Mga Awit 42

Kabanata 42

א לַמְנַצֵּ֗חַ מַשְׂכִּ֥יל לִבְנֵי־קֹֽרַח׃
1 Para sa punong mang-aawit; isang awit ng pagtuturo ng mga anak ni Korah.
ב כְּאַיָּ֗ל תַּעֲרֹ֥ג עַל־אֲפִֽיקֵי־מָ֑יִם כֵּ֤ן נַפְשִׁ֨י תַעֲרֹ֖ג אֵלֶ֣יךָ אֱלֹהִֽים׃
2 Kung paanong ang usa ay dumaraing sa pananabik sa mga daluyan ng tubig, gayon din dumaraing sa pananabik sa Iyo ang aking kaluluwa, O Diyos.
ג צָמְאָ֬ה נַפְשִׁ֨י ׀ לֵאלֹהִים֮ לְאֵ֪ל חָ֥י מָתַ֥י אָב֑וֹא וְ֝אֵרָאֶ֗ה פְּנֵ֣י אֱלֹהִֽים׃
3 Nauuhaw ang aking kaluluwa sa Diyos, sa buháy na Diyos: “Kailan ako makararating at haharap sa Diyos?”
ד הָֽיְתָה־לִּ֬י דִמְעָתִ֣י לֶ֭חֶם יוֹמָ֣ם וָלָ֑יְלָה בֶּאֱמֹ֥ר אֵלַ֥י כָּל־הַ֝יּ֗וֹם אַיֵּ֥ה אֱלֹהֶֽיךָ׃
4 Ang aking mga luha ang naging pagkain ko araw at gabi, habang buong araw nilang sinasabi sa akin: “Nasaan ang iyong Diyos?”
ה אֵ֤לֶּה אֶזְכְּרָ֨ה ׀ וְאֶשְׁפְּכָ֬ה עָלַ֨י ׀ נַפְשִׁ֗י כִּ֤י אֶֽעֱבֹ֨ר ׀ בַּסָּךְ֮ אֶדַּדֵּ֗ם עַד־בֵּ֥ית אֱלֹ֫הִ֥ים בְּקוֹל־רִנָּ֥ה וְתוֹדָ֗ה הָמ֥וֹן חוֹגֵֽג׃
5 Ang mga ito ay aking inaalaala, at ibinubuhos ko ang aking kaluluwa sa loob ko: kung paanong dati'y dumaraan ako kasama ng karamihan at marahang lumalakad kasama nila hanggang sa bahay ng Diyos, sa tinig ng masayang awit at pasasalamat, isang karamihang nagdiriwang ng pista.
ו מַה־תִּשְׁתּ֬וֹחֲחִ֨י ׀ נַפְשִׁי֮ וַתֶּהֱמִ֪י עָ֫לָ֥י הוֹחִ֣ילִי לֵֽ֭אלֹהִים כִּי־ע֥וֹד אוֹדֶ֗נּוּ יְשׁוּע֥וֹת פָּנָֽיו׃
6 Bakit ka nanlulumo, O aking kaluluwa, at nababalisa sa loob ko? Umasa ka sa Diyos, sapagkat muli ko pa Siyang pasasalamatan dahil sa pagliligtas ng Kanyang presensya.
ז אֱ‍ֽלֹהַ֗י עָלַי֮ נַפְשִׁ֪י תִשְׁתּ֫וֹחָ֥ח עַל־כֵּ֗ן אֶ֭זְכָּרְךָ מֵאֶ֣רֶץ יַרְדֵּ֑ן וְ֝חֶרְמוֹנִ֗ים מֵהַ֥ר מִצְעָֽר׃
7 O aking Diyos, nanlulumo ang aking kaluluwa sa loob ko; kaya inaalaala Kita mula sa lupain ng Jordan at sa mga bundok ng Hermon, mula sa munting bundok.
ח תְּהֽוֹם־אֶל־תְּה֣וֹם ק֭וֹרֵא לְק֣וֹל צִנּוֹרֶ֑יךָ כָּֽל־מִשְׁבָּרֶ֥יךָ וְ֝גַלֶּ֗יךָ עָלַ֥י עָבָֽרוּ׃
8 Kalaliman ay tumatawag sa kalaliman sa ugong ng Iyong mga daluyan ng tubig; ang lahat ng Iyong mga alon at mga daluyong ay dumaan sa ibabaw ko.
ט יוֹמָ֤ם ׀ יְצַוֶּ֬ה יְהוָ֨ה ׀ חַסְדּ֗וֹ וּ֭בַלַּיְלָה שירה [שִׁיר֣וֹ] עִמִּ֑י תְּ֝פִלָּ֗ה לְאֵ֣ל חַיָּֽי׃
9 Sa araw ay ipag-uutos ng Walang-Hanggan ang Kanyang kagandahang-loob, at sa gabi ay sumasaakin ang Kanyang awit, isang panalangin sa Diyos ng aking buhay.
י אוֹמְרָ֤ה ׀ לְאֵ֥ל סַלְעִי֮ לָמָ֪ה שְׁכַ֫חְתָּ֥נִי לָֽמָּה־קֹדֵ֥ר אֵלֵ֗ךְ בְּלַ֣חַץ אוֹיֵֽב׃
10 Sasabihin ko sa Diyos na aking Bato: “Bakit Mo ako kinalimutan? Bakit ako lumalakad nang nagluluksa dahil sa paniniil ng kaaway?”
יא בְּרֶ֤צַח ׀ בְּֽעַצְמוֹתַ֗י חֵרְפ֥וּנִי צוֹרְרָ֑י בְּאָמְרָ֥ם אֵלַ֥י כָּל־הַ֝יּ֗וֹם אַיֵּ֥ה אֱלֹהֶֽיךָ׃
11 Parang espadang tumatagos sa aking mga buto ang panlalait sa akin ng aking mga kaaway, habang buong araw nilang sinasabi sa akin: “Nasaan ang iyong Diyos?”
יב מַה־תִּשְׁתּ֬וֹחֲחִ֨י ׀ נַפְשִׁי֮ וּֽמַה־תֶּהֱמִ֪י עָ֫לָ֥י הוֹחִ֣ילִי לֵֽ֭אלֹהִים כִּי־ע֣וֹד אוֹדֶ֑נּוּ יְשׁוּעֹ֥ת פָּ֝נַ֗י וֵֽאלֹהָֽי׃
12 Bakit ka nanlulumo, O aking kaluluwa, at bakit ka nababalisa sa loob ko? Umasa ka sa Diyos, sapagkat muli ko pa Siyang pasasalamatan, ang kaligtasan ng aking mukha at aking Diyos.
Nakaraang KabanataSusunod na Kabanata