Mga Awit 88

Kabanata 88

א שִׁ֥יר מִזְמ֗וֹר לִבְנֵ֫י קֹ֥רַח לַמְנַצֵּ֣חַ עַל־מָחֲלַ֣ת לְעַנּ֑וֹת מַ֝שְׂכִּ֗יל לְהֵימָ֥ן הָאֶזְרָחִֽי׃
1 Isang awit, isang salmo ng mga anak ni Korah, para sa punong mang-aawit, tungkol sa may-sakit at nagdurusa; isang awit ng karunungan para kay Heman na Ezrahita.
ב יְ֭הוָה אֱלֹהֵ֣י יְשׁוּעָתִ֑י יוֹם־צָעַ֖קְתִּי בַלַּ֣יְלָה נֶגְדֶּֽךָ׃
2 O Walang-Hanggan, Diyos ng aking kaligtasan, sa araw ay dumaraing ako, at sa gabi ay nasa harapan Mo ako.
ג תָּב֣וֹא לְ֭פָנֶיךָ תְּפִלָּתִ֑י הַטֵּֽה־אָ֝זְנְךָ֗ לְרִנָּתִֽי׃
3 Makarating nawa sa harapan Mo ang aking panalangin; ikiling Mo ang Iyong tainga sa aking pagdaing.
ד כִּֽי־שָֽׂבְעָ֣ה בְרָע֣וֹת נַפְשִׁ֑י וְחַיַּ֗י לִשְׁא֥וֹל הִגִּֽיעוּ׃
4 Sapagkat ang aking kaluluwa ay puspos na ng mga kapighatian, at ang aking buhay ay malapit na sa daigdig ng mga patay.
ה נֶ֭חְשַׁבְתִּי עִם־י֣וֹרְדֵי ב֑וֹר הָ֝יִ֗יתִי כְּגֶ֣בֶר אֵֽין־אֱיָֽל׃
5 Ibinibilang na ako sa mga bumababa sa hukay; naging tulad ako ng taong wala nang lakas.
ו בַּמֵּתִ֗ים חָ֫פְשִׁ֥י כְּמ֤וֹ חֲלָלִ֨ים ׀ שֹׁ֥כְבֵי קֶ֗בֶר אֲשֶׁ֤ר לֹ֣א זְכַרְתָּ֣ם ע֑וֹד וְ֝הֵ֗מָּה מִיָּדְךָ֥ נִגְזָֽרוּ׃
6 Malaya na ako sa gitna ng mga patay, gaya ng mga napatay na nakahiga sa libingan, na hindi Mo na inaalaala, at sila ay nahiwalay na mula sa Iyong kamay.
ז שַׁ֭תַּנִי בְּב֣וֹר תַּחְתִּיּ֑וֹת בְּ֝מַחֲשַׁכִּ֗ים בִּמְצֹלֽוֹת׃
7 Inilagay Mo ako sa pinakamalalim na hukay, sa mga madidilim na lugar, sa kailaliman ng tubig.
ח עָ֭לַי סָמְכָ֣ה חֲמָתֶ֑ךָ וְכָל־מִ֝שְׁבָּרֶ֗יךָ עִנִּ֥יתָ סֶּֽלָה׃
8 Mabigat na nakadagan sa akin ang Iyong poot, at sa lahat ng Iyong mga alon ay palagi Mo akong pinahirapan.
ט הִרְחַ֥קְתָּ מְיֻדָּעַ֗י מִ֫מֶּ֥נִּי שַׁתַּ֣נִי תוֹעֵב֣וֹת לָ֑מוֹ כָּ֝לֻ֗א וְלֹ֣א אֵצֵֽא׃
9 Inilayo Mo sa akin ang aking mga kakilala; ginawa Mo akong kasuklam-suklam sa kanila; ako ay nakakulong, at hindi ako makalabas.
י עֵינִ֥י דָאֲבָ֗ה מִנִּ֫י עֹ֥נִי קְרָאתִ֣יךָ יְהוָ֣ה בְּכָל־י֑וֹם שִׁטַּ֖חְתִּי אֵלֶ֣יךָ כַפָּֽי׃
10 Nanghihina na ang aking mata dahil sa kapighatian; tumatawag ako sa Iyo, O Walang-Hanggan, araw-araw; iniuunat ko sa Iyo ang aking mga kamay.
יא הֲלַמֵּתִ֥ים תַּעֲשֶׂה־פֶּ֑לֶא אִם־רְ֝פָאִ֗ים יָק֤וּמוּ ׀ יוֹד֬וּךָ סֶּֽלָה׃
11 Gagawa Mo ba ng kababalaghan para sa mga patay? Babangon ba ang mga yumao upang magpasalamat sa Iyo magpakailanman?
יב הַיְסֻפַּ֣ר בַּקֶּ֣בֶר חַסְדֶּ֑ךָ אֱ֝מֽוּנָתְךָ֗ בָּאֲבַדּֽוֹן׃
12 Maisasalaysay ba sa libingan ang Iyong kagandahang-loob, at ang Iyong katapatan sa lugar ng pagkawasak?
יג הֲיִוָּדַ֣ע בַּחֹ֣שֶׁךְ פִּלְאֶ֑ךָ וְ֝צִדְקָתְךָ֗ בְּאֶ֣רֶץ נְשִׁיָּֽה׃
13 Malalaman ba sa kadiliman ang Iyong mga kababalaghan, at ang Iyong katuwiran sa lupain ng pagkalimot?
יד וַאֲנִ֤י ׀ אֵלֶ֣יךָ יְהוָ֣ה שִׁוַּ֑עְתִּי וּ֝בַבֹּ֗קֶר תְּֽפִלָּתִ֥י תְקַדְּמֶֽךָּ׃
14 Ngunit ako ay dumaraing sa Iyo, O Walang-Hanggan, at sa umaga ay sasalubungin Ka ng aking panalangin.
טו לָמָ֣ה יְ֭הוָה תִּזְנַ֣ח נַפְשִׁ֑י תַּסְתִּ֖יר פָּנֶ֣יךָ מִמֶּֽנִּי׃
15 O Walang-Hanggan, bakit Mo itinatakwil ang aking kaluluwa? Bakit Mo itinatago ang Iyong mukha sa akin?
טז עָ֘נִ֤י אֲנִ֣י וְגֹוֵ֣עַ מִנֹּ֑עַר נָשָׂ֖אתִי אֵמֶ֣יךָ אָפֽוּנָה׃
16 Ako ay nagdurusa at naghihingalo mula pa sa aking kabataan; pinasan ko ang Iyong mga kilabot, ako'y nalilito sa takot.
יז עָ֭לַי עָבְר֣וּ חֲרוֹנֶ֑יךָ בִּ֝עוּתֶ֗יךָ צִמְּתוּתֻֽנִי׃
17 Dumaan sa akin ang Iyong matinding poot; nilipol ako ng Iyong mga kilabot.
יח סַבּ֣וּנִי כַ֭מַּיִם כָּל־הַיּ֑וֹם הִקִּ֖יפוּ עָלַ֣י יָֽחַד׃
18 Pinalibutan nila ako na parang tubig buong araw; sabay-sabay nila akong kinubkob.
יט הִרְחַ֣קְתָּ מִ֭מֶּנִּי אֹהֵ֣ב וָרֵ֑עַ מְֽיֻדָּעַ֥י מַחְשָֽׁךְ׃
19 Inilayo Mo sa akin ang kaibigan at kasama; ang aking mga kakilala ay parang nasa kadiliman.
Nakaraang KabanataSusunod na Kabanata