ako sa Walang-Hanggan; sa aking tinig ay nagsusumamo ako sa Walang-Hanggan.
ג אֶשְׁפֹּ֣ךְ לְפָנָ֣יו שִׂיחִ֑י צָ֝רָתִ֗י לְפָנָ֥יו אַגִּֽיד׃
3 Ibinubuhos ko sa harap Niya ang aking hinaing; ang aking kagipitan ay isinasaysay ko sa harap Niya.
ד בְּהִתְעַטֵּ֬ף עָלַ֨י ׀ רוּחִ֗י וְאַתָּה֮ יָדַ֪עְתָּ נְֽתִיבָ֫תִ֥י בְּאֹֽרַח־ז֥וּ אֲהַלֵּ֑ךְ טָמְנ֖וּ פַ֣ח לִֽי׃
4 Kapag nanlulupaypay sa loob ko ang aking espiritu, Ikaw ang nakaaalam ng aking landas; sa daang ito na aking nilalakaran ay naglagay sila ng nakatagong bitag para sa akin.
ה הַבֵּ֤יט יָמִ֨ין ׀ וּרְאֵה֮ וְאֵֽין־לִ֪י מַ֫כִּ֥יר אָבַ֣ד מָנ֣וֹס מִמֶּ֑נִּי אֵ֖ין דּוֹרֵ֣שׁ לְנַפְשִֽׁי׃
5 Tumitingin ako sa kanan at nagmamasid, ngunit walang sinumang kumikilala sa akin; naglaho na sa akin ang matatakbuhan; walang sinumang nagmamalasakit sa aking buhay.
ו זָעַ֥קְתִּי אֵלֶ֗יךָ יְה֫וָ֥ה אָ֭מַרְתִּי אַתָּ֣ה מַחְסִ֑י חֶ֝לְקִ֗י בְּאֶ֣רֶץ הַֽחַיִּים׃
6 Dumaing ako sa Iyo, O Walang-Hanggan; sinabi ko: “Ikaw ang aking kanlungan, ang aking bahagi sa lupain ng mga buhay.”
ז הַקְשִׁ֤יבָה ׀ אֶֽל־רִנָּתִי֮ כִּֽי־דַלּ֪וֹתִ֫י מְאֹ֥ד הַצִּילֵ֥נִי מֵרֹדְפַ֑י כִּ֖י אָמְצ֣וּ מִמֶּֽנִּי׃
7 Pakinggan Mo ang aking daing, sapagkat ako'y lubhang nanghina; iligtas Mo ako sa mga umuusig sa akin, sapagkat sila'y higit na malakas kaysa sa akin.
ח ה֘וֹצִ֤יאָה מִמַּסְגֵּ֨ר ׀ נַפְשִׁי֮ לְהוֹד֪וֹת אֶת־שְׁ֫מֶ֥ךָ בִּ֭י יַכְתִּ֣רוּ צַדִּיקִ֑ים כִּ֖י תִגְמֹ֣ל עָלָֽי׃
8 Ilabas Mo ang aking kaluluwa mula sa piitan, upang magpasalamat ako sa Iyong Pangalan; dahil sa akin ay puputungan Ka ng korona ng mga matuwid, sapagkat gagawan Mo ako ng kabutihan.
Nakaraang KabanataSusunod na Kabanata